III SA/Łd 1071/04

Dnia 2 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Furmanek, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant: asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005 roku na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi H. Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania H. Ś., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 29 ust. 2, art. 30 ust. l ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 120, późn. 1252) w związku z art. 37 k i art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o uznaniu H. Ś. z dniem l marca 2002 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 marca 2002 r. Decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o utracie przez H. Ś. z dniem [...] zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu 26 lipca 2004 r. H. Ś. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o odmowie przyznania H. Ś. prawa do świadczenia przedemerytalnego z uwagi na nieukończenie przez nią 50 lat życia do dnia rejestracji oraz fakt, iż zarejestrowała się po okresie pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Od powyższej decyzji odwołała się H. Ś., kwestionując zasadność rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 30 ust. l ustawy o świadczeniach przedemerytalnych do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniach przedemerytalnych stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 37 l ust. 2 i art. 27 ust. l pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje z zastrzeżeniem ust. 9 ww. ustawy osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku jeżeli: 1. osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3. do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, lub 5. zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1,3 lub 4. Organ stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że H. Ś. złożyła wniosek dotyczący przyznania jej świadczenia przedemerytalnego w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. w dniu 26 lipca 2004 r., a więc przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych, wobec czego wniosek ten podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z treścią art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo to ustala się na wniosek tej osoby. Organ II instancji wskazał, że H. Ś. uzyskała status osoby bezrobotnej z dniem l marca 2002 r., zatem, stosownie do art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego zostało ustalone na dzień l marca 2002 r. Organ stwierdził na podstawie akt przedmiotowej sprawy, iż skarżąca w dniu rejestracji jako bezrobotna ukończyła 49 lat (data urodzenia skarżącej - l maja 1952 r.) oraz udokumentowała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 22 lata, 7 miesięcy i l dzień. Ponadto skarżąca nie spełniała warunków wynikających z art. 37 k ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu tj. do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, nie ukończyła 50 lat, a nadto została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 2 w Ł. jako bezrobotna po okresie pobierania świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych tj. renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zdaniem organu odwoławczego H. Ś. nie spełniła przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego wynikających z treści art. 37 k ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu tj. do dnia rozwiązania ostatniego stosunku pracy, skarżąca nie miała ukończonych 50 lat życia, jak również do dnia rozwiązania ostatniego stosunku pracy nie legitymowała się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym co najmniej 35 lat. Organ podkreślił, że przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują możliwości przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego w sytuacji niespełnienia przesłanek nabycia tego świadczenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, że kiedy kończyła 50 lat była na zasiłku i ten okres powinien być zaliczony do okresów uprawniających do przyznania świadczenia przedemerytalnego i dlatego spełnia warunki, aby takie świadczenie otrzymać. Skarżąca przedstawiła własne wyliczenie okresów uprawniających ją do nabycia świadczenia przedemerytalnego, podając, że okresy składkowe wynosiły 23 lata i 2 miesiące, okresy nieskładkowe wynosiły l rok i 5 miesięcy, przez 6 lat pobierała rentę oraz zasiłek przez 2 lata i 3 miesiące. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Ponadto wskazał, iż do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (30.11.1990 r. PZ A) H. Ś. nie ukończyła 50 lat i nie legitymowała się okresem uprawniającym do emerytury wynoszącym co najmniej 35 lat. Zdaniem organu bez znaczenia jest argument skarżącej, że w dniu pobierania zasiłku ukończyła 50 lat. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewidują takiego warunku i nie pozwalają na stosowanie innych przesłanek niż w nich wymienione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 30 ust. l ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz.U. Nr 120, póz. 1252) do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed przejęciem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 37 l ust. 2 i art. 27 ust. l pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stosownie zaś do treści art. 23 ust. 3 cyt. ustawy z dniem l sierpnia 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych przejmuje zadania związane z przyznawaniem i wypłatą świadczeń przedemerytalnych. W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego w dniu 26 lipca 2004 r., a więc zastosowanie miał art. 37 l ust. l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U z 2003 r. Nr 58, póz. 514 z późn. zm.), zgodnie z którym prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. W myśl art. 37 k ust. l powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje [...] osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełnia ponadto jeden z warunków określonych w tym przepisie w punktach 1-5 (zacytowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). W przedmiotowej sprawie przyczyną odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego było uznanie przez organy rozstrzygające w sprawie, iż H. Ś. nie udokumentowała spełnienia jednego z warunków określonych w punktach l- 5 art. 37 k ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem Sądu ocena taka dokonana przez organy obu instancji prawa nie narusza. Z akt wynika, że skarżąca w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy tj. w dniu l marca 2002 r. ukończyła 49 lat, posiada okres zatrudnienia wynoszący 22 lata 7 miesięcy i l dzień, a zatem H. Ś. nie spełniała warunku określonego w pkt l art. 37 k ust. l powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, bowiem nie osiągnęła wieku 58 lat. Ponadto skarżąca nie spełniała warunków określonych w pkt 2 i 3 art. 37 k ust. l cyt. ustawy, bowiem do dnia rozwiązania ze skarżącą stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, to jest do 30 listopada 1990 r (wypowiedzenie przez zakład pracy – Przedsiębiorstwo Zagraniczne A w Ł. - k. 10 akta administracyjne) nie ukończyła co najmniej 50 lat oraz nie osiągnęła okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 30 lat, a tym bardziej nie osiągnęła okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 35 lat. Skarżąca nie spełniała również pozostałych warunków określonych w pkt 4 i 5 art. 37 k ust. l cyt. ustawy. Należy ponadto zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353) przy ustalaniu prawa do emerytury i renty i obliczaniu ich wysokości uwzględnia się, z zastrzeżeniem ust. 2-5, następujące okresy: 1) składkowe, o których mowa w art. 6; 2) nieskładkowe, o których mowa w art. 7. Zgodnie z art. 6 i 7 powołanej ustawy okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy nie jest okresem składkowym ani nieskładkowym i nie może być zaliczony do okresu uprawniającego do emerytury, o którym mowa w art. 37 k ust. 1 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. A zatem, wbrew twierdzeniu skarżącej, okres od 17 lutego 1996 r. do 31 stycznia 2002 r. tj. okres pobierania przez nią renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie może być zaliczony do stażu pracy. Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała materialnoprawne warunki do uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dają organom administracji ani sądowi jakichkolwiek uprawnień do uznaniowego przyznawania świadczeń przedemerytalnych. W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Z powyższych względów. Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.