III SA/Łd 1072/13

Dnia 3 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi M. P.-P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] Nr [...] o nałożeniu na M. P.-P. kary pieniężnej w wysokości 232,50 zł za samowolne zajęcie w dniu [...] pasa drogowego o pow. 7,75 m2 drogi powiatowej (ul. A nr 5a działka nr 53/11, obręb B-2 w Ł.) pod stoisko handlowe. Jako podstawę prawną organ odwoławczy wskazał między innymi: art. 4 pkt 1 oraz art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3, ust. 4, ust. 8, ust. 10 i ust. 12–13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 260; dalej: u.d.p.), § 1 pkt 4 i § 5 pkt 3 Uchwały Nr XXVIII/440/04 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dziennik Urzędowy Woj. Łódzkiego z 19 maja 2004 r., nr 132, poz. 1222). W uzasadnieniu drugiej instancji wyjaśnił, że zarządca drogi decyzją z [...] Nr [...] udzielił M. P.-P. zezwolenia na zajęcie między innymi w okresie od 27 października do 26 grudnia 2012 r. pasa drogowego o powierzchni 3,00 m2 i ustalił z tego tytułu opłaty. W wyniku kontroli przeprowadzonej 31 października 2012 r., stwierdzono, że strona zajęła pas drogowy o pow. 10,75 m2, tj. większej niż w udzielonym zezwoleniu o 7,75 m2. W czasie kontroli dokonano pomiaru powierzchni pod stoisko, na podstawie wskazania przez osobę prowadzącą sprzedaż (A. B.) terenu zajmowanego przez towar należący do strony. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół i wykonano dokumentację fotograficzną. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] nałożył na M. P.-P. karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego w wysokości wspomnianej na wstępie uzasadnienia. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji M. P.-P. wskazała między innymi, że A. B. nie była upoważniona do składania jakichkolwiek oświadczeń w jej imieniu. Zdaniem strony A. B. wskazała inny towar, niż ten, który mierzyli pracownicy Zarządu Dróg i Transportu w [...]. Ponadto strona zarzuciła organowi pierwszej instancji, że nie odniósł się do jej pism skierowanego do ZDiT z [...], a także, że nie dochował terminów załatwienia sprawy. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie ww. decyzji jako niezgodnej z prawdą. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało przede wszystkim, że z zebranego materiału wynikało, że stoisko M. P.-P. zajmowało faktycznie powierzchnię 10,75 m2 pasa drogowego, a zatem została przekroczona powierzchnia wynikająca z posiadanego przez stronę zezwolenia. W czasie kontroli w obecności strony został sporządzony protokół z dokonanych czynności, podpisany przez osoby uczestniczące, a także wykonano dokumentację fotograficzną. Organ odwoławczy wskazał dalej, że właścicielem działki o nr 53/11 w obrębie B-2 stanowiącej ulicę A, drogę powiatową nr [...], jest Archidiecezja [...], a jej władającym jest Gmina [...] – Zarząd Dróg i Transportu w [...]. Po ustaleniu, że doszło do przekroczenia zajęcia pasa drogowego zarządca drogi słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 232,50 zł. Organ drugiej instancji wskazał, że ww. karę pieniężną, stanowiącą 10-krotność opłaty, ustalono jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego (7,75 m2) oraz liczby dni (1 dzień) i stawki opłaty w wysokości 3,00 zł/m2 za każdy dzień zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, dla drogi powiatowej. Powołując się dalej na przepisy ustawy o drogach publicznych SKO wyjaśniło, że każdorazowe zajęcie pasa drogowego dla innych celów niż związanych z budową, przebudową lub remontem dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Oznacza to, że również ustawienie stoiska handlowego w pasie drogowym wymaga zachowania warunków zezwolenia, takich jak: określony termin i powierzchnia zajęcia. Niedochowanie tych warunków rodzi konsekwencje w postaci kary pieniężnej w wysokości 10-krotności opłaty, którą wymierza zarządca drogi, wydając decyzję administracyjną (art. 40 ust. 12 u.d.p.). W takiej sytuacji organ nie bada przyczyn przekroczenia powierzchni zajęcia pasa drogowego, nie ocenia stopnia winy strony, ani nie miarkuje wysokości wymierzanej kary. W zakresie uregulowania dotyczącego kary pieniężnej ustawodawca nie przewidział możliwości anulowania kary. Odnosząc się do zarzutów zwartych w odwołaniu SKO wskazało, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wykazywał, że 31 października 2012 r. strona zajęła większą powierzchnię pasa drogowego, niż to wynikało z zezwolenia zarządcy drogi, udzielonego jej decyzją z [...]. Okoliczności wskazane w odwołaniu nie podważały tych ustaleń. Zarządca drogi był zatem uprawniony do wymierzenia stosowanej kary pieniężnej. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez M. P.-P., która wskazała, że organ pierwszej instancji błędnie ustalił wymiary jej stoiska, skarżąca nie została zapoznana z aktami sprawy, organ odwoławczy nie odniósł się do jej pisma z [...], a także, że organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie przekroczył terminy załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zajęcie pasa drogowego wymaga uprzedniego wystąpienia do zarządcy drogi i może nastąpić tylko za jego zezwoleniem wydawanym w formie decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, dotyczy między innymi zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, w celach innych niż prowadzenie robót w pasie drogowym, czy też umieszczania w tym pasie urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 4 u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. (art. 40 ust. 12 pkt 3 u.d.p.). W niniejszej sprawie spór dotyczy stanu faktycznego sprawy. Organ twierdzi, że skarżąca wprawdzie posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, jednak przekroczyła powierzchnię wyznaczoną w tym zezwoleniu. Skarżąca w istocie częściowo przyznaje się do przekroczenia powierzchni pasa drogowego, wynikającej z zezwolenia. W piśmie z 26 listopada 2012 r. wyjaśnia, że donice z chryzantemami chwilę wcześniej, przed kontrolą, zostały dostarczone przez dostawcę i miały ostatecznie dotrzeć do innych jej stanowisk, jednak z powodu korków na drogach nie była w stanie dotrzeć do stoiska, aby zabrać donice. Poza tym wskazała, że stroiki i znicze pod plandeką, widniejące na zdjęciach wykonanych przez kontrolujących, należały do osoby prowadzącej sąsiednie stoisko. Wyjaśnienia skarżącej słusznie uznano za niewystarczające do podważenia ustaleń wynikających z protokołu kontroli. Zwrócić należy uwagę, że protokół ten podpisała A. B. upoważniona przez skarżącą do prowadzenia sprzedaży. Wynika z niego niezbicie, że stoisko strony zajmowało powierzchnię o wymiarach 4,30 m x 2,50 m. A. B. podpisała protokół bez żadnych uwag, choć mogła kontrolujących poinformować choćby o tym, że część towaru znajdującego się bezpośrednio za stanowiskiem strony nie należy do skarżącej. Poza tym skarżąca otrzymała zezwolenie na sprzedaż kwiatów i zniczy, czyli towarów uwiecznionych na zdjęciach, którymi zazwyczaj handluje się w okresie święta Wszystkich Świętych w pobliżu cmentarzy. Wyjaśnienia skarżącej, odnoszące się do tego do kogo należały stroiki i znicze zajmujące pas drogowy bezpośrednio za stoiskiem strony, uznać zatem należało za niewiarygodne. Z kolei, w świetle wyjaśnień skarżącej, fakt przekroczenia powierzchni wynikającej z zezwolenia przez donice z kwiatami jest bezsporny. To zaś z jakiego powodu donice te zajmowały pas drogowy poza granicami stoiska nie uchyla faktu ww. przekroczenia. Stąd podzielić należy pogląd organów o należycie przeprowadzonym postępowaniu odnośnie do powierzchni zajmowanej przez stoisko skarżącej. Odnosząc się do zarzutu strony odnośnie uniemożliwienia jej zapoznania się z materiałem dowodowym, zarzut ten należy uznać za bezzasadny. Materiał dowodowy był znany stronie, która nie tylko miała skuteczną możliwość zapoznania się z nim, ale wprost odniosła się do ustaleń organu pierwszej instancji składając wyjaśnienia w piśmie z [...]. Zebrany materiał nie uległ zmianie w postępowaniu prowadzonym przed SKO. Uprawnienia skarżącej nie zostały zatem naruszone. Na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie miał również żadnego wpływu okres prowadzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił . b.a.