III SA/Łd 1074/19

Dnia 10 marca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 roku sprawy ze skargi T. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. III SA/Łd 1074/19 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] (znak [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 4 pkt 22, art. 5, art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), lp. 5.11.1, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), art. 4, art. 6, art. 7, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 [dalej: rozporządzenie 561/2006] (Dz. Urz.UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego [dalej: rozporządzenie 165/2014] (tj. Dz.U. UE L 2014 60.1 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na T.O., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w [...] kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 6.000 zł. za: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut oraz niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Strona w odwołaniu od tej decyzji podniosła, iż organ I instancji naruszył szereg przepisów postępowania administracyjnego. Wskazała, że w dniach, w których zostało stwierdzone naruszenie, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywane były przejazdy serwisowe zwolnione z obowiązku rejestracji aktywności na podstawie art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie ww. naruszenia. Organ odwoławczy uzasadniając wydane orzeczenie wskazał, że analiza zapisów z protokołów kontroli oraz danych cyfrowych urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała w przypadku poszczególnych kierowców, iż prowadzili oni pojazdy nie wykonując prawidłowej przerwy w jeździe. Oznacza to, że kierowcy prowadzili pojazdy z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. W analizowanej sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. W związku z powyższym w stosunku do poszczególnych wykazanych w decyzji szczegółowo naruszeń organ ustalił karę w kwocie po 100 zł za każde wykazane naruszenie. Tym samym organ odwoławczy utrzymał łączną karę pieniężną w wysokości 1.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującgo nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., analiza okazanych podczas kontroli danych cyfrowych wykazała, że: w dniu 02.02.2019r. pomiędzy godz. 13:33 a godz. 17:49 pojazd o nr rej. [...] poruszał się bez prawidłowej karty kierowcy przez 2 godziny i 37 minut; w dniu 08.02.2019r. pomiędzy godz. 09:58 a godz. 10:43 pojazd o nr rej. [...]poruszał się bez prawidłowej karty kierowcy przez 41 minut; w dniu 08.02.2019r. pomiędzy godz. 11:17 a godz. 18:30 pojazd o nr rej. [...] poruszał się bez prawidłowej karty kierowcy przez 30 minut; w dniu 30.03.2019r. pomiędzy godz. 09:31 a godz. 17:39 pojazd o nr rej. [...] poruszał się bez prawidłowej karty kierowcy przez 1 godzinę i 16 minut. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wskazał, iż zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za stwierdzone naruszenia przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Stwierdził ponadto, iż organ I instancji prawidłowo i zgodnie z prawem umorzył postępowanie w zakresie naruszenia, o którym mowa w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującej nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, opisanego w załączniku do protokołu kontroli w pkt 2 ppkt 1,3,4, 5, 8,9, 10 i 11. Organ II instancji nie uwzględnił zarzutów odwołania. Co do wykonywania przejazdów wyłączonych spod stosowania rozporządzenia nr 561/2006, a także przedstawionych dowodów w postaci faktur podzielił stanowisko prezentowane przez organ I instancji. Z okazanych faktur nie wynika bowiem jakiego pojazdu dotyczyły naprawy, brak jest również informacji jakie to były naprawy. W związku z powyższym nie można przychylić się do argumentacji strony. Wskazał także, że wykonując przejazdy objęte rozporządzeniem nr 561/2006 oraz wyłączone z jego stosowania przedsiębiorca jest zobowiązany do bardzo dokładnego prowadzenia dokumentacji, która pozwoliłaby bez przeszkód zweryfikować czy dany przejazd podlegał wyłączeniu, w szczególności jeśli przedsiębiorca prowadzi również warsztat samochodowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T.O. zaskarżył w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] roku, utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] Wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego zarzucił: 1. Naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, a tym samym prawidłowego ustalenia praw i obowiązków strony w zakresie prawidłowej rejestracji okresów prowadzenia pojazdu, poprzez zaniechanie obowiązku organu podjęcia niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia ważnych okoliczności przywołanych przez stronę w toku postępowania; 2. Naruszenie art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, a tym samym prawidłowego ustalenia praw i obowiązków strony w zakresie prawidłowej rejestracji okresów prowadzenia pojazdu, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny przedstawionego przez stronę materiału dowodowego w postaci faktur za zakupione części samochodowe użyte do naprawy własnych pojazdów, dokumentujące konieczność wykonania przejazdów testowych, zwolnionych z obowiązku rejestracji aktywności na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/20014 w zw. z art. 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady; 3. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie rzeczywistych powodów nieuznania przez organ przedstawionych przez stronę faktur za zakupione części samochodowe użyte do naprawy własnych pojazdów, dokumentujące konieczność wykonania przejazdów testowych na skutek braku w rzeczonych dokumentach księgowych informacji na temat numerów rejestracyjnych pojazdów, w których te części zostały zamontowane. Uzasadniając skarżący stwierdził, że po zapoznaniu się z protokołem sporządzonym w trakcie kontroli jego przedsiębiorstwa złożył w dniu 17 lipca 2019 r. pismo uznające za bezdyskusyjne ustalenia w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdów. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia nr 2 argumentował, że ustalone przypadki jazdy bez karty wynikały z konkretnych uzasadnionych sytuacji. W dniu 2 lutego 2019 r. pojazdem o nr rej. [...], w dniu 8 lutego 2019 r. pojazdem o nr rej. [...] oraz w dniu 30 marca 2019 r. pojazdem o nr rej. [...] wykonywane były jazdy diagnostyczne po wykonanych naprawach. Na potwierdzenie tego faktu przedstawił kopie faktur opiewających na zakup części zamiennych wykorzystanych do napraw ww. pojazdów. Pozostałe przypadki jazdy bez karty w dniach: 1, 3, 5, 6, 26, lutego, 2, 25 i 27 marca 2019 roku to przejazdy dokonywane osobiście przez stronę na terenie magazynu lub bazy przedsiębiorstwa. Organ uznał powyższe wyjaśnienia jedynie w części dotyczącej dni: 1, 3, 5, 6, 26, lutego, 2, 25 i 27 marca. W zakresie przejazdów wykonywanych bez użycia karty kierowcy w dniach 2 i 8 lutego oraz 30 marca 2019 r. organ nie uwzględnił wyjaśnień strony, argumentując, że przejazdy bez karty w tych dniach trwały zbyt długo, a przedstawione faktury nie wskazują na konkretny pojazd, który był naprawiany. Skarżący nie zgadza się z powyższym stanowiskiem organu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bowiem, że oprócz prowadzenia działalności w zakresie wykonywania transportu drogowego prowadzi także usługi naprawy pojazdów. W celu zapewnienia ciągłości świadczonych usług często zmuszony jest do zakupu " na zapas" wielu części i podzespołów (klocki hamulcowe, tarcze hamulcowe, amortyzatory, pompy paliwowe, filtry, wtryski), które magazynuje w warsztacie. Numer rejestracyjny pojazdu wpisuje na fakturze wystawianej klientowi. W razie konieczności naprawy własnych pojazdów, o ile jest to możliwe korzysta z posiadanych w magazynie części zamiennych, co też miało miejsce w przypadku napraw, w wyniku których doszło do konieczności przeprowadzenia jazd testowych w dniach 2 i 8 lutego oraz 30 marca 2019 r., skutkujących niezarejestrowaniem aktywności kierowcy na wykresówce lub karcie kierowcy. Jak wynika z treści lit. g) art. 3 rozporządzenia 561/2006 pojazdy poddawane próbom drogowym w związku z wykonywaną naprawą zwolnione są z obowiązku rejestracji aktywności przy pomocy tachografu. Zwolnienie to dotyczy całej trasy przejazdu bez względu na czas trwania oraz ilość przejechanych kilometrów. Argumentacja organów w tym zakresie pozostaje więc w całkowitym oderwaniu od obowiązującego stanu prawnego. Zakres wykonanych napraw wynika bowiem z wykazu części zamiennych jakie znajdują się na okazanych przez stronę fakturach, których z powodu braku numerów rejestracyjnych organ nie uznał. Strona zwróciła uwagę na okoliczność, iż organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie niezarejestrowania aktywności kierowcy w dniach 1,3, 5, 6, 26 lutego oraz 2, 25 i 27 marca 2019 r., opierając się jedynie na wyjaśnieniach skarżącego bez konieczności przedstawiania dodatkowych dokumentów tylko dlatego, że były to przejazdy kilkuminutowe. Takie działanie wskazuje, że dokonując oceny stanu faktycznego do tych samych przypadków organ zastosował dowolne kryteria oceny, których jedynym wspólnym mianownikiem był czas trwania przejazdu. Skarżący wskazał, że na żadnym etapie postępowania nie został wezwany do przedstawienia informacji na temat zakresu wykonanych napraw. Skoro nie było w tym zakresie zainteresowania organu, to robienie z tego tytułu zarzutu oraz użycie go jako argumentu uzasadniającego nieuwzględnienie złożonych przez niego wyjaśnień jest nieuprawnione. Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu jest dążenie do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organ zaniechał przeprowadzenia niezbędnych czynności w celu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, przerzucając ciężar dowodu na stronę postępowania. Z niezrozumiałych przyczyn nie uznał okazanych faktur z uwagi na brak numerów rejestracyjnych pojazdów, których to numerów rejestracyjnych z przyczyn obiektywnych być tam nie mogło. Ponadto organ odmówił uznania tychże faktur z uwagi na brak informacji na temat rodzaju wykonanych napraw, nie wzywając skarżącego do przekazania takiej informacji. Tymczasem w zakresie posiadanych kompetencji oraz obowiązku jaki spoczywa na organie, pozostaje on bierny w zakresie dochodzenia do prawdy materialnej, nie przeprowadzając dowodu ze źródeł osobowych, w postaci np. przesłuchania zatrudnionych przez stronę mechaników, którzy wykonywali naprawy przedmiotowych pojazdów. W ten sposób organ mógł uzyskać informacje na temat zakresu wykonanych napraw. Nie skorzystano także ze środka nadzwyczajnego jakim jest przesłuchanie strony postępowania podczas, którego można było zadać pytania np. o dane kierowców, którzy wykonywali jazdy testowe po naprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym , co wymaga podkreślenia, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując w tak zakreślonej kognicji sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż zarówno objęta wniesioną skargą decyzja Głównego Inspektora Transportu drogowego z dnia [...], jak i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 92a ust. 1 wskazanej wyżej ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.)- dalej: u.t.d. Zgodnie z wymienionym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych art. 92 ust. 3 u.t.d.). W art. 92 a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust.1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Kara w tej wysokości została nałożona na skarżącego po ustaleniu przez organ administracji, że w dniach 2 i 8 lutego oraz 30 marca 2019 roku jazda pojazdów odbywała się bez prawidłowej karty kierowcy, odpowiednio przez czas 2 godziny 37 minut, 47 minut, 30 minut, 1 godzinę i 16 minut. W ocenie organów obu instancji czas jazdy był zbyt długi jak na jazdy testowe po naprawie pojazdów. W przypadku faktycznego wykonywania przejazdów w ramach napraw wyłączone byłoby stosowanie w sprawie rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie bowiem z art. 3 g) tego rozporządzenia nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. W rozpoznawanej sprawie istotne jest ustalenie, czy złożone przez stronę w trakcie postępowania faktury stanowią dowód dokonania przedmiotowych 4 przejazdów w ramach napraw, a ponadto czy na organie administracji publicznej spoczywał obowiązek przeprowadzenia z urzędu postępowania dowodowego w powyższym zakresie w przypadku, gdy nie przyznał mocy dowodu w sprawie złożonym fakturom. W ocenie sądu organy administracji obu instancji przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, nie naruszając norm artykułów 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Przedstawione przez skarżącego faktury oznaczone numerami: [...] z 30 marca 2019 r., [...] z 15 lutego 2019 r., [...] z 13 lutego 2019 r. oraz [...] z 11 lutego 2019 r. dokumentują zakupy części do samochodów. Jak trafnie ustaliły organy obu instancji faktury te nie potwierdzają przejazdów pojazdami w ramach napraw. Zdaniem sądu nie jest prawidłowe stanowisko strony zawarte w treści odwołania od decyzji organu I instancji, iż daty wystawienia faktur korespondują z datami przejazdów bez karty kierowcy. Tylko w jednym przypadku (30 marca 2019 r.) daty te pokrywają się ze sobą. W pozostałych trzech przypadkach są one rozbieżne. Faktury dotyczą zakupów części do pojazdów w dniach 11, 13 i 15 lutego, zaś przejazdy odbywały się w dniach 2 i 8 lutego 2019 r. Na postawie lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. kara wynosi 5.000zł. w przypadku jednorazowego przejazdu bez rejestrowania aktywności kierowcy. Nawet jeśli faktycznie w dniu 30 marca 2019 r. przeprowadzono jazdę w ramach naprawy pojazdu, to kara powinna zostać nałożona na stronę skarżącą ze względu na nierejestrowanie przejazdów w trzech pozostałych przypadkach, gdy zastosowanie miały przepisy rozporządzenia nr 561/2006. Skarżący w trakcie postępowania przed organami administracji nie składał wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań strony oraz zeznań w charakterze świadków zatrudnionych przez niego mechaników. Art. 92 a ust. 1 u.t.d. stanowiący podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Ciężar przeprowadzenia dowodu na okoliczność przewozów w ramach napraw pojazdów spoczywał zatem na skarżącym, gdyż wywodzi on z tej okoliczności korzystny dla siebie skutek w postaci odstąpienia od stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Jeśli w trakcie postępowania administracyjnego strona nie zgłosiła wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania świadków i jej samej, to organ nie miał obowiązku przeprowadzić postępowania dowodowego w powyższym zakresie. Szczególnie w sytuacji, gdy stroną jest profesjonalny przedsiębiorca. Jak trafnie zauważono w uzasadnieniu skarżonej obecnie decyzji strona prowadząc warsztat naprawy pojazdów zobowiązana była sporządzić dokładną dokumentację pozwalającą bez przeszkód zweryfikować, czy dany przejazd podlegał wyłączeniu ze stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi zastosowania dowolnych kryteriów oceny stanu faktycznego. Organ bowiem nakładając karę za cztery stwierdzone przypadki jazdy bez prawidłowej karty umorzył jednocześnie postępowanie w pozostałych sytuacjach, wymienionych w protokole, dotyczących aktywności kierowców w dniach 1, 3, 5, 6, 26 lutego 2019 r. oraz 25 i 27 marca 2019 r. Umorzenie postępowania w ww. zakresie, w ocenie sądu, było racjonalne i nie naruszało zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Organ administracji I instancji uznał za logiczne i zgodne z prawdą wyjaśnienia strony, iż w tych dniach krótkotrwałe jazdy bez karty następowały na terenie przedsiębiorstwa przez nią prowadzonego. Czas przejazdów we wszystkich tych przypadkach był krótszy niż 20 minut. Jak oświadczył skarżący w wyjaśnieniach do protokołu, zawartych w piśmie z dnia 17 lipca 2019 r, opisane sytuacje związane były z prowadzeniem przez skarżącego pojazdów na terenie magazynu. Czynności skarżącego pozostawały w związku z załadunkiem towarów w magazynie. Natomiast przejazdy bez prawidłowej karty kierowcy w dniach 2, 8, lutego i 30 marca 2019 r. trwały znacznie dłużej ( od 30 minut do 2 godzin i 37 minut). W przypadku tak długotrwałego przejazdu obowiązkiem przedsiębiorcy było zabezpieczenie dokumentacji potwierdzającej wystąpienie okoliczności przewidzianych w przepisie art. 3 g) rozporządzenia nr 561/2006, które uzasadniałyby jazdę bez karty kierowcy. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, iż podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie strony stwierdzono 10 przypadków przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas mniej niż 30 minut. Z treści załącznika do protokołu kontroli wynika, że we wszystkich tych przypadkach do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki /wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Powyższe oznacza, że kierowcy naruszyli normę określoną w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 stanowiącą, iż: Po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w tak sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Skarżący w wyjaśnieniach do protokołu wskazał, że stwierdzone przekroczenia są zaledwie kilkuminutowe i wynikają z nieuwagi kierowcy. Wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika przewidują art. 92b u.t.d. oraz art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z kolei art. 92c ust. 1 stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W świetle przytoczonych regulacji ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, spoczywa na przedsiębiorcy. Nieuwaga kierowców, wskazana jako przyczyna wielokrotnego przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenia. Powtarzające się przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy świadczą o nieprawidłowej organizacji i niewystarczającej dyscyplinie pracy w przedsiębiorstwie skarżącego. Na unikanie takich uchybień niewątpliwie może mieć wpływ przedsiębiorca, który powinien zdyscyplinować kierowców. Choćby przez udzielanie im pisemnych upomnień i zobowiązanie do przestrzegania obowiązujących zasad dotyczących nieprzekraczania maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Wobec stwierdzenia przez organ administracji wymienionych przekroczeń oraz nie wykazania przez stronę okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za ich powstanie zasadne było nałożenie kary pieniężnej, na podstawie lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. , w wysokości 1000 zł. (10 x 100 zł.). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ab/