III SA/Łd 1075/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r., III SA/Łd 1075/16 utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2017 r. wydane w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r., III SA/Łd 1075/16 starszy referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, postanowił przyznać skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu oraz umorzył postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, z uwagi na fakt, iż strona korzysta już, na mocy wcześniej wydanego przez Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnego postanowienia z dnia 3 marca 2017 r., ze zwolnienia od obowiązku ponoszenia tych kosztów. Nie zgadzając się z wydanym orzeczeniem skarżąca wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1075/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 5 grudnia 2017 r. Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 29 stycznia 2018 r. wraz z pouczeniem, że od wydanego postanowienia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (k. 223 akt sądowych). Na powyższe postanowienie skarżąca, pismem z dnia 4 lutego 2018 r. (nadanym w dniu 16 lutego 2018 r.), wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) dalej: p.p.s.a. , wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak wynika z art. 260 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa wyżej Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść art. 260 § 2 zdanie 2 p.p.s.a. przesądza o tym, że od postanowień wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie I FZ 26/17 ( opublikowane w bazie orzeczeń www.nsa.gov.pl ), sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego sprawach z zakresu prawa pomocy jest środkiem odwoławczym zbliżonym do instytucji zażalenia. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając w dniu 19 stycznia 2018 r. sprzeciw wniesiony przez skarżącą orzekał jako sąd II instancji. To zaś powoduje, że zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w § 1 pkt 1-10. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano, zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r. wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącej od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2017 r., w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy było prawomocne. W związku z tym skarżącej nie przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia, o czym została prawidłowo pouczona. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. E.C.