III SA/Łd 1078/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. U.K. Decyzją z dnia [...] , nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] orzekającą o nałożeniu na P.U. kary pieniężnej , w wysokości 11 260, 20 zł, za samowolne zajęcie pasa drogowego. Na powyższą decyzję P.U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazał, że nałożona kara jest bardzo duża i nie ma obecnie środków finansowych na jej uiszczenie. Natomiast wyegzekwowanie tej kwoty w drodze postępowania egzekucyjnego spowoduje powstanie dodatkowych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012r. poz. 270) – dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (§ 3) Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/14; z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14; z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 763/14; z dnia 20 maja 2014 r.; sygn. akt II GSK 1020/14,www.cbois.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony w sposób szczególnie wnikliwy. Skarżący ograniczył się bowiem jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na zapłatę nałożonego na niego obowiązku. Nie przedstawił natomiast żadnych szczegółowych danych, wyliczeń potwierdzających zasadność powyższych twierdzeń. Tym samym w ocenie Sądu skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazać bowiem należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie strony zobowiązanej do jej zapłaty. Konieczność uiszczenia należności finansowej co do zasady nie oznacza jednak wyrządzenia szkody, a ponadto ma niewątpliwie charakter odwracalny. W takiej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty dochodzonej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tym samym obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, w sposób przekonujący Sąd o jego zasadności, spoczywa na stronie skarżącej. Nie wystarcza przy tym jedyne złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Uzasadnienie wniosku jak już wcześniej wskazano winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona wnioskująca o udzielenie ochrony tymczasowej nie może bowiem przenosić na Sąd ciężaru poszukiwania tych okoliczności, wskazujących na zasadność złożonego wniosku. Ponadto podkreślenia wymaga, że nieuzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bądź jego nienależyte uzasadnienie nie stanowi braku formalnego, którego uzupełnienia winien żądać Sąd. W niniejszej sprawie przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie była wystarczająca do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym uznać należało, że strona nie wykazała okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody, jak również okoliczności mogących spowodować trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. U.K.