III SA/Łd 1080/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2016 roku sprawy ze skargi ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania oddala skargę. III SA/Łd 1080/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na postawie art. 228 § 1 pkt , § 2 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej: o.p., Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] r., nr [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. orzekł o wymierzeniu M. C. kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł z tytułu urządzania gry poza kasynem, na automatach APEX MULTI MAGIC nr [...] oraz SYMULATOR SUPER MAGIC bez numeru. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 19 maja 2015 r., w trybie zastępczym , na podstawie art. 150 § 2 o.p. W odwołaniu z dnia 7 sierpnia 2015 r. M. C. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy był już raz ukarany grzywną za to samo wykroczenie skarbowe; - art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, a przez to nałożeni e na niego po raz kolejny kary pieniężnej za ten sam czyn; - art. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne przyjęcie, że skarżący jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą może ponosić sankcję za delikt administracyjny; - art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez uznanie, że gry, w których grający nie mają możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej , a które mają jedynie charakter losowy spełniają kryteria automatu do gier w rozumieniu powołanego przepisu. Jednocześnie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ Dyrektor Izby Celnej w skazał, że z zgromadzonego materiału dowodowego wynika bezspornie, iż decyzja z dnia [...] r. została doręczona stronie w dniu 19 maja 2015 r. w trybie zastępczym. Ustawowy 14 dniowy termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 o.p. rozpoczął zatem swój bieg w dniu 20 maja 2015 r. i upłynął z dniem 2 czerwca 2015 r. Natomiast przedmiotowe odwołanie zostało wniesione w dniu 7 sierpnia 2015 r. (data nadania przesyłki w UP), a więc z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze organ celny był zobligowany do wydania, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 o.p., postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...]r. Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż wniesiony przez stronę wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został rozpatrzony odmownie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącego zarzuciła naruszenie art. 162 § 1 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że przywrócenie terminu wedle tego przepisu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona nie dokonała danej czynności z uwagi na nagłe i nieprzewidziane przez nią zdarzenie, podczas gdy przepis ten nie uzależnia przywrócenia terminu od zaistnienia tego typu zdarzenia, lecz od braku winy w jego uchybieniu, co w konsekwencji spowodowało niezasadną odmowę przywrócenia terminu. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego przedstawiła uregulowaną w art. 162 o.p. instytucję przywrócenia terminu, jak również okoliczności uchybienia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 28 kwietnia 2015 r., które, zdaniem pełnomocnika w sposób wystraczający uprawdopodobniały brak winy strony w uchybieniu terminu. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniosła argumentację co do naruszenia przez organ przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2015 r. o grach hazardowych oraz wskazała na trudną sytuację majątkową i rodzinną strony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r., nr [...] wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] r., nr [...]. Podstawę prawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej: o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Powyżej powołany przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka zaskarżenia pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje jego bezskuteczność czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy środek zaskarżenia został wniesiony po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Treść powołanego przepisu art. 228 § 1 pkt 2 o.p. wskazuje bowiem wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (podob. Brolik J., Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., Stachurski W., Ordynacja podatkowa. Komentarz. LEX 2013, komentarz do art. 228). Ponadto o stwierdzeniu uchybienia terminu można mówić wyłącznie wówczas, gdy wcześniej doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. W niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...]r. wydana w przedmiocie nałożenia na M. C. kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem została doręczona skarżącemu w dniu w dniu 19 maja 2015 r. w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 150 § 1 i § 2 o.p. Zgodnie z treścią art. 150 § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p. w razie niemożności razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a o.p.). Natomiast w myśl art. 150 § 2 o.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z załączonych do skargi akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, iż pierwsza próba doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] r. nastąpiła w dniu 5 maja 2015 r. Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki adresatowi, została ona pozostawiona w UP Łódź 8, o czym doręczyciel poinformował adresata poprzez pozostawienie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie 7 dni , kierowana do skarżącego korespondencja została powtórne awizowana w dniu 13 maja 2015 r. Następnie, niepodjęta przez adresata przesyłka została w dniu 20 maja 2015 r. zwrócona do nadawcy z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organy celne w sposób prawidłowy uznały, iż doręczenie skarżącemu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] r. nastąpiło w dniu 19 maja 2015 r., tj. z upływem 14 dniowego okresu, o którym mowa art. 150 § 1 o.p. Podkreślenia wymaga także, że skarżący nie kwestionuje zarówno daty, jak i skuteczności doręczenia decyzji z dnia 28 kwietnia 2015 r. Zgodnie art. 223 § 2 o.p. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. Z zestawienia dat doręczenia decyzji skarżącemu (19 maja 2015 r.) oraz wniesienia przez niego odwołania (7 sierpnia 2015 r.), jednoznacznie wynika, że doszło do uchybienia 14-dniowemu terminowi, o którym stanowi art. 223 § 2 o.p. Tym samym Dyrektor Izby Celnej w Ł., stosownie do treści powołanego wcześniej art. 228 § 1 pkt 2 o.p. był zobligowany do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, jak i argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż pozostają one bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu za chybiony uznać należało podniesiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenia art. 162 § 1 o.p., jak i przedstawioną w tym zakresie argumentację. Przepis ten, regulujący instytucję przywrócenia terminu, nie miał zastosowania w niniejsze sprawie. Za nietrafną uznać także należało stawiane w uzasadnieniu skargi kolejne zarzuty, co do naruszenia przepisów wskazanych przez pełnomocnika skarżącego ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz przepisów Konstytucji RP. Jak już bowiem wcześniej wskazano zaskarżone postanowienie wydane zostało wskutek dokonania przez organ odwoławczy formalnej oceny dopuszczalności wniesionego odwołania, w wyniku której stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Dokonując powyższej oceny organ celny nie rozpatrywał merytorycznie wniesionego odwołania. Tym samym nie mógł dopuścić się naruszeń, wskazanych przez pełnomocnika skarżącego w powyższym zakresie. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również argumentacja pełnomocnika, co do trudnej sytuacji życiowej i majątkowej strony skarżącej. Okoliczności te nie są bowiem brane pod uwagę przy ocenie zachowania wymogów formalnych odwołania. Reasumując Sąd wskazał, iż Dyrektor Izby Celnej w Ł. w sposób prawidłowy ocenił formalną dopuszczalność wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] r. Ustalając w sposób bezsporny datę doręczenia skarżącemu w/w decyzji oraz zestawiając ją z datą wniesienia odwołania, prawidłowo stwierdził, że skarżący uchybił 14 dniowemu terminowi określonemu w art. 223 § 2 o.p. , co obligowało organ celny do wydania zaskarżonego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. e.o.