III SA/Łd 1083/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...], nr [...] 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. Ł. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U z 2000 r. Nr 98 pz. 1071 ze zm.) – dalej kpa.; art. 56, art. 57 pkt 1 w zw. z art. 60 , art. 64 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157 poz. 1240) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] odmawiającą M.Ł. częściowego umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Decyzjami z dnia [...] r. i z dnia [...] r. [...] Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M.Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. z siedzibą w K. kary pieniężne w wysokości po 12000 zł. każda, łącznie 24000 zł. Następnie decyzją z dnia [...] r. [...] Inspektor Transportu Drogowego uwzględniając wniosek strony rozłożył płatność nałożonej kary na 4 raty w wysokości 3008 zł. każda. W dniu 21 grudnia 2010 r. strona złożyła wniosek o częściowe umorzenie nałożonej kary pieniężnej i rozłożenie na raty pozostałej nie umorzonej części należności. Uzasadniając wnioskodawca wskazał, że prowadzona przez niego działalność polega na świadczeniu usług transportowych w kraju i zagranicą wyłącznie na rzecz firmy E. S.A. w K., używając ciągników siodłowych wydzierżawionych od w/w firmy. Pojazdy te stanowią jedyną bazę sprzętową prowadzonej przez niego firmy. Z uwagi na ogłoszenie upadłości firmy E. S.A. z dniem 3 grudnia 2010 r. jest zmuszony przekazać syndykowi upadłości wydzierżawione od w/w firmy środki transportowe. Wskazał nadto, iż z uwagi na stan zadłużenia upadłej spółki jak również kolejność zaspokajania roszczeń regulowaną przez prawo upadłościowe, nie jest możliwe zaspokojenie wierzytelności które posiada względem spółki. Oświadczył, że na dzień 31 grudnia 2010 r. z tytułu prowadzonej działalności osiągnął dochód w wysokości 825,65 zł. Kwota ta nie pozwala mu na spłatę ustalonych rat. Wskazał ponadto, iż stara się o przyznanie kredytów umożliwiających wywiązanie się z obowiązku uregulowania świadczeń pracowniczych. W dniu 4 stycznia 2011 r. M.Ł. przedłożył bilans za listopad 2010 r., niekompletny formularz PIT-36 wraz z kserokopią informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2009 (PIT/B) oraz kserokopię informacji o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku w roku podatkowym 2009 (PIT/0). Po rozpatrzeniu wniosku decyzją z dnia [...] r. [...] Inspektor Transportu Drogowego odmówił umorzenia należności pieniężnej w kwocie 12000 zł. tytułem kary pieniężnej wynikającej z decyzji z dnia [...] r. Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż strona nie udokumentowała jakiejkolwiek przesłanki zawartej w art. 56 ust. 1 ustawy o finansach publicznych uzasadniającej umorzenie nałożonej kary pieniężnej. Dokumenty złożone przez wnioskodawcę nie spełniają bowiem żadnej z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Organ wskazał również, że należność pieniężna wynikająca z kary nałożonej decyzją z dnia [...] r. została rozłożona na 6 rat, po 2000 zł. każda, na podstawie decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...]. M.Ł. odwołał się od decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając: - brak wszechstronnego rozważenia materiału zebranego w sprawie, w tym dokumentów przedłożonych przez wnioskującego o umorzenie, - pominięcie wskazanej podstawy prawnej t.j. art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych i oceny spełnienia wskazanych tam przesłanek, - nie ustosunkowanie się do wniosku o częściowe umorzenie i rozłożenie na raty należności z tytułu nałożonych kar pieniężnych, - pominięcie faktu, iż łączna suma nałożonych kar pieniężnych wynosi 24.000 zł., - sprzeczność ustaleń organu orzekającego o odmowie umorzenia, który uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie stwierdził wystąpienia przesłanki z art. 57, t.j. "uzasadnionych względów społecznych w szczególności możliwości płatniczych dłużnika" uzasadniających częściowe umorzenie należności, a przesłankę taką stwierdził w decyzjach rozkładających należność na raty ( decyzje z dnia [...] r. nr [...] i nr [....]), - brak dokonania wnikliwej oceny możliwości płatniczych dłużnika pod kątem wskazanych przez niego okoliczności. M.Ł. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i całkowite bądź częściowe umorzenie kar pieniężnych na podstawie art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Uzasadniając odwołanie przypomniał treść złożonego wniosku o umorzenie należności pieniężnej. Wskazał ponadto, iż w dniu 25 stycznia 2011 r. przekazał syndykowi masy upadłości E. S.A. wydzierżawione pojazdy. Upadłość w/w spółki pozbawiła go środków do prowadzenia działalności. Wg stanu na dzień 31 grudnia 2010 r. z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał dochód w kwocie 5.158,75 zł. Dochód w tej wysokości uniemożliwia zapłatę ustalonych na poziomie 4.000 zł miesięcznie rat. Ponadto dochód ten obejmuje też środki pieniężne, które faktycznie nie wpłynęły na jego konto, gdyż wliczona do tego dochodu faktura wystawiona na E. S.A. nie została przez dłużnika zapłacona, podobnie jak faktury załączone do zgłoszenia wierzytelności. Wyjaśnił, że działalność gospodarcza stanowiła jedyne źródło dochodów jego rodziny. Skarżący i jego niepracująca żona mają troje dzieci: dwie córki w wieku 14 i 9 lat oraz 13 letniego syna. W ocenie strony zaskarżona decyzja w swoim uzasadnieniu nie odniosła się do oceny przedstawionych we wniosku okoliczności i załączonych dowodów, w kontekście możliwości płatniczych w uregulowaniu kar pieniężnych. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdził, że stosownie do art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( Dz.U. Nr 157, poz. 1240) środkami publicznymi stanowiącymi nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Umorzenie w całości należności pieniężnej, która została nałożona decyzją administracyjną w związku z naruszeniem postanowień ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz.874 ze zm.) oraz pozostałych przepisów, do których zastosowania ma załącznik do ustawy o transporcie drogowym możliwe jest na podstawie art. 56 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stanowiącego, iż na wniosek dłużnika: Należności, o których mowa w art. 55, mogą być umarzane w całości, jeżeli: 1) osoba fizyczna - zmarła, nie pozostawiając żadnego majątku albo pozostawiła majątek niepodlegający egzekucji na podstawie odrębnych przepisów, albo pozostawiła przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty 6.000 zł; 2) osoba prawna - została wykreślona z właściwego rejestru osób prawnych przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, a odpowiedzialność z tytułu należności nie przechodzi z mocy prawa na osoby trzecie; 3) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia i egzekucji tej należności lub postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne; 4) jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej uległa likwidacji; 5) zachodzi ważny interes dłużnika lub interes publiczny. Zgodnie z obowiązującym prawem umorzenie w części należności pieniężnej, która została nałożona decyzją administracyjną w związku z naruszeniem postanowień ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz pozostałych przepisów, do których ma zastosowanie załącznik do ustawy o transporcie drogowym możliwe jest na podstawie art. 57 ustawy o finansach publicznych stanowiącego, iż na wniosek dłużnika: 1) należności mogą być umarzane w części, 2) mogą zostać odroczone terminy spłaty całości lub części należności, 3) płatność całości lub części należności może zostać rozłożona na raty - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w/w ustawy, właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Stosownie do art. 55 ustawy, należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny, przypadające organom administracji rządowej, państwowym jednostkom budżetowym i państwowym funduszom celowym, mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Sposób rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie umorzenia w części oraz w zakresie rozłożenia na raty kary pieniężnej ustawodawca pozostawił swobodnemu uznaniu kierownikowi państwowej jednostki budżetowej lub dysponentowi części budżetowej. Z przedstawionego przez stronę bilansu wynika, iż w 2010 r. uzyskała ona przychód w wysokości 1.232.986,70 zł., ponosząc jednocześnie koszty w wysokości 1.227.827,95 zł. Z powyższego wynika, iż w 2010 r. strona uzyskała dochód w wysokości 5.128,75 zł. Podkreślić należy, że wysokie koszty uzyskania przychodu niekoniecznie świadczą o złej sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Do kosztów uzyskania przychodu zalicza się bowiem m.in. wydatki przeznaczone na różnego rodzaju inwestycje, takie jak zakup różnego rodzaju środków trwałych m.in. pojazdów, które w istocie służą rozwojowi firmy, co w dalszej perspektywie pozwala uzyskiwać przedsiębiorcy wysokie dochody. Z kolei z przedstawionego przez stronę niekompletnego zeznania PIT – 36 wynika, iż w 2009 r. strona uzyskała przychód w wysokości 1.177.991,21 zł ponosząc jednocześnie koszty uzyskania przychodu w wysokości 1.116.993,06 zł. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia egzekucji tej należności oraz postępowanie egzekucyjne nie okazało się nieskuteczne, bowiem strona posiada majątek, którego wartość wielokrotnie przekracza wysokość nałożonej kary pieniężnej. Za umorzeniem należności nie przemawia również ważny interes strony, bowiem przez ważny interes należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji strony. Ewentualne umorzenie zaległości podatkowej w sytuacji gdy podatnik jest w stanie ją uiścić bez istotniejszego uszczerbku dla swego istnienia i rodziny pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga, by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Strona nie wykazała występowania po jej stronie uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych, które uzasadniałyby zmianę zaskarżonej decyzji. M.Ł. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. według właściwości. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze zawarł zarzuty wcześniej zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a ponadto zarzut błędnego przyjęcia, iż w jego sytuacji nie występuje ważny interes przemawiający za umorzeniem należności. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że organ odwoławczy nie uwzględnił sytuacji w jakiej znalazł się po ogłoszeniu upadłości spółki wydzierżawiającej mu sprzęt umożliwiający świadczenie usług transportowych. W jego ocenie okoliczność powyższa ma nadzwyczajny charakter. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do treści umów dzierżawy a także dokumentów wskazujących, iż syndyk nie wyraża zgody na świadczenie usług transportowych na rzecz innych podmiotów przy pomocy wydzierżawionych pojazdów. Także nie uwzględnił dokumentacji potwierdzającej zwrot środków transportu. Wbrew stanowisku organu odwoławczego wysokie koszty uzyskiwania przychodów nie wiązały się z zakupem jakiegokolwiek pojazdu służącego rozwojowi firmy lecz wynikały z opłacanych comiesięcznie wysokich czynszów dzierżawy samochodów. Całkowicie pominięto okoliczność, iż spółka E. ogłosiła upadłość i nie rozliczyła się ze skarżącym, a zgłoszone wierzytelności nie mają szans na zaspokojenie. W wyniku postępowania upadłościowego zaspokajane są faktycznie należności zaliczone do I oraz II kategorii, a nie jak w przypadku strony należące do VI kategorii. Błędnie organ II instancji nie uwzględnił sytuacji rodzinnej skarżącego. Działalność gospodarcza stanowiła jedyne źródło dochodów. Zgodnie z uzasadnieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego umorzenie należności ustawodawca pozostawił swobodnemu uznaniu kierownika państwowej jednostki budżetowej, ale nie sposób zgodzić się aby to uznanie było utożsamiane z dowolnością. Uzasadnienie decyzji w szczególności pomija wystąpienie w niniejszej sprawie przesłanki określonej w art. 57 ustawy o finansach publicznych, to jest uzasadnionych względów społecznych i gospodarczych, w szczególności możliwości płatniczych dłużnika umożliwiających umorzenie należności w części. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej " p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania, to jest art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej " k.p.a." Art. 7 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Natomiast w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 107 § 3 k.p.a. przewiduje, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zwierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których danym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Strona wystąpiła z wnioskiem o częściowe umorzenie i rozłożenie na raty nie umorzonej części należności z tytułu nałożonych kar pieniężnych w łącznej wysokości 24.000 zł. Jako podstawę prawną swojego wniosku wskazała art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję przytoczył treść art. 56 i art. 57 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240). Nie wskazał jednak w oparciu, o który z wymienionych przepisów rozpoznał wniosek skarżącego. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, ze w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia egzekucji tej należności oraz postępowanie egzekucyjne nie okazało się nieskuteczne, bowiem strona posiada majątek, którego wartość wielokrotnie przekracza wysokość nałożonej kary. Za umorzeniem należności według organu nie przemawia również ważny interes strony, bowiem przez ważny interes należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji strony. Powyższe wyjaśnienie organu wskazuje, że podstawą wydania decyzji był przepis art. 56 ustawy o finansach publicznych, bowiem przesłanki wymienione przez organ II instancji określone zostały w art. 56 ust. 1 punkty 3 i 5. Brak wystąpienia w sprawie powyższych przesłanek organ wywiódł z analizy przedstawionego przez stronę bilansu dotyczącego roku 2010 i niekompletnego zeznania PIT z 2009 r. Organ przyjął, iż wysokie koszty uzyskania przychodu, a w konsekwencji niewielki dochód strony, niekoniecznie świadczą o złej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, bowiem wydatki przeznaczył on na inwestycje, np. pojazdy, które w istocie służą rozwojowi firmy. Dokonana ocena wydatków strony nie została poprzedzona wnikliwym postępowaniem dowodowym w zakresie struktury wydatków poczynionych przez skarżącego. Traktować ją należy jedynie jako przypuszczenie organu. Tymczasem skarżący zarówno we wniosku, jak i w odwołaniu, wskazywał że nie dysponował własnym sprzętem transportowym. Firmę prowadził korzystając z samochodów wydzierżawionych w spółce E. w K. Organ odwoławczy nie uzasadnił przyjętej tezy, że wartość majątku strony wielokrotnie przekracza wysokość nałożonej kary pieniężnej. Nie wyjaśnił co składa się na majątek skarżącego, czy jest to wyposażenie jego przedsiębiorstwa, czy też inne przedmioty lub środki pieniężne. Zauważyć należy, iż decyzja w przedmiocie umorzenia należności pieniężnych, wydana na podstawie zarówno przepisów art. 56 jak i 57 powołanej wyżej ustawy, opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale nie dowolny, i winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści artykułów 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienie powinno zaś odpowiadać warunkom określonym w art. 107 k.p.a., tak aby strona mogła mieć pewność a sąd mógł ocenić, ze wszystkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów. Sąd dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego i wyprowadzonych z niego konsekwencji prawnych stwierdził, ze Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zgromadził materiału dowodowego w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji, a ponadto wydaną decyzję uzasadnił lakonicznie. Przede wszystkim organ ten nie zgromadził dokumentacji pozwalającej ustalić prawidłowo sytuację materialną strony. Tym samym nie był w stanie określić jakie są możliwości płatnicze skarżącego oraz czy dysponuje on majątkiem w postaci ruchomości i nieruchomości. Organ nie odniósł się do argumentacji strony, dotyczącej specyfiki prowadzonej firmy, która funkcjonowała w oparciu o środki transportu wydzierżawione od podmiotu, wobec którego ogłoszono upadłość. Ogłoszenie upadłości głównego kontrahenta skutkowało rozwiązaniem umowy dzierżawy i zwrotem samochodów syndykowi masy upadłości. Jeśli sytuacja taka faktycznie miała miejsce, to z pewnością wywarła ona negatywny wpływ na kondycję przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego. Rolą organu było zatem zbadanie, czy powyższe okoliczności pogorszyły radykalnie sytuację finansową strony i czy w sprawie zaszły okoliczności, które należy potraktować jako " ważny interes dłużnika" określony w art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych, bądź " uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze" w rozumieniu art. 57 pkt 1 tej ustawy. W ocenie sądu, wobec zawartego we wniosku żądania częściowego umorzenia należności, właściwe jest zbadanie przesłanek określonych w art. 57 ustawy. Kolejnym uchybieniem organu II instancji było nie odniesienie się do sytuacji rodzinnej skarżącego, który utrzymuje żonę i troje niepełnoletnich dzieci. Organ administracji publicznej rozpoznając wniosek o umorzenie kar pieniężnych powinien dysponować dokładnymi informacjami dotyczącemu tej kwestii. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak umorzenia należności nie może spowodować zachwiania podstaw egzystencji strony. Jest to szczególnie istotne, gdy strona ma na utrzymaniu dzieci. Organy obu instancji wydając decyzje nie wyjaśniły dlaczego odniosły się w nich tylko do należności pieniężnej w kwocie 12.000 zł, podczas gdy wniosek dotyczył umorzenia kar pieniężnych w wysokości 24.000 zł. Obowiązkiem organów administracji było wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, czy odnośnie pozostałej kwoty prowadzono odrębne postępowanie. Jeżeli takie postępowanie nie było przeprowadzone, to organy wydając decyzje omyłkowo rozpoznały tylko część wniosku, nie odnosząc się do jego pozostałej części, a zatem naruszyły przepisy art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. Organ rozpoznający ponownie sprawę uwzględni powyższe rozważania sądu. W szczególności w sposób wyczerpujący zgromadzi materiał dowodowy określający faktyczną sytuację majątkową i rodzinną skarżącego. Wezwie stronę do złożenia dokumentacji dotyczącej majątku należącej do niej firmy i struktury wydatków firmy w okresie od 2009 r. Po zapoznaniu się z tymi dowodami będzie mógł dokonać analizy wydatków strony i ocenić czy wysokie koszty uzyskania przychodu wynikały z wydatków na inwestycje, czy też z wysokich opłat związanych z dzierżawą środków transportu, jak podnosi skarżący. Zobowiąże także stronę do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku ( ruchomości, nieruchomości, środki płatnicze) i wydatkach ponoszonych na utrzymanie rodziny. Wydając decyzję organ weźmie pod uwagę możliwości płatnicze strony oraz uzasadniony interes Skarbu Państwa. Wydane orzeczenie dokładnie i starannie uzasadni, odnosząc się do zgromadzonych w sprawie dowodów i oceniając zasadność argumentów przedstawionych przez skarżącego. Ponadto rozpozna wniosek strony w pełnym zakresie lub wykaże, iż pozostałe żądania wniosku były przedmiotem odrębnych postępowań. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) c) w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a także decyzję ją poprzedzającą uznając to za niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, niepodlegającej wykonaniu i nie nadającej się do wykonania, Sąd uznał za bezprzedmiotowe rozstrzyganie w sprawie jej wykonania do dnia uprawomocnienia się wyroku w trybie art. 152 p.p.s.a. m.ch.