III SA/Łd 1083/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. U.K. . Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W terminie do wniesienia skargi G.M. złożyła pismo z dnia 15 listopada 2014r., w którym zakwestionowała działanie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł.. Uznając to pismo za skargę, organ przekazał je do sądu wraz z odpowiedzią i wnioskiem o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 5 stycznia 2015 r. G.M. stwierdziła, że domaga się rozpatrzenia skargi przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł.. W związku z tym skarżąca wniosła o jej "odesłanie" do organu administracji. Zdaniem skarżącej rozpatrzenie tej skargi należy do kompetencji organu administracji a nie sądu. W piśmie tym stwierdziła też, że po odesłaniu skargi do organu oczekuje informacji organu w sprawie tej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl tego przepisu skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi. Odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia przesłanek opisanych w tym przepisie. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie sądu, skarżąca w piśmie z dnia 5 stycznia 2015r. wyraziła jednoznaczne, nie budzące żadnych wątpliwości stanowisko, że jej wolą nie jest rozpoznanie skargi przez sąd. W sposób kategoryczny wniosła o przekazanie skargi organowi administracji. Zamiarem strony nie było zatem wszczęcie postępowania sądowego, lecz uzyskanie odpowiedzi organu w sprawie wskazanej w piśmie, błędnie zakwalifikowanym przez organ jako skarga do sądu administracyjnego. Wobec nadania skardze przez organ biegu oraz stanowiska skarżącej wyrażonego w piśmie z dnia 5 stycznia 2015r. sąd uznał, że skarżąca cofnęła skargę. Skutkiem tego jest umorzenie postępowania sądowego. Jest to tym bardziej zasadne, że stosownie do art. 63 p.p.s.a. postępowanie sądowe oparte jest na zasadzie skargowości. Jest ono zasadniczo wszczynane i prowadzone na wniosek uprawnionego podmiotu. Dla prowadzenia postępowania sądowego istotne znaczenie ma więc wola podmiotu wniesienia skargi. Wola ta w tej sprawie – jak wyżej wskazano – jest oczywista. Skarżąca wyjaśniła bowiem, że wniosła do tego organu skargę na działanie administracji publicznej. Podnieść nadto należy, że zawartą w piśmie z dnia 15 listopada 2014r. skargę organ winien rozpoznać zgodnie z wolą skarżącej w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Oświadczenie skarżącej zawarte w piśmie z dnia 5 stycznia 2015r. wiąże sąd, w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 p.p.s.a. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż cofnięcie skargi jest dopuszczalne, o ile ta zostanie wniesiona skutecznie, tj. jeśli spełnia ona wszystkie wymogi formalno – fiskalne. Wniesiona przez skarżącą skarga zawiera co prawda brak fiskalny, bowiem nie została ona opłacona, lecz skarżąca cofnęła skargę zanim sąd zarządził uzupełnić ten brak. Wobec cofnięcia skargi niecelowe, a wręcz wbrew zasadzie ekonomiki postępowania, byłoby wzywanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego, by następnie uwzględniając jej oświadczenie o cofnięciu skargi umorzyć postępowanie i dokonać zwrotu wpisu. Odrzucenie skargi z uwagi na brak wpisu, pomimo cofnięcia skargi jest jak najbardziej uzasadnione jednakże jedynie wówczas, gdy sąd zarządzi wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie to pozostanie bezskuteczne, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę. W tym stanie faktycznym stosownie do art. 286 § 1 p.p.s.a. sąd zwróci akta sprawy organowi administracji po uprawomocnieniu się niniejszego orzeczenia, organ zaś będzie obowiązany rozpoznać skargę w trybie skargowym zgodnie z wolą skarżącej. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. U.K.