III SA/Łd 1093/17

Dnia 24 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z roku 2017, poz. 1257) - dalej k.p.a, po rozpatrzeniu odwołania K. R. od decyzji nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. w dniu [...] sierpnia 2017 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 9 maja 2016 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W dniu 11 sierpnia 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ przyjął, że decyzję powyższą odebrała w dniu 29 sierpnia 2017 r. żona skarżącego. W dniu 14 września 2017 r. strona wniosła odwołanie od w/w decyzji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2017 r. stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wskazał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2017 r. została doręczona stronie w dniu 29.08.2017 r. Termin do wniesienia odwołania od decyzji wynosi 14 dni od doręczenia stronie. Organ odwoławczy wskazał, że wobec powyższego termin czternastodniowy do złożenia odwołania od w/w decyzji upłynął w dniu 12 września 2017 r. Strona wniosła odwołanie w dniu 14.09.2017 r. (data wpływu odwołania do Biura Powiatowego ARiMR w S., L. dz. [...]). Zdaniem Dyrektora ARiMR bezsporne jest zatem, że skarżący uchybił terminowi do złożenia odwołania. Organ podkreślił, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w trybie art. 58 k.p.a. W skardze K. R. wskazał, że jest w posiadaniu koperty z pieczątkami Urzędu Pocztowego nr [...] w S., na której widnieje ADRESAT NIEOBECNY z datownikiem 23.08.2017 i AWIZO POWTÓRNE z datą 31.08.2017 i podpisem. W ocenie skarżącego oznacza to, że przesyłkę odebrała żona w Urzędzie Pocztowym przy ul. A. 5 w czwartek 31.08.2017, gdyż on wraca z pracy z Warszawy o godzinie 19-tej, a urząd pocztowy otwarty jest od poniedziałku do czwartku w godzinach 8.00 - 18.00, natomiast w piątek w godzinach 10.00-20.00. Wskazał także, że nie zadawałbym sobie trudu napisania odwołania by potem nie złożyć go w terminie. Podkreślił, że termin odwołania liczył od 1.09.2017 r., czyli od następnego dnia po odebraniu listu poleconego z decyzją nr [...]. Skarżący uważa, że nie uchybił w żadnym razie terminowi do złożenia odwołania, gdyż dzień 14.09.2017 r. był 14-tym dniem od dnia doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Do pisma z dnia 5 grudnia 2017 r. organ załączył odpowiedź na reklamację z Poczty Polskiej S.A., z której wynika, że "faktyczną datą odbioru przesyłki adresatowi jest data 29.08.2017r. Wpis w poz. nr został dokonany w wyniku błędu pracownika" W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący w piśmie z dnia 8 stycznia 2018 r. wyjaśnił, że przy ustaleniu 2-tygodniowego terminu został wprowadzony w błąd przez Pocztę Polską, gdyż wskutek jej działania uważał, że przesyłka dotarła do niego najwcześniej 31 sierpnia 2017 r. Tym bardziej, że list polecony odebrała żona skarżącego i nie kojarzył dnia odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz.1369) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie sądowej kontroli poddano postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wydane na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie z brzmieniem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z przywołanego wyżej unormowania, w którym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza" wynika, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania musi być jednoznaczne i mieć pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Warunkiem wydania rozważanego postanowienia jest w pierwszej kolejności bezsporne ustalenie daty, w której organ skutecznie doręczył stronie decyzję wydaną w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy doręczenie było prawidłowe. Zatem organ winien dysponować niebudzącym wątpliwości dokumentem zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji przez adresata lub inną osobę, gdy doręczenie decyzji nastąpiło na podstawie art. 42 lub art. 43 k.p.a. Na podstawie zebranego w sprawie niniejszej materiału dowodowego – zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej (karta 145 akt admin.) - sąd stwierdza, że dowód ten w pkt 2 dokumentuje, że w dniu 23 sierpnia 2017 r. z powodu niemożności doręczenia przesyłki w sposób wskazany w pkt 1 przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w PP S. [...] A. 5, a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w tej placówce PP wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W pkt 3 zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej odnotowano, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie 31.08.2017 r. W polu "potwierdzam odbiór przesyłki data i czytelny podpis odbiorcy" widnieje data 29.08.2017 r. i podpis R. W polu data i podpis doręczającego /wydającego - data 29.08.2017 r. podpis nieczytelny. Należy również zwrócić uwagę, że do skargi skarżący załączył kopertę, na której widnieje stempel o treści "ADRESAT NIEOBECNY data 23.08.2017 podpis (nieczytelny)" oraz drugi stempel o treści "AWIZO POWTÓRNE data 31 08 2017 podpis (nieczytelny)" Konieczne jest również wyjaśnienie, że organ I instancji zwrócił się do Poczty Polskiej z zapytaniem o zweryfikowanie daty odbioru przesyłki wobec rozbieżności dat na potwierdzeniu odbioru przesyłki (karta 15 akt sądowych). Poczta Polska w odpowiedzi udzieliła informacji, że "faktyczną datą odbioru przesyłki adresatowi jest data 29.08.2017r. Wpis w poz. nr został dokonany w wyniku błędu pracownika" (karta 16 akt sądowych). Wobec takiego materiału dowodowego, w ocenie Sądu, stanowisko Dyrektora ARiMR w Ł. o skutecznym doręczeniu decyzji organu I instancji w dniu 29 sierpnia 2017 r. na podstawie art. 43 k.p.a. jest chybione i niemożliwe do zaakceptowania. Zauważyć trzeba, że pismo organu I instancji, w którym zwrócono się do Poczty Polskiej o udzielenie informacji, kiedy przesyłka została doręczona dowodzi, że organ na podstawie dokumentacji, którą dysponował, sam miał wątpliwości i nie był w stanie samodzielnie ustalić tego faktu. Udzielona zaś przez Pocztę Polską odpowiedź na powyższe zapytanie jest nie tylko lakoniczna ale również niestaranna i nie wzbudza zaufania. Należy bowiem zwrócić uwagę, że Poczta Polska poinformowała, że "faktyczną datą odbioru przesyłki adresatowi jest data 29.08.2017r. Wpis w poz. nr został dokonany w wyniku błędu pracownika" . Poczta w odpowiedzi tej nie wskazała ani numeru ani pozycji w której dokonano błędnego wpisu. Sąd stwierdza zatem, że dla przyjęcia skuteczności doręczenia przedmiotowej przesyłki formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru winien być wypełniony w sposób bezbłędny i staranny. Absolutnie niezrozumiałe jest twierdzenie organu i poczty, że przesyłka została doręczona w dniu 29 sierpnia 2017 r., skoro na kopercie i "zwrotce" jest jednoznaczna adnotacja (stempel/zapis) o powtórnym awizowaniu tej przesyłki w dniu 31 sierpnia 2017r. Zdaniem Sądu możliwość opatrzenia tej przesyłki stemplem i odręczną adnotacją na "zwrotce" - datą 31.08.2017 r. - powstała tylko wtedy gdy przesyłka ta w tym dniu była jeszcze w placówce pocztowej, co tym samym przeczy twierdzeniu organu, że przesyłkę wydano żonie skarżącego w dniu 29 sierpnia 2017 r. Organ bezpodstawnie dał wiarę wyjaśnieniom Poczty, tym bardziej, że lakoniczne i nieuzupełnione przez wskazanie pozycji i numeru wyjaśnienie Poczty nie jest żadnym dowodem. Poczta nawet nie próbowała wyjaśnić w jakich okolicznościach doszło do popełnienia rzekomego błędu i na czym on polegał. Jak to możliwe, że przesyłka wydana 29 sierpnia 2017 r., została powtórnie awizowana 31 sierpnia 2017 r. o czym uczyniono adnotacje na kopercie przesyłki i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w pkt 3. W przekonaniu Sądu adresat pisma, w tym wypadku skarżący, nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań lub nawet zwykłych pomyłek organu lub podmiotu dokonującego doręczenia. Jeśli organ stoi na stanowisku, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w dniu 29 sierpnia 2017 r. w trybie art. 43 k.p.a., to powinien przedstawić bezsporny dowód na tę okoliczność. Występujące zaś wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść strony. Wobec rozbieżności w datach doręczenia skarżącemu przesyłki i braku przekonywującego dowodu doręczenia przesyłki w dacie 29 sierpnia 2017 r. stanowisko organu stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest nieuzasadnione. Z pisemnych wyjaśnień skarżącego, które sąd ocenił jako wiarygodne w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, wynika, że skarżący miał prawo przypuszczać, że kierowaną do niego przesyłkę żona odebrała najwcześniej 31 sierpnia 2017 r. W tym stanie rzeczy odwołanie wniesione w dniu 14 września 2017 r. zostało złożone z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Wydane zaś przez organ odwoławczy postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu nie mogło się ostać w obrocie prawnym, ponieważ podjęto je z istotnym naruszeniem art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., art. 43 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które rzutowało na wynik sprawy. Kontynuując postępowanie odwoławcze Dyrektor ARiMR w Ł. obligowany będzie uwzględnić ocenę prawną zaprezentowaną w motywach niniejszego wyroku i wobec terminowego złożenia odwołania od decyzji organu I instancji rozstrzygnąć sprawę co do meritum. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. dc