III SA/Łd 11/08

Dnia 27 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. a.ł. W dniu 7 grudnia 2007 roku skarżąca – D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...], nr [...] w części dotyczącej oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku podatkowego z uwagi na jego przedawnienie i orzekające o oddaleniu w tej części zarzutu jako niedopuszczalnego, a w pozostałej części utrzymujące postanowienie organu I instancji w mocy. W skardze zawarty został również wniosek "o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi". Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2008 roku Przewodniczący Wydziału III wezwał skarżącą – D. K. do jednoznacznego wypowiedzenia się w terminie 7 dni, czy wniosek zawarty w skardze o "zawieszenie postępowania do czasu rozprawy" jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W piśmie procesowym z dnia 13 marca 2008 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, skarżąca wyjaśniła, że zawarty w skardze wniosek jest wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że ma 70 lat i utrzymuje się wyłącznie z emerytury. Wyegzekwowanie natomiast należności, której dotyczy zaskarżone postanowienie spowoduje utratę i tak skromnego majątku, na który składa się standardowo wyposażone mieszkanie o powierzchni 48 m2 i ½ udziału we własności 10 – letniego samochodu marki Fiat Seicento. Podniosła, iż już w chwili obecnej nie stać jej na wykupienie wszystkich niezbędnych leków, a cała niniejsza sprawa spowodowała uszczerbek na zdrowiu. Realizacja zaskarżonego postanowienia zdaniem skarżącej spowoduje, że jego skutki będą trudne do odwrócenia, a niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znaczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na tle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie podnieść należy, że zarówno w doktrynie, jak i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. komentarz, Warszawa 2005, s. 226; postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005 roku, sygn. akt II FZ 580/05 niepubl.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. dotyczące zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno – materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania, w tym egzekucyjnego. Taki też formalny charakter ma zaskarżone do Sądu postanowienie. Dotyczy zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, tj. kontynuuje proces, który toczy się na podstawie innego aktu prawnego – kreującego prawa i obowiązki skarżącej na gruncie prawa materialnego. Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób nie dotyka zatem bezpośrednio należności pieniężnej objętej tym postępowaniem. Stosownym wnioskiem można natomiast objąć decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe, w wyniku którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ona bowiem kreuje zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 roku, sygn. akt I FZ 281/2006, OSP 2007/6/76). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. e.k.