III SA/Łd 11/25

Dnia 21 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 roku sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 11 października 2024 roku nr KO.484.184.2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia 28 maja 2024 roku znak WK.5422.5.2022.EP; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz skarżącego J. G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 4 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 9 czerwca 2022 r. o cofnięciu J. G. (dalej: skarżący) uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Z ustaleń organów wynikało, że w dniu 25 listopada 2021 r. przeprowadzono kontrolę w Okręgowej Stacji [...] w S. i w jej wyniku ustalono, że w dniu 29 marca 2021 r. skarżący wykonał badanie techniczne dodatkowe pojazdu Renault Clio nr rej. [...] – zmiany konstrukcyjne – z wynikiem pozytywnym. Z opisu zmian dokonanych w pojeździe wynikało, że zmianie uległ rodzaj pojazdu z samochodu ciężarowego na osobowy: "W pojeździe o nr rej. [...], VIN [...] zamontowano kanapę tylną wraz z pasami bezpieczeństwa w oryginalnych punktach mocowania. Zmiana rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy. Liczba miejsc po zmianach 5. Zdemontowano kratkę grodziową. Zmian dokonała firma A". Następnie skarżący wykonał badanie techniczne okresowe z wynikiem pozytywnym dla wskazanego pojazdu. W toku czynności kontrolnych stwierdzono brak poświadczenia wydanego przez jednostkę uprawnioną lub Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, bądź oświadczenia producenta pojazdu podstawowego potwierdzającego prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń, o których mowa w § 9f i 9i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U . z 2016 r., poz. 2022 ze zm. – dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów). W dniu 11 marca 2022 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty. W dniu 28 marca 2022 r. wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o przeprowadzenie czynności dowodowej w postaci przesłuchania go na okoliczność sposobu i zakresu wykonania przez niego 29 marca 2021 r. badań technicznych pojazdu marki Renault Clio o nr rej. [...], w którym dokonano zmian konstrukcyjnych. W dniu 7 kwietnia 2022 r. wpłynęło pismo skarżącego z załączonym protokołem z oględzin i badań z dnia 29 marca 2022 r. dla wskazanego pojazdu oraz kopią świadectwa homologacji, w której brak jest wskazanej cechy identyfikacyjnej pojazdu. W dniu 26 kwietnia 2022 r. wpłynęło pismo skarżącego cofające wniosek o przesłuchanie go w charakterze strony. Organ I instancji stwierdził, że przedstawiony w dniu 7 kwietnia 2022 r. dowód w postaci protokołu z oględzin i badań pojazdu z dnia 29 marca 2022 r., załączony do pisma z 1 kwietnia 2022 r., nie stanowi podstawy do odstąpienia od realizacji ustawowo nałożonych na organ obowiązków. Zdaniem organu, przeprowadzenie badań pojazdu 29 marca 2022 r. (po upływie roku), o których mowa w § 9f rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów nie zmienia faktu, że w dniu wykonywania badania technicznego uprawniony diagnosta (skarżący) nie sprawdził wymaganych dokumentów – przeprowadził badania techniczne z pozytywnymi wynikami dla pojazdu marki Renault Clio – nr rej. [...], pomimo braku potwierdzenia wydanego przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, bądź oświadczenia producenta pojazdu podstawowego potwierdzającego prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Diagnosta w tym przypadku zobowiązany był do weryfikacji wymaganych dokumentów przed wykonaniem badania. W wyniku kontroli przeprowadzonej 25 listopada 2021 r. stwierdzono nieprawidłowości i uchybienia związane z przeprowadzanymi badaniami technicznymi pojazdu przez skarżącego, w przypadku zmian konstrukcyjnych pojazdów z samochodu ciężarowego na osobowy obowiązkiem diagnosty jest wymagać przedstawienia potwierdzenia wystawionego przez jednostkę uprawnioną, bądź oświadczenia producenta pojazdu podstawowego, które potwierdzą spełnianie wymagań technicznych dotyczących wytrzymałości siedzeń i ich mocowania oraz kotwiczenia pasów bezpieczeństwa. W przypadku gdy brak jest wymaganych dokumentów, diagnosta nie powinien wydać zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdów z wynikiem pozytywnym. Skarżący wykonał badania techniczne pojazdu stwierdzając jego sprawność niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Powołane wyżej okoliczności wskazują ostatecznie na nierzetelne i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa wykonywanie obowiązków diagnosty. Wyrokiem z dnia 11 maja 2023 r. III SA/Łd 840/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję Starosty. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z art. 84 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988 ze zm., dalej: p.r.d.), podstawowe znaczenie w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów ma dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta przeprowadził badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz, że w przypadku takiego ustalenia ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie decyzji cofającej uprawnienia diagnosty. W szczególności decyzja taka nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. Wobec tego wykonywaniu kompetencji polegającej na nakładaniu dolegliwości w postaci sankcji prawnej – w rozpatrywanej sprawie sankcji administracyjnej polegającej na cofnięciu uprawnień diagnosty – nie może towarzyszyć żadna dowolność. W konsekwencji uzasadnione jest oczekiwanie, że w postępowaniu toczącym się w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty organ administracji publicznej jednoznacznie ustali oraz wykaże zaktualizowanie się wszystkich przesłanek uzasadniających nałożenie takiej sankcji. Dotyczy to zarówno faktycznych, jak i prawnych przesłanek i stanowi warunek konieczny, aby uznać takie działania organu za zgodne z prawem. Poza tym, w ocenie sądu, jeżeli treść przepisów w zakresie obowiązków formalnoprawnych diagnosty nie jest jednoznaczna, to rozbieżności w tym zakresie nie powinny rodzić sankcji dla diagnosty. Sąd wskazał, że organy administracji uznały, iż w przypadku pojazdu przedstawionego do badania 29 marca 2021 r., w którym zmieniono rodzaj z ciężarowego na osobowy były wymagane badania na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14 i 17 EKG OZN wykonane przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego względnie oświadczenie producenta pojazdu podstawowego, potwierdzające prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Organy administracji uznały, że skoro brak jest tych dokumentów, to pojazd nie spełnia wymagań przepisów ustawy i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, a skarżący winien był uznać stan taki za niezadowalający zamiast wydać zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania. Sąd podkreślił, że zgodnie z § 9b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii N1) i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii N2) o nadwoziu rodzaju BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5., pkt 3.6. oraz pkt 3.8. dla pojazdów kategorii N1, części A załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów i spełnione są wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14, 17 EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ; z zastrzeżeniem § 9c. Stosownie do § 9f rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii N1) o nadwoziu rodzaju BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń powodującej zmianę rodzaju pojazdu na samochód osobowy lub specjalny, o którym mowa w przepisach o rejestracji pojazdów, jeżeli są spełnione wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14 i 17 EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ. Przynajmniej dwa siedzenia powinny być wyposażone w zaczepy ISOFIX, spełniające wymagania Regulaminu nr 14 EKG ONZ, w tym co najmniej jedno siedzenie w drugim rzędzie. Natomiast w myśl § 9i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów w przypadku pojazdów, w których wykonano mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa w procesie produkcyjnym, badanie wykonane przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, o którym mowa w § 9b, 9d, 9f i 9g, może być zastąpione oświadczeniem producenta pojazdu podstawowego potwierdzającym prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Przepisy te wraz ze stanowiącym prawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. wyznaczały i zarazem determinowały przedmiot postępowania w rozpatrywanej sprawie. Oczywiste jest więc tym samym, że wyznaczały zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie oraz mające znaczenie prawne okoliczności, których ustalenie było konieczne do jej prawidłowego załatwienia. W ocenie sądu, w świetle powyżej przytoczonych przepisów istotnego znaczenia nabiera nie tylko stan pojazdu w dacie przeprowadzania przez skarżącego badań technicznych 29 marca 2021 r., ale również sam przebieg badań, w tym czy i jakie dokumenty okazano skarżącemu podczas tego badania, czy w świetle okoliczności sprawy był zobowiązany żądać od właściciela pojazdu badań potwierdzających zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14, 17 EKG ONZ wytrzymałości zamontowanej kanapy tylnej wraz z pasami bezpieczeństwa w oryginalnych punktach mocowania wykonanych przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego lub oświadczenia producenta. Z tych względów szczególne znaczenie ma w sprawie zupełność i ocena materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji. Zdaniem Sądu przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne, odnoszące się do przebiegu oraz wyniku badania technicznego pojazdu nie były prawidłowe i wystarczające do wydania decyzji. Za niewystarczające dla przypisania skarżącemu zachowania, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. należy uznać poprzestanie przez organy administracji na wynikach czynności kontrolnych przeprowadzonych 25 listopada 2021 r. oraz opisie zmian dokonanych w pojeździe, wedle których miał zmianie ulec rodzaj pojazdu z samochodu ciężarowego na osobowy, zamontowaniu kanapy tylnej wraz z pasami bezpieczeństwa w oryginalnych punktach mocowania, zmianie liczby miejsc na 5. Wbrew stanowisku organu II instancji stan faktyczny sprawy nie jest bezsporny. W ocenie Sądu zebrany przez organy administracji materiał dowodowy nie pozwala rozstrzygnąć wątpliwości co do tego, czy skarżący uchybił ciążącym na nim obowiązkom. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji nie wynika, aby podjęto z urzędu jakieś czynności, jak np. zwrócenie się do producenta pojazdu mające na celu ustalenie, w jakiej konfiguracji pojazd został wyprodukowany fabrycznie, czy posiadał mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa wykonane w procesie produkcyjnym, czy posiadał homologację, a jeżeli tak to jakiego rodzaju, czy producent pojazdu wydał oświadczenie, o którym mowa w § 9i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, czy zmiany, których dotyczyło przeprowadzone przez skarżącego badanie, zostały wykonane przez przedstawiciela producenta uprawnionego do złożenia w jego imieniu powyższego oświadczenia. Nie ustalono, jakie zmiany były w pojeździe wcześniej dokonywane oraz w jaki sposób, czy istnieją dokumenty, które te zmiany potwierdzają, czy i w jaki sposób skarżący mógł się z tymi dokumentami zapoznać i jakie dokumenty rzeczywiście zostały skarżącemu podczas badania okazane. Podkreślić trzeba, że przedmiot badań przeprowadzonych przez skarżącego stanowił pojazd marki Renault model Clio, a więc samochód z reguły osobowy klasy aut miejskich. Z uzasadnień wydanych decyzji nie wynika, aby okoliczność ta stanowiła przedmiot jakiejkolwiek analizy organów w odniesieniu do zarzucanego skarżącemu naruszenia skutkującego cofnięciem uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W tym stanie rzeczy nieuzasadnione było zaniechanie przez organy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania właściciela pojazdu oraz skarżącego jako strony postępowania. Skarżący wprawdzie cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania go w charakterze strony (pismo z 21 kwietnia 2022 r.), lecz nie zwalniało to organów administracji z przeprowadzenia tych dowodów z urzędu. Skarżący zresztą w odwołaniu do decyzji organu I instancji sformułował zarzut zaniechania przeprowadzenia tych dowodów. Organy administracji obu instancji w ogóle nie odniosły się do dowodu w postaci przedłożonego przez skarżącego świadectwa homologacji załączonego do pisma wniesionego 4 kwietnia 2022 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie ocena załączonej do odwołania faktury wystawionej przez spółkę B. Nie wiadomo, czy dowód ten organ II instancji ocenił jako wiarygodny, czy odmówił mu wiarygodności. Samo wyrażenie "wątpliwości" w okolicznościach sprawy uznać należy za niewystarczające. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że faktyczne podstawy wydania zaskarżonej decyzji, wobec braku ich zupełności, nie mogły być uznane za wystarczające dla przypisania skarżącemu zachowania, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 p.r.d., a w konsekwencji dla przyjęcia, że w sprawie zaktualizowały się określone tym przepisem prawa przesłanki podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych. Tym samym organy administracji naruszyły przepisy postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli bowiem celem art. 84 ust. 3 p.r.d. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia skutkujące dopuszczeniem do ruchu pojazdów niesprawnych bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, a także powoduje ryzyko szkody w mieniu, to w relacji do potrzeby ścisłej wykładni art. 84 ust. 3 p.r.d. oraz określonych nim przesłanek nałożenia sankcji administracyjnej, ocena odnośnie do proporcjonalności i adekwatności sankcji administracyjnej nakładanej na podstawie art. 84 ust. 3 p.r.d. musi każdorazowo pozostawać w ścisłym związku ze stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu prowadzonym w sprawie cofnięcia uprawnień i siłą rzeczy – skoro chodzi o cofnięcie uprawnień, z którymi skorelowane są w oczywisty wręcz sposób konkretne obowiązki – jest i musi być odnoszona do oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone mu zadania, które są istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania i ograniczania ryzyk z ruchem tym związanych. W ramach wskazań co do dalszego postępowania Sąd nakazał uzupełnić i ocenić materiał dowodowy uwzględniając przedstawione wyżej rozważania, w tym odnieść się do dowodu w postaci świadectwa homologacji przedłożonego przez skarżącego i dowód ten ocenić (art. 80 i art. 81 k.p.a.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 28 maja 2024 r. Starosta ponownie cofnął skarżącemu uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, a SKO decyzją z dnia 11 października 2024 r. decyzję tę utrzymało w mocy. Uzasadnienia obu decyzji są podobne. Wskazano w nich, że w ramach ponownego postępowania organ pismem z dnia 7 września 2023 r. zwrócił się z prośbą do Urzędu Miasta w P. o przesłanie kopii dokumentów przedstawionych do pierwszej rejestracji w kraju pojazdu marki Renault Clio, numer rejestracyjny EP [...]. Otrzymana dokumentacja potwierdza, że pojazd został sprowadzony do kraju jako samochód ciężarowy z dwoma miejscami siedzącymi. Z kolei okresowe badanie przed pierwszą rejestracją na terytorium RP zostało wykonane 23 listopada 2016 r. w Okręgowej Stacji [...] w S. przez uprawnionego diagnostę – skarżącego. W dniu 8 września 2023 r. do producenta Renault Polska Sp. z o. o. zostały skierowane zapytania dotyczące homologacji oraz parametrów jakie uzyskał pojazd po wyprodukowaniu i dopuszczeniu do ruchu, a także kwestii związanych ze zmianami konstrukcyjnymi danego typu pojazdu. Z korespondencji otrzymanej od producenta pojazdu wynika, iż pojazd został wyprodukowany i zgodnie z lokalnymi przepisami (Francja) i dopuszczony do ruchu jako samochód ciężarowy z dwoma miejscami. W dniu 26 października 2023 r. producent pojazdu udzielił kolejnej informacji, z której wynika, że "Renault Polska Sp. z o. o. nie wydało oświadczenia, o którym mowa w § 9i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia dot. samochodu Renault Clio [...] oraz, że "firma B" nie jest upoważniona do wydawania oświadczeń w imieniu producenta/importera Renault". Pismem z dnia 3 listopada 2023 r. skarżący został wezwany do osobistego stawiennictwa w organie celem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, na okoliczność sposobu i zakresu przeprowadzenia w dniu 29 marca 2021 r. badań technicznych pojazdu. Jednocześnie organ w ramach pomocy prawnej zwrócił się do Starosty Opoczyńskiego o przesłuchanie właściciela ww. pojazdu. W dniu 24 listopada 2023 r. przesłuchano skarżącego. Z jego zeznań wynika, że do badania technicznego pojazdu wykonanego dnia 29 marca 2021 r. zostało przedstawione przez właściciela pojazdu m.in. oświadczenie producenta potwierdzające prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń, o którym mowa w § 9i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów. Organ uznał to za sprzeczne z treścią pisma pozyskanego od producenta Renault Polska Sp. z o. o. z dnia 12 grudnia 2023 r. z którego wynika, że Renault Polska nie wydało oświadczenia, o którym mowa w § 9i ww. rozporządzenia dotyczące samochodu Renault Clio VIN: [...] oraz że firma B nie jest upoważniona do wydawania oświadczeń w imieniu producenta/importera Renault. W dniu 14 grudnia 2023 r. do organu wpłynął protokół z dnia 8 grudnia 2023 r. przesłuchania świadka - właściciela pojazdu marki Renault Clio, numer VIN [...]. J. W. zeznał, że nie posiada homologacji do przedmiotowego pojazdu, natomiast na stacji kontroli pojazdów w dniu przeprowadzania badania technicznego obecna była małżonka, która okazała "(...) dowód rejestracyjny wraz z kartą pojazdu oraz zaświadczenie od producenta, że pojazd był homologowany jako samochód osobowy oraz dokument potwierdzenia jednostki potwierdzające prawidłowość zamontowania odpowiednich siedzeń i pasów". Organ stwierdził, że protokół z oględzin i badań pojazdu został sporządzony przez przedstawiciela Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek strony w dniu 29 marca 2022 r. tj. rok po przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu. Natomiast, jak potwierdza w swym piśmie z dnia 12 grudnia 2023 r. producent pojazdu, Renault Polska nie wydało oświadczenia, o którym mowa w § 9i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów, dotyczące samochodu Renault Clio o nr VIN: [...] przedmiotowy pojazd został wyprodukowany i zgodnie z lokalnymi przepisami (Francja) dopuszczony do ruchu jako samochód ciężarowy z dwoma miejscami, natomiast firma B nie jest upoważniona do wydawania oświadczeń w imieniu producenta/importera Renault. Organ nie dał wiary zarówno zeznaniom strony, jak i właściciela pojazdu, ponieważ są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, tj. pismem producenta pojazdu, a także protokołem Transportowego Dozoru Technicznego z oględzin i badań pojazdu z uwagi na rozbieżność co do tego, czy zmiany konstrukcyjne pojazdu zostały wykonane przez B, jak twierdził skarżący w odwołaniu, czy jak podał w zaświadczeniu z badania technicznego pojazdu z dnia 29 marca 2021 r. A. Pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. oraz ponownie 14 lutego 2024 r. organ zwrócił się z prośbą do B o udzielenie informacji, kto faktycznie dokonał zmian konstrukcyjnych w pojeździe marki Renault Clio, nr rej. [...], gdyż faktura nr [...] z dnia 18 marca 2021 r. wskazuje, że to ww. spółka. Natomiast z oświadczenia A z dnia 18 marca 2021 r. wynika, że firma A mieszcząca się w P. przy ul. [...], dokonała zmian konstrukcyjnych w przedmiotowym pojeździe. Pismem z dnia 1 marca 2024 r. oraz z dnia 27 marca 2024 r. organ zwrócił się również z prośbą do A o udzielenie informacji, czy dokonała zmian konstrukcyjnych w pojeździe. Ani B ani A nie udzielili organowi odpowiedzi w wymaganym zakresie, pozostając bierne w prowadzonym postępowaniu. Organ I instancji zaznaczył, że przedstawiony w dniu 7 kwietnia 2022 r. dowód w postaci protokołu z oględzin i badań pojazdu z dnia 29 marca 2022 r. nie stanowi dla organu podstaw do odstąpienia od realizacji ustawowo nałożonych obowiązków, ponieważ został sporządzony rok po przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu, co wskazuje na to, iż w dacie wykonania badania technicznego pojazdu, tj. 29 marca 2021 r. nie mógł być okazany diagnoście dokument, o którym mowa w § 9f rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów. Przywołując art. 84 ust. 3 p.r.d. organ zaznaczył, iż jego zdaniem przeprowadzenie badań pojazdu po upływie roku nie zmienia faktu, iż w dniu wykonywania badania technicznego uprawniony diagnosta – skarżący – nie sprawdził wymaganych dokumentów - przeprowadził badania techniczne z pozytywnymi wynikami dla pojazdu marki Renault Clio - nr rej. EP [...], pomimo braku potwierdzenia wydanego przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, bądź oświadczenia producenta pojazdu podstawowego potwierdzającego prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Diagnosta w tym przypadku zobowiązany był do weryfikacji wymaganych dokumentów przed wykonaniem badania. W przypadku zmian konstrukcyjnych pojazdu z samochodu ciężarowego na osobowy, obowiązkiem diagnosty jest wymagać przedstawienia potwierdzonych badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14 i 17 EKG ONZ wymagań technicznych dotyczących wytrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, wykonanych przez jednostkę uprawnioną, albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, bądź oświadczenia producenta pojazdu podstawowego, które potwierdzi spełnianie wymagań technicznych dotyczących prawidłowości zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Gdy brak jest wymaganych dokumentów, diagnosta nie powinien wydać zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu z wynikiem pozytywnym. Organ podkreślił, iż od diagnosty wymaga się wiedzy wszechstronnej, ale przede wszystkim znajomości przepisów prawa w obowiązującym zakresie. Wymagana jest od niego szczególna staranność w pełnieniu swoich obowiązków. W sytuacji dopuszczenia do ruchu pojazdu bez wymaganych badań, przy niesprawdzonym stanie technicznym, powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Podsumowując, zdaniem organu I instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy bezspornie świadczy, iż skarżący przeprowadził badania techniczne niezgodnie z obowiązującymi przepisami - wadliwie. Nakłada to na organy prowadzące postępowanie obowiązek cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych. W skardze na tę decyzję wniesionej do WSA w Łodzi skarżący zaskarżył ją w całości zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. poprzez: a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach; b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 p.r.d. "w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna) co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty, c) zastosowanie przepisu art. 84 ust.3 pkt 1 i 2 p.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust.4 ustawy). 2) procedury administracyjnej tj. art. 7, 7a, 8, 77, 80, 81 a i 107 kpa poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat. Mając to na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Kolegium nie dokonało pełnych rozważań ani faktycznych ani prawnych związanych z zeznaniami świadka J. W. dotyczących przedłożenia diagnoście dokumentów w postaci oświadczenia producenta pojazdu podstawowego co do możliwości dokonania zmian konstrukcyjnych w pojeździe uznając, że uwzględnienie zarzutów z tym związanych nie może być brane pod uwagę na korzyść diagnosty albowiem dokonani takich rozważań znajduje się poza "prawną oraz moralną oceną orzekana w tej sprawie". Skarżący przypomniał, że już w odwołaniu wyraźnie wskazano, że zgodnie z depozycją świadka J. W. jego żona przedstawiła diagnoście dokumenty od producenta pojazdu, które ów diagnosta uznał za wiarygodnie i pozwalające na wykonanie przedmiotowego badania. Twierdzenia tego nie obalono. Zgodnie z art. 81 a § 1 kpa "Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony." Kolegium nie dokonuje w tym zakresie pełnych rozważań i ocen, a jest to kwestia dla diagnosty korzystna i wykluczająca całkowicie błąd przy badaniu technicznym. Bez znaczenia jest tu fakt, że producent takiego dokumentu nie wydał. Diagnosta odpowiada jedynie za treść dokumentów przedstawionych mu przez posiadacza pojazdu i nie jest zobowiązany, ani nie ma instrumentów prawnych ani faktycznych do stwierdzenia, czy okazane mu dokumenty są prawdziwe. Po drugie, organ nie ustalił kto naprawdę dokonał zmian w pojeździe. W tym zakresie mamy dwie sprzeczne informacje. Organ od obu podmiotów tj. B jak i A nie otrzymał miarodajnych informacji w tym zakresie. Diagnosta wyraźnie wskazał, że dysponował przy badaniu dokumentami pojazdu, w tym co istotne, oświadczeniem producenta pojazdu podstawowego potwierdzającego prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń, o którym mowa w § 9f lub 9 rozporządzenia. Takie dokumenty otrzymał od osoby, która przedstawiła pojazd do badania technicznego. Właścicielka pojazdu, a więc osoba przedstawiająca pojazd do badania nie została w sprawie przesłuchana, albowiem zmarła. W jej zastępstwie przesłuchano jej męża, który wyraźnie stwierdził, że przedstawiono do badania diagnoście dokument potwierdzenia jednostki potwierdzające prawidłowość zamontowania odpowiednich siedzeń i pasów. To, że organ ustalił, że Renault lub nawet TDT nie wydał takiego dokumentu, nie świadczy, że diagnoście dokumentu o takiej treści, wydanego jakoby w imieniu producenta podstawowego pojazdu, faktycznie nie przedstawiono. Diagnosta nie bada autentyczności lub pochodzenia takiego dokumentu. Nie było list dokumentów wydanych w tym zakresie przez jednostki uprawnione lub producentów pojazdów, tak aby diagnosta mógł zweryfikować przed badaniem kto i kiedy taki dokument wydał. Diagnosta nie ma zresztą żadnych obowiązków nakazujących weryfikację takich dokumentów z takimi listami. Powszechnie obecnie tak dokumenty są często fałszowane, a nie można wykluczyć, że np. podmiot przerabiający pojazd, mógł taki dokument "załatwić" właścicielowi pojazdu, aby ten przeszedł badanie pojazdu (Organ nie zgromadził dowodów w tym zakresie). Diagnosta nie ma żadnych możliwości obrony przed takim wprowadzeniem w błąd. Nie ma obowiązku archiwizacji takich dokumentów, a nie są one załącznikiem do zaświadczenia z badania technicznego. W tej sprawie ocenia się działanie diagnosty. Jeśli został on oszukany lub celowo wprowadzony w błąd nie może on z tego tytułu ponosić odpowiedzialności. Nie ma przepisów nakazujących weryfikację takich dokumentów przez diagnostę. Diagnosta w tym zakresie nie dysponuje podczas badania ani środkami technicznymi ani możliwościami, takie jak np., ma organ administracji, aby zweryfikować np. przy producent pojazdu faktycznie wydał dokument, który diagnoście potem przedstawiono podczas badania technicznego. Mimo to organ nie dokonał rozważań w zakresie możliwości umorzenia postępowania, ani tym bardziej poniechał rozważań na temat stosowania art. 81a § k.p.a. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że "Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony." Dalej wskazano, że diagnosta do akt złożył uzyskaną opinię rzeczoznawcy z dnia 2 maja 2024 r. wraz z dokumentacją fotograficzną. Rzeczoznawca dokonał oględzin pojazdu. Zgodnie z jego treścią przeprowadzone zmiany konstrukcyjne nadają pojazdowi cechy samochodu osobowego przystosowanego do przewozu pięciu osób razem z kierowcą. Rozkład foteli dla pasażerów jest taki, jak w fabrycznie produkowanym samochodzie Renault Clio, który fabrycznie przystosowany jest do przewozu pięciu osób razem z kierowcą. Zmiany konstrukcyjne nie spowodowały zmiany gabarytów pojazdu ani dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r, dokonane zmiany w pojeździe zgłoszono organowi wydającemu dowód rejestracyjny pojazdu Zatem pojazd był homologowany jako 5-osobowy, a jego ewentualne dalsze zmiany były nie tylko zakładane przez producenta, ale także wykonane w sposób gwarantujący jego bezpieczeństwo. Załączone zdjęcie tabliczki znamionowej potwierdza umieszczenie na niej znaku homologacji [...], z którego wynika, że pojazd mógł zgodnie z prawem i uzyskana przez producenta homologacją mógł podlegać zmianie konstrukcyjnej w niej wykonanej, podlegał przeróbce. Trzeba na marginesie wskazać, że Transportowy Dozór Techniczny nie wydał ostatecznej decyzji z powodu tego, że przed wydanie takowej decyzji pojazd był już zarejestrowany na pięć osób. Nie wydano w tym zakresie decyzji TDT tylko z powyżej opisanych przyczyn formalnych a nie natury technicznej. Zatem nie tylko organ rejestracyjny zarejestrował taki pojazd po zmianie konstrukcyjnej, przez co pośrednio potwierdził prawidłowość badania i bezpieczeństwo pojazdu, ale także załączony wcześnie do akt protokół TDT z oględzin pojazdu potwierdza jego bezpieczeństwo po zmianie na tabliczce znamionowej [...]. Na tym numerze homologacji bazował TDT sporządzając protokół i ustalając, że pojazd mógł bezpiecznie poruszać się po drogach jako 5 osobowy. Jak wynika z historii pojazdu przechodzi on nadal co roku badania techniczne na stacjach kontroli pojazdów i kolejni diagnoście nie negują jego bezpieczeństwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga była zasadna. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadła po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, to zaś na skutek uchylenia decyzji poprzednich prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 11 maja 2023 r. III SA/Łd 840/22. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak z tego wynika, oceną prawną wyrażoną w prawomocnym orzeczeniu sądu związany jest nie tylko organ, ale także sąd, który następnie rozstrzyga sprawę. W wyroku z dnia 11 maja 2023 r. III SA/Łd 840/22 WSA w Łodzi wskazał, że w sprawie istotny jest nie tylko stan pojazdu w dacie przeprowadzania badań technicznych przez skarżącego, ale również sam przebieg badań, w tym czy i jakie dokumenty okazano skarżącemu podczas badań, czy w świetle okoliczności sprawy był on zobowiązany do żądać od właściciela pojazdu badań potwierdzających zgodność z wymaganiami wytrzymałości kanapy tylnej wraz z pasami bezpieczeństwa w oryginalnych punktach mocowania. Za niewystarczające Sąd uznał oparcie się na wynikach czynności kontrolnych z dnia 25 listopada 2021 r. oraz opisie zmian dokonanych w pojeździe. Sąd podkreślił, że jeżeli treść przepisów w zakresie obowiązków formalnoprawnych diagnosty nie jest jednoznaczna, to nie powinno to rodzić sankcji dla diagnosty. Przypomnijmy, że zgodnie z przepisem art. 81 ust. 11 pkt 3 p.r.d. według stanu na marzec 2021 r., a więc w okresie wykonania badania technicznego dodatkowego przez diagnostę, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych (lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem). Jak wynika z art. 84 ust. 1 ustawy, badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. Wedle ust. 3, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Stosownie do ust. 4, w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. W art. 81 ust. 15 p.r.d. przewidziano upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, zakresu i sposobu przeprowadzenia badań technicznych oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, przy uwzględnieniu w szczególności zakresu warunków technicznych pojazdów podlegających badaniu. Na jego podstawie wydano rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Jak wynika z § 3 pkt 5 rozporządzenia, zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym (z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6 ustawy, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem) - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych, w sposób określony dla okresowego badania technicznego pojazdu, oraz zakres czynności określonych w pkt 1-2 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia, a także ustalenie nieznanych lub nowych danych technicznych pojazdu, podczas przeprowadzania badania technicznego pojazdu w sposób określony w dziale II załącznika nr 2 do rozporządzenia, oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe, zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia. To sprawdzenie i ocena warunków technicznych musi uwzględniać wymagania płynące z rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 502 z późn. zm.). Zgodnie z § 9f tego rozporządzenia, w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii N1) o nadwoziu rodzaju BA oraz BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zwiększeniu liczby siedzeń lub zmianie położenia siedzeń, powodujące zmianę rodzaju pojazdu na samochód osobowy lub specjalny, o którym mowa w przepisach o rejestracji pojazdów, jeżeli są spełnione wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania oraz kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14 i 17 EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ. W przypadku zmiany rodzaju pojazdu na samochód osobowy: 1) zaczepy ISOFIX oraz liczba siedzeń wyposażonych w takie zaczepy powinny być zgodne z wymaganiami Regulaminu nr 14 lub 145 EKG ONZ; 2) pojazd nie powinien spełniać wymagań, o których mowa w pkt 3.6 części A załącznika do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE. Wedle, § 9i rozporządzenia, w odniesieniu do pojazdów, w których wykonano mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa w procesie produkcyjnym pojazdu podstawowego, badanie wykonane przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, o którym mowa w § 9a, § 9b, § 9d, § 9f, § 9g i § 9j, może być zastąpione oświadczeniem producenta pojazdu podstawowego lub jego upoważnionego przedstawiciela potwierdzającym konstrukcyjne do tego przeznaczenie. Oznacza to, że do zadań diagnosty wykonującego dodatkowe badanie techniczne po dokonaniu w pojeździe zmian konstrukcyjnych należy sprawdzenie i ocena spełnienia warunków technicznych oraz sporządzenie opisu zmian dokonanych w pojeździe, zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań. Przy tych badaniach w odniesieniu do pojazdów, w których wykonano mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa w procesie produkcyjnym pojazdu podstawowego, musi on wziąć pod uwagę albo badanie wykonane przez jednostkę uprawnioną albo Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, albo oświadczenie producenta pojazdu podstawowego lub jego upoważnionego przedstawiciela potwierdzające konstrukcyjne do tego przeznaczenie. W aktach sprawy znajduje się opis zmian dokonanych w pojeździe zgodny z załącznikiem nr 5 rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych (k. 5 akt adm.). Wynika z niego, że "W pojeździe o nr rej. EP [...], VIN [...] zamontowano kanapę tylną wraz z pasami bezpieczeństwa w oryginalnych punktach mocowania. Zmiana rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy. Liczba miejsc po zmianach 5. Zdemontowano kratkę grodziową. Zmian dokonała firma A". Dokonana przez diagnostę ocena dokonanych zmian była pozytywna – zgodna z przepisami ustawy i rozporządzenia o warunkach technicznych. W rozporządzeniu, w tym w załączniku nr 5, nie przewidziano obowiązku diagnosty zachowania kopii przedłożonych mu przy badaniu dokumentów, czy dokumentowania ich otrzymania w jakikolwiek inny sposób. Nie przewidziano też, co słusznie zaznaczono w skardze, obowiązku diagnosty weryfikowania prawdziwości przedkładanych mu dokumentów. W związku z tym kwestia, czy podczas badania okazano diagnoście, czy też nie, stosowne dokumenty może, a w razie wątpliwości, musi, być przedmiotem ustaleń w postępowaniu dowodowym. W aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania skarżącego z dnia 24 listopada 2023 r. (k. 80 akt adm.), z którego wynika, że skarżącemu do badania technicznego przedstawiono dowód rejestracyjny, dokument potwierdzający dokonanie zmian konstrukcyjnych wraz z PKD i fakturą oraz oświadczenie producenta potwierdzające prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Skarżący zeznał, że pojazd do badania technicznego przyprowadziła Pani, lecz nie wie, czy była to właścicielką pojazdu. W aktach znajduje się też protokół przesłuchania właściciela pojazdu – J.W. z dnia 8 grudnia 2023 r. (k. 85 akt adm.). Z jego zeznań wynika, że podczas badania technicznego obecna była żona świadka – M.W., która do badania przedstawiła w jego imieniu wszystkie dokumenty, jakie posiadał, a mianowicie dowód rejestracyjny wraz z kartą pojazdu oraz zaświadczenie od producenta, ze pojazd był homologowany jako osobowy oraz dokument potwierdzający prawidłowość zamontowania odpowiednich pasów i siedzeń. Do protokołu załączono m.in. przedłożoną przez świadka fakturę z dnia 18 marca 2021 r. wystawioną przez B dokumentującą montaż dodatkowych elementów wyposażenia pojazdu, demontaż kratki grodziowej, opis zabudowy z dnia 18 marca 2021 r. sporządzony przez A, z którego wynika, że firma ta dokonała zmian konstrukcyjnych w pojeździe polegających na demontażu kratki oddzielającej przedział ładunkowy od osobowego, montażu oryginalnych fabrycznych pasów w miejscach przygotowanych przez producenta pojazdu, montażu oryginalnej fabrycznej 3-osobowej kanapy w miejscach przygotowanych przez producenta pojazdu. Z tej samej daty pochodzi oświadczenie firmy B o dokonaniu zmian rodzaju pojazdu z ciężarowego (2 osobowy) na osobowy (5 osobowy), zgodnie z przepisami p.r.d. i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego ich wyposażenia i załącznika nr 4 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Zdaniem Sądu, dowody te przemawiają na korzyść skarżącego świadcząc, że wywiązał się on ze swych obowiązków sprawdzenia i oceny spełnienia warunków technicznych oraz sporządzenia opisu zmian dokonanych w pojeździe, zgodnie z załącznikiem nr 5 rozporządzenia. Zeznania skarżącego i świadka są spójne i wbrew temu, co twierdzi organ, nie powinny budzić żadnych wątpliwości co do ich prawdziwości. Wiarygodności tych zeznań nie podważa w szczególności oświadczenie Renault Polska złożone na wezwanie organu, z którego wynika, że Renault nie wydało oświadczenia, o którym mowa w § 9i rozporządzenia, a firma B nie jest upoważniona do wydawania oświadczeń w imieniu producenta (k. 72 i 86 akt adm.). Okoliczność ta bowiem nie może obciążać skarżącego, bowiem – jak już wspomniano – diagności nie zostali zobowiązani do weryfikowania prawdziwości przedłożonych im dokumentów. Ewentualne w tym zakresie wątpliwości natury prawnej powinny być rozstrzygane stosownie do art. 7a § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Po drugie, na korzyść skarżącego przemawia także przedłożony przez skarżącego protokół z oględzin i badań pojazdu z dnia 29 marca 2022 r. sporządzony przez przedstawiciela Transportowego Dozoru Technicznego (k.32 akt adm.). Dokument ten ma moc równoważną oświadczeniu producenta pojazdu lub jego przedstawiciela potwierdzającym konstrukcyjne przeznaczenie pojazdu do zmian konstrukcyjnych w zakresie siedzeń i pasów bezpieczeństwa (§ 9f i 9i rozporządzenia). Potwierdza on to, czego wymaga § 9f rozporządzenia, a mianowicie że są spełnione wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania oraz kotwiczenia pasów bezpieczeństwa. To, że dokument ten został sporządzony rok po badaniu technicznym nic w ocenie Sądu nie zmienia, skoro nie było jasne, jakie dokumenty skarżący otrzymał przy badaniu, czy też – czy były one wystarczające do uznania, czy wynik badania powinien być pozytywny. Dokument ten wątpliwości te usuwa. W żadnym razie nie można podzielić argumentu organu, że przedstawienie tego dokumentu rok po badaniu automatycznie świadczy o niedopełnieniu obowiązków przez skarżącego. Sąd przypomina, że dokument ten znajdował się w aktach sprawy zakończonej poprzednimi decyzjami o cofnięciu uprawnień diagnosty, które zostały uchylone prawomocnym wyrokiem III SA/Łd 840/22. Sąd w tym wyroku wykluczył możliwość cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty tylko na tej podstawie faktycznej i taka ocena była wiążąca dla organu (jest też wiążąca dla Sądu w niniejszym postępowaniu). Reasumując, organy błędnie oceniły materiał dowodowy poczytując przy tym korzystne dla skarżącego fakty na jego niekorzyść ((zeznania świadka i skarżącego, oświadczenie firmy A w związku z oświadczeniem Renault Polska, badanie Transportowego Dozoru Technicznego), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 84 ust. 3 p.r.d.), a co uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Jednocześnie, w ramach środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.), Sąd postanowił uchylić również decyzję organu I instancji jako dotkniętą tymi samymi wadami. Z uwagi na stwierdzony przez Sąd brak podstaw do ponownego prowadzenia postępowania, nie zachodzą bowiem przesłanki cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, Sąd był obowiązany jednocześnie umorzyć postępowanie administracyjne (art. 145 § 3 p.p.s.a.). Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (art. 200, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a.). ak