III SA/Łd 110/15

Dnia 4 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej K.p.a.; art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4, ust. 4ca, art. 75 ust. 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., orzekającą o pozbawieniu M. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 października 2014 r., na okres 120 dni. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: M. P. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] został uznany za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 11 marca 2013 r., bez prawa do zasiłku. W dniu 14 października 2014 r. M. P. nie dopełnił ciążącemu na nim obowiązku stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Strona nie poinformowała także, w ustawowym 7 dniowym terminie o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Z powyższych względów Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]r., nr [...] orzekł o pozbawieniu M. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 października 2014 r., na okres 120 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. przyznał, że zapomniał o ciążącym na nim obowiązku stawiennictwa się w dniu 14 października 2014 r. Wskazał, że niestawienie się w wyznaczonym terminie nie było działaniem celowym. Wynikało natomiast z jego stanu zdrowia oraz osiągniętego wieku. Podniósł ponadto, że stawiał się na wszystkich wcześniej wyznaczonych terminach. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że jednym z obowiązków osób, które uzyskały status bezrobotnego jest zgłaszanie się, w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy, celem przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, innej formy pomocy oferowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy wynika, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Okres, na który pozbawia się statusu bezrobotnego jest zależny od liczby niestawiennictwa (art. 33 ust. 4 pkt 3). Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące na podstawie w/w ustawy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że z treści powołanych przepisów wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie nie skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej tylko w przypadku, gdy zobowiązany w terminie 7 dni powiadomi właściwy urząd o przyczynie niestawiennictwa i przyczyna ta będzie uzasadniona. Obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Wskazał także, że zakreślony 7 dniowy termin jest terminem o charakterze materialnoprawnym, który nie podlega przedłużeniu ani przywróceniu. Wojewoda podkreślił, że w przedmiotowej sprawie M. P. nie stawił się w wyznaczonym na dzień 14 października 2014 r. terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł.. Powyższy termin był stronie znany od dnia poprzedniej wizyty w urzędzie, co miało miejsce w dniu 3 lipca 2014 r. Fakt poinformowania o kolejnym terminie wizyty został potwierdzony przez skarżącego poprzez złożenie podpisu w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Ponadto w dniu rejestracji strona otrzymała informację o prawach i obowiązkach bezrobotnego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Tym samym skarżący był pouczony o skutkach niestawiennictwa w terminie. Jednocześnie M. P. w ustawowym terminie 7 dni nie poinformował Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Tym samym podniesione w odwołaniu argumenty, co do przyczyn niestawiennictwa skarżącego pozostają bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. P. oświadczył, że w maju 2010 r. uległ wypadkowi komunikacyjnemu, którego następstwem była konieczność długotrwałego leczenia. Następstwa tego wypadku odczuwane są przez niego do chwili obecnej. W jego ocenie niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy, jak również nie stawienie się w dniu 6 października 2014 r. na wyznaczoną wizytę u lekarza, miało związek z udarem mózgu, który przeszedł w dniu 4 listopada 2014 r. Zarzucił, że Wojewoda [...] niedokładnie przeanalizował akta sprawy i nie dokonał oceny stanu jego zdrowia. Ustawowy zwrot uzasadniona przyczyna jest pojęciem niedookreślonym i urząd pracy winien stosować prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny. Do skargi strona załączyła obszerną dokumentację medyczną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. M. P. oświadczył, że popiera skargę. Wyjaśnił, że nie wie czemu nie stawił się w wyznaczonym terminie w urzędzie. Taka sytuacja zdarzyła mu się po raz pierwszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.)- dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a)naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni (art. 33 ust. 3 ustawy). Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. W myśl natomiast art. 75 ust. 3 ustawy, bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Ponadto, zgodnie z art. 33 ust. 4c ustawy, w przypadku pozbawienia statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy na wskazany okres ponowne nabycie statusu bezrobotnego lub poszukującego pracy może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji, po upływie tego okresu, przy spełnieniu warunków zawartych w ustawie do ich nabycia. Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy. Podstawę wydania decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, aby zaistniały obie podstawy do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej z art. 33 ust. 4 pkt 4, to musi taka osoba nie stawić się w wyznaczonym terminie oraz w terminie siedmiodniowym liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji nie powiadomić o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis zatem nakłada na bezrobotnego obowiązek powiadomienia organu administracji publicznej, do którego miał określonego dnia zgłosić się, o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu [...] r. Z odwołania od decyzji organu I instancji wynika, że skarżący usprawiedliwiając niestawienie się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie argumentował, iż zapomniał o tym fakcie. Organ odwoławczy nie uwzględnił podnoszonych okoliczności, uznając, że skoro skarżący miał obowiązek potwierdzenia gotowości do pracy w dniu 14 października 2014 r. i nie usprawiedliwił przyczyn swojego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w tym dniu, to należy pozbawić go statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Sądu z powyższą argumentacją należy się zgodzić. Z treści powołanego wcześniej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wynika bowiem, że organ wydaje decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny nie zgłosi się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy i jednocześnie: 1) w ogóle nie powiadomi o przyczynie nieobecności, 2) uczyni to po upływie wskazanego terminu, 3) podana przyczyna nieobecności nie zostanie uznana za zasadną. Trzeba podkreślić, iż powołany przepis jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia w określonym terminie o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Użyty przez ustawodawcę w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy zwrot "uzasadniona przyczyna", jak słusznie zauważył skarżący, jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednak, że uzasadnione przyczyny, to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba czy brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji publicznej. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, nawet tylko lekkomyślności czy niedbalstwa. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się w urzędzie pracy i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Tym samym w dniu 14 października 2014 r. M. P. nie wykazał swej gotowości do podjęcia pracy. Podkreślić należy, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy z własnej winy. Usprawiedliwianie się przez skarżącego okolicznością, iż o obowiązku tym zapomniał, nie daje podstaw do odmowy zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednorazowe zaniedbanie obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, obligowało zatem organ zatrudnienia do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku na okres 120 dni od dnia niestawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje także podnoszona przez skarżącego okoliczność złego stanu zdrowia oraz fakt przejścia w dniu 4 listopada 2014 r. udaru mózgu. Sąd nie neguje stanu zdrowia skarżącego, potwierdzonego załączoną do akt obszerną dokumentacją medyczną. Jednakże fakt wystąpienia u skarżącego udaru mózgu miał miejsce po wniesieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a więc także po upływie ustawowego 7 dniowego terminu przewidzianego do powiadomienia właściwego urzędu pracy o uzasadnionych przyczynach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie. Również podniesiona przez skarżącego okoliczność wypadku komunikacyjnego, któremu uległ w 2010 r. i wynikający z tego faktu stan zdrowia strony pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Powyższa okoliczność nie stanowiła bowiem przeszkody do stawiennictwa skarżącego na wcześniej wyznaczonych terminach w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł.. Ponadto okoliczność ta została podniesiona przez skarżącego dopiero na etapie skargi, a więc także z uchybieniem 7 dniowego terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Należy ponadto zwrócić uwagę, że okoliczności, które M. P. podniósł w skardze, jako przyczyny usprawiedliwiające niestawiennictwo w Urzędzie Pracy w dniu 14 października 2014 r. nie mogły podlegać ocenie przez organ w toku postępowania administracyjnego, bowiem strona nie podniosła ich chociażby w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Za niezasadny zatem należy uznać zarzut strony o braku odniesienia się przez organ odwoławczy do jego złego stanu zdrowia. Istotne jest również, że określony w powołanym przepisie 7 dniowy termin do powiadomienia właściwego urzędu pracy o uzasadnionych przyczynach niestawiennictwa, jak już wcześniej wskazano, jest terminem o charakterze materialnoprawnym, co oznacza, że w razie jego niedochowania, nie podlega on przywróceniu. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. e.o.