III SA/Łd 1103/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 23 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A Spółki z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi m.in. przepis art. 88 ust. 1 oraz art. 89 ust. 4 pkt 1, ust. 14 i ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.). Organ podatkowy wskazał, że strona skarżąca w marcu 2009 r. dokonała sprzedaży 78 669 litrów w 15 st.C oraz 152 760 litrów w temperaturze rzeczywistej oleju napędowego grzewczego. Strona nie złożyła Naczelnikowi Urzędu Celnego w P. miesięcznego zestawienia oświadczeń pobieranych od nabywców paliwa opałowego we właściwym terminie, wskazanym w art. 89 ust. 14 ustawy o podatku akcyzowym. Zestawienie takie zostało nadane jeden dzień po terminie, tj. w dniu 28 kwietnia 2009 roku. Uchybienie warunkowi z art. 89 ust. 14 ustawy akcyzowej skutkowało, zdaniem organów podatkowych, zastosowaniem stawki sankcyjnej na podstawie art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym. W skardze do sądu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym m.in. art. 5, art. 89 ust. 16 ust. 15, art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 21 ust. 1 i ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o skierowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości, dotyczącego wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne skierowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 562/14. Pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Z powyższego wynika, że podstawową przesłanką do zawieszenia postępowania jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania. Ponadto określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa. W niniejszym stanie faktycznym sąd uznał, że zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron postępowania jest dopuszczalne i nie prowadzi do obejścia prawa. W rozpoznawanej sprawie zachodzi tego rodzaju sytuacja, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości UE, w związku z pytaniem prejudycjalnym, które Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawie o sygn. I SA/Wr 562/14. Pytanie prejudycjalne dotyczy następujących wątpliwości: 1) czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 – 15 u.p.a.?; 2) czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?; 3) czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.? ". Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie na podstawie art. 126 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. d.j.