III SA/Łd 111/10

Dnia 29 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na grudzień 2009 roku oddala skargę. FFfSygn. akt III SA/Łd 111/10 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo K. K. do świadczeń opieki zdrowotnej na miesiąc grudzień 2009 roku, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji powołał się na wynikającą z akt sprawy okoliczność rozpoznawania przez Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. sprawy K. K. o przyznanie renty. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 67 ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, póz. 2135 ze zm.) [dalej ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej], osoba ubiegająca się o przyznanie emerytury lub renty pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o przyznanie tych świadczeń. K. K. ma zatem - jak stwierdził organ - prawo do świadczenia z ubezpieczenia zdrowotnego z mocy tej ustawy. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, gmina wydaje decyzje potwierdzające prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osobom innym niż ubezpieczone. Z tych też względów organ orzekł o umorzeniu postępowania. Od powyższej decyzji K. K. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie prawa do świadczeń z opieki zdrowotnej od dnia 1 grudnia 2009 roku. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że do dnia 30 kwietnia 2007 roku miał orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy i na tej podstawie otrzymywał rentę rodzinną i socjalną. W dniu 20 kwietnia 2007 roku lekarz orzecznik ZUS orzekł o częściowej niezdolności do pracy. K. K. złożył sprzeciw od tego orzeczenia. Komisja Lekarska ZUS w dniu 23 maja 2007 roku utrzymała w mocy orzeczenie lekarza orzecznika i tym samym wydała decyzję, w której ustaliła częściową niezdolność do pracy. Od tej decyzji złożył w dniu 12 czerwca 2007 roku odwołanie do Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł., natomiast 5 grudnia 2008 roku złożył apelację do Sądu Apelacyjnego w Ł. w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 października 2008 roku oddalającym jego odwołanie i obecnie oczekuje na wyrok w tej sprawie. Ponadto podniósł, że w miesiącach czerwcu lipcu 2007 roku otrzymał decyzje MOPS w Ł. o przyznaniu prawa do świadczeń zdrowotnych, a w sierpniu i wrześniu 2007 roku nie otrzymał żadnej decyzji, tylko "bezimienne kartki od pracownika socjalnego, że jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w myśl ustawy o świadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych". W związku z zaistniałą sytuacją zwrócił się do ZUS i NFZ o wyjaśnienie, czy jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. ZUS poinformował go, iż nie jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Natomiast NFZ przedstawił odmienne stanowisko. W październiku, listopadzie i grudniu 2007 r. MOPS wydał decyzje odmowne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpoznające odwołania od decyzji wydawało rozbieżne orzeczenia. K. K. podał, że zarówno MOPS, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznają w jego sprawach, iż ubiega się o rentę. Tymczasem nie stara się on o rentę tylko o zmianę z częściowej niezdolności na całkowitą niezdolność do pracy. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 3, art. 7 ust. 2, art. 54, art. 67 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że z informacji znajdujących się w aktach sprawy wynika, że obecnie sprawa przyznania K. K. renty socjalnej toczy się przed Okręgowym Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. w wyniku wniesienia przez niego w dniu 2 lipca 2009 skargi. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 roku Sąd Apelacyjny w Ł. III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Ł. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 października 2008 roku, sygn. akt VIII U 1672/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Taki stan wypełnia dyspozycję art. 67 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie bowiem z tą normą osobie przysługuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o przyznanie emerytury lub renty, a więc brak jest podstaw do wydania żądanej przez K. K. decyzji, gdyż decyzję taką wydaje się jedynie osobom innym niż ubezpieczone (art. 7 ust. 2 powołanej wyżej ustawy). Zdaniem Kolegium, powyższe przesądza, iż postępowanie z wniosku K. K. uznać należało za bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość zaś postępowania skutkuje zastosowaniem normy zawartej wart. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którą, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o jego umorzeniu. Na powyższą decyzję K. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, wydanie wyroku stwierdzającego, czy jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w myśl ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz o przyznanie mu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej od dnia 1 grudnia 2009 roku i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi K. K. podniósł, że nie uzyskał jednoznacznej opinii w kwestii tego, czy podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu, czy też nie. Decyzja, którą otrzymał nie jest w jego ocenie jasna. Podkreślił swą trudną sytuację zdrowotną i materialną. Powtórzył ponadto argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił ponadto, że wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 roku Sąd Apelacyjny w Ł. uchylił wyrok w sprawie o sygn. akt VIII U 1672/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ł. Obecnie sprawa toczy się pod sygn. akt VII U 2418/09, a termin rozprawy wyznaczono na dzień 18 maja 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaznaczyć należy, iż prawo do ochrony zdrowia oraz do równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych należy do praw gwarantowanych w Konstytucji RP (art. 68 ust. 1 i ust. 2). W doktrynie podkreśla się, że wymienionym przepisom konstytucyjnym przyznawać trzeba walor normatywny w tym sensie, że przepisy te statuują prawo jednostki, które stanowić może samoistne źródło roszczenia (por. J. Trzciński, Konstytucyjne prawo do zdrowia na tle art. 35 Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej [w:] L. Garlicki, A. Szmyt (red.), Sześć lat Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Doświadczenia i inspiracje, Warszawa 2003, s. 303 - 305). Ustawowa regulacja dotycząca uprawnień do świadczeń z opieki zdrowotnej jest spójna z konstytucyjną. W tym zakresie zwrócić można w szczególności uwagę na dyspozycję art. 65 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, póz. 2135 ze zm.) [dalej ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej], potwierdzającą zasady równego dostępu, równego traktowania i solidarności w zakresie korzystania ze świadczeń zdrowotnych. W tym duchu postanowiono, iż omawiane uprawnienie przysługiwać może na podstawie różnego rodzaju tytułów, w szeregu sytuacji życiowych, zawodowych, w szczególności także w przypadkach, gdy jednostka nie odprowadza składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zasadą jest, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 powoływanej ustawy, że uprawnienie to wiąże się ze stosunkiem ubezpieczenia zdrowotnego, tj. objęcia obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym. Jednakże prawo do świadczeń zdrowotnych przysługuje również innym osobom, niż ubezpieczeni w ścisłym tego słowa znaczeniu oraz osobom nieubezpieczonym. Uprawnienie to bowiem przyznano podmiotowi, który ubiega się o przyznanie emerytury lub renty, pomimo wygaśnięcia ubezpieczenia w okresie trwania postępowania o przyznanie tych świadczeń (art. 67 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Z tego samego tytułu prawo do świadczeń uzyskali w tożsamym zakresie także członkowie rodziny takiej osoby. Ponadto omawiane prawo zagwarantowano także innym niż ubezpieczeni, osobom posiadającym obywatelstwo polskie i posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 powoływanej ustawy), a nawet osobom nieposiadającym polskiego obywatelstwa (art. 2 ust. 2 tej ustawy). Regułą jest także to, że realizacja prawa do świadczeń zdrowotnych jest odformalizowana. W celu potwierdzenia prawa do świadczeń nie jest bowiem wymagane wydanie decyzji administracyjnej, lecz sporządza się kartę ubezpieczenia, o której mowa w art. 50 i nast. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej lub poświadczenie, uregulowane w art. 52 ust. 1 i nast. powoływanej ustawy. Tak jest w przypadku świadczeń przysługujących ubezpieczonym. Natomiast wobec osób innych niż ubezpieczone - właściwy wójt (burmistrz, prezydent) wydaje decyzję potwierdzającą uprawnienie do świadczeń zdrowotnych w trybie art. 54 ust. 1 i nast. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny. Stwierdzić przy tym należy, iż niedecyzyjny tryb potwierdzenia prawa do świadczeń wyprzedza decyzyjne formy potwierdzenia uprawnienia w tym znaczeniu, że decyzję administracyjną w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń wydaje się wyłącznie wówczas, gdy jednostce nie przysługuje pozadecyzyjna forma potwierdzenia tego prawa. W przypadku zatem, gdyby ta sama osoba spełniała kryteria do uzyskania karty ubezpieczenia, czy też poświadczenia prawa do świadczeń i jednocześnie przesłanki do uzyskania decyzji potwierdzającej to prawo, pierwszeństwo należałoby przyznać drodze mniej sformalizowanej. Uznać należy, iż w takim wypadku brak jest podstaw do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji administracyjnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż K. K. w grudniu 2009 roku spełniał przesłanki do uzyskania świadczeń z opieki zdrowotnej. Potwierdzenie tego prawa nie mogło jednak nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, jak żądał skarżący. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżący ubiega się przed sądem powszechnym o przyznanie prawa do renty socjalnej i renty rodzinnej (pkt V apelacji pełnomocnika K. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 października 2008r. w spr. VIII U 1672/07, załączonej do akt sprawy III SA/Łd 185/09). Postępowanie w tej sprawie jest w toku. Jak ustalono na 18 maja 2010 roku wyznaczono rozprawę przed Sądem Okręgowym w Ł. Wobec tego stan faktyczny sprawy mieścił się w hipotezie art. 67 ust. 7 ustawy. W tym przepisie uregulowano sytuację osób, wobec których wygasł obowiązek ubezpieczenia, a którym nadal, pomimo tego faktu, przysługuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego. Osoby te traktowane są przez ustawodawcę nadal jak osoby ubezpieczone. Konkludując, K. K. nie przysługiwało uprawnienie do żądania wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej na miesiąc grudzień 2009 roku. Prawo do świadczeń opieki zdrowotnej przysługiwało bowiem stronie już z faktu ubiegania się o rentę socjalną, a więc w oparciu o art. 67 ust. 7 ustawy. Z przedstawionych wyżej powodów, zdaniem Sądu, skarga K. K. nie zasługiwała na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. a.ł.