III SA/Łd 1111/21

Dnia 17 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od lipca 2020 roku do września 2020 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz skarżącej M. L. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, ze zm.), odmówił M.L. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Wnioskiem z 16 października 2020 r. M.L. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił M.L. prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na treść art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19 i podkreślił, że w złożonym 16 października 2020 r. wniosku M.L. jako przeważającą podała działalność oznaczoną kodem PKD 49.39.Z - pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany, natomiast w rejestrze REGON jako przeważająca działalność wnioskodawczyni figuruje działalność o kodzie PKD 85.53.Z, tj. pozaszkolne formy edukacji z zakresu nauki jazdy i pilotażu, który nie uprawnia do zwolnienia. W związku z powyższym, zdaniem organu, wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do przedmiotowego zwolnienia za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie M.L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19 w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz.U. Nr 251, poz. 1885, dalej: rozporządzenie) poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że o określeniu działalności przeważającej danego przedsiębiorcy według PKD decyduje wpis w rejestrze REGON, nie zaś okoliczności faktyczne prowadzonej działalności gospodarczej, w tym w szczególności wskaźnik charakteryzujący działalność jednostki (w tym przychód osiągany z określonej działalności oraz wysokość ponoszonych kosztów), co w konsekwencji doprowadziło do odmowy przyznania prawa do zwolnienia, w sytuacji gdy przeważającym przedmiotem prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej w rozumieniu rozporządzenia jest "pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany" o kodzie PKD: 49.39.Z. Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodów z dokumentów w postaci zestawienia faktur VAT obejmujących przychody skarżącej na okoliczność, iż największy udział w jej przychodach ma działalność polegająca na wykonywaniu pasażerskich usług transportowych. Ponadto wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do wydania decyzji przyznającej prawo do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu załączony do skargi plik kopii faktur nie jest wystarczającym dowodem na potwierdzenie, że przeważającym rodzajem działalności prowadzonej przez skarżącą jest działalność w zakresie pozostałego transportu lądowego pasażerskiego, gdzie indziej niesklasyfikowanego (kod PKD 49.39.Z). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu obligującym do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie kognicji Sądu poddana została decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiająca przyznania stronie skarżącej prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od lipca 2020 roku do września 2020 roku. Podstawę materialnoprawną zakwestionowanego aktu stanowił art. 31zo ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm., dalej: ustawa COVID-19). Zgodnie z powołanym przepisem na wniosek płatnika składek prowadzącego, na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami 49.39.Z, 55.10.Z, 77.39.Z, 79.11.A, 79.90.A, 82.30.Z, 90.01.Z, 90.02.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, zwalnia się z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek do dnia 30 czerwca 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w pierwszym miesiącu kalendarzowym, za który składany jest wniosek o zwolnienie z opłacania tych składek, był niższy co najmniej o 75% w stosunku do przychodu uzyskanego w tym samym miesiącu kalendarzowym w 2019 r. W ocenie organu orzekającego w sprawie skarżąca nie spełniła ustawowych przesłanek do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za okres do lipca 2020 r. do września 2020 r., bowiem na dzień złożenia wniosku, zgodnie z wpisem w rejestrze REGON, prowadziła przeważająca działalność gospodarczą klasyfikowaną pod kodem PKD 85.53.Z, tj. pozaszkolne formy edukacji z zakresu nauki jazdy i pilotażu, który nie uprawnia do zwolnienia z opłacania należnych składek w świetle art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19. Natomiast skarżąca we wniosku inicjującym postępowanie o przyznanie zwolnienia podała, że prowadzi przeważającą działalność według kodu PKD 49.39.Z - pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany. W skardze do Sądu wyjaśniła, że działalność o kodzie PKD 49.39.Z stanowi niemal całość całkowitego jej przychodu, a ponadto zatrudnia w zakresie tej działalności najwięcej pracowników oraz ponosi największe koszty jej prowadzenia W ocenie skarżącej o przyznaniu pomocy winien decydować faktyczny rodzaj przeważającej działalności, nie zaś wpis w rejestrze REGON. Do skargi na decyzję odmawiającą przyznania wnioskowanego zwolnienia skarżąca załączyła zestawienie faktur VAT obejmujących przychody z prowadzonej działalności celem potwierdzenia, iż największy udział w jej przychodach ma działalność polegająca na wykonywaniu pasażerskich usług transportowych. Z powyższego wynika, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu Zakład Ubezpieczeń Społecznych, dokonując wykładni pojęcia "przeważająca działalność" na gruncie art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, odwołał się wyłącznie do wpisu przeważającej działalności do rejestru REGON. W ocenie Sądu taka wykładnia przepisów mających zastosowanie w sprawie jest nieprawidłowa. Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym zawarte w art. 31zo ustawy COVID-19 sformułowanie "prowadzona na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność oznaczona według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności" odnosi się do faktycznie (rzeczywiście) prowadzonej działalności gospodarczej przez płatnika składek. Inne rozumienie tego pojęcia mogłoby spowodować, że przedmiotową pomoc w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczenia składek otrzymałby przedsiębiorca, który posiada w rejestrze REGON kod wymieniony w art. 31zo ustawy COVID-19, mimo że faktycznie nie prowadził takiej działalności gospodarczej na dzień założenia wniosku, tj. pomoc publiczną otrzymałaby osoba nieuprawniona, lecz spełniająca formalnie przesłanki do jej uzyskania (por. wyroki: WSA w Szczecinie z 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 955/20 i z 13 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 304/21; WSA w Rzeszowie z 25 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 189/21; WSA w Białymstoku z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 140/21 i z 5 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 171/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl -dalej: CBOSA). Podkreślić również należy, że rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej - Dz.U. z 2020 r., poz. 443). Podanie do rejestru danych niezgodnych z rzeczywistością albo ich niezaktualizowanie nie pociąga za sobą zakazu prowadzenia działalności innej niż objętej kodami PKD wpisanymi w rejestrze podmiotów REGON. Rejestr ma charakter formalny, nie tworzy stanu prawnego i bazuje na oświadczeniach wiedzy podmiotów obowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Jak natomiast wyjaśnił Sąd Najwyższy, m. in. w wyrokach: z 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II UK 142/12, OSNP 2013/21-22/260 i z 23 listopada 2016 r., sygn. akt II UK 402/15, LEX nr 2183487 oświadczenia wiedzy mają charakter faktów, dlatego mogą być kwestionowane, ponieważ stan nimi stwierdzony, jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy lub fałszu. Wskazać także należy, że ani ustawa o statystyce publicznej, ani ustawa COVID-19, nie zawierają definicji wyrażenia "przeważająca działalność gospodarcza". Wyjaśnia je dopiero rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz.U. poz. 2009). Stosownie do § 9 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą odrębnie dla: a) działalności wpisanej do CEIDG, b) działalności rolniczej, c) pozostałej działalności, niewymienionej w lit. a i b, prowadzonej na własny rachunek w celu osiągnięcia zysku - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. Należy także zauważyć, że przepisy ustawy COVID-19, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 31zo ust. 8 w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku przez skarżącą, dla dokonania oceny spełnienia warunku dotyczącego oznaczenia rodzaju przeważającej działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę według kodu PKD, nie zawierały odesłania do rejestru REGON. Odesłanie takie zostało przewidziane dopiero w dodanym w wyniku nowelizacji z dniem 30 grudnia 2020 r. art. 31zo ust. 10 ustawy COVID-19 dotyczącym zwolnienia z opłacania składek za okres od 1 do 30 listopada 2020 r., który poprzez ust. 11 odsyłał do danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r. Zdaniem Sądu nie można również pominąć faktu, że sposób interpretacji przepisów art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19 zaprezentowany przez organ w zaskarżonej decyzji jest sprzeczny z celami i założeniami ustawy. Skoro intencją ustawodawcy wprowadzającego powyższe przepisy było przede wszystkim udzielenie wsparcia przedsiębiorcom najdotkliwiej odczuwającym skutki wprowadzonych ograniczeń i obostrzeń, to udzielenie ulgi nie powinno opierać się, jak przyjął organ, wyłącznie na danych statystycznych zawartych w REGON. Dla udzielenia wsparcia kluczowe znaczenie winno mieć ustalenie, jaką przeważającą działalność gospodarczą (według PKD) przedsiębiorca faktycznie prowadził na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek. Celem wprowadzania przedmiotowych rozwiązań ustawowych było bowiem udzielenie pomocy przedsiębiorcom, którzy rzeczywiście, a nie tylko formalnie spełniają kryteria do uzyskania pomocy. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że organ dokonał błędnej wykładni art. 31zo ust. 8 ustawy o COVID-19. Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, że ulgę należy przyznać na wniosek płatnika prowadzącego, na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, działalność gospodarczą oznaczoną według PKD 2007, jako rodzaj przeważającej działalności wymienionymi kodami. Zawarte we wskazanym przepisie sformułowanie odnosi się do faktycznie (rzeczywiście) prowadzonej przez płatnika składek działalności gospodarczej. Wbrew stanowisku organu ustawodawca nie zastrzegł w tej regulacji, że chodzi o kod PKD wpisany jako rodzaj przeważającej działalności w odpowiednim rejestrze. O przeważającej działalności nie może świadczyć, jak twierdzi organ, sam wpis do rejestru podmiotów REGON, ponieważ przepisy regulujące funkcjonowanie tej ewidencji określają warunki, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, kiedy i jaka działalność może być uznana za przeważającą. Decyduje jednak o tym podmiot składający oświadczenie wiedzy, w oparciu o wytyczne określone w ww. rozporządzeniu. Podkreślić również należy, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, z mocy art. 180 k.p.a. oraz art. 123 u.s.u.s, miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (art. 79a § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu działanie organu narusza powyższe zasady postępowania administracyjnego. Organ, dokonując błędnej wykładni przepisu art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, nie zbadał bowiem i nie ustalił istotnych okoliczności sprawy, poprzestając jedynie na ocenie danych uzyskanych z rejestru REGON. Stanowisko organu oparte wyłącznie na informacji zawartej w bazie REGON nie zostało poprzedzone żadnym postępowaniem wyjaśniającym w zakresie rozbieżności kodów PKD podanych we wniosku oraz rejestrze REGON skarżącej. Tymczasem skoro w niniejszej sprawie zaistniał spór w zakresie kodu PKD określającego rzeczywiście prowadzoną przez skarżącą przeważającą działalność gospodarczą, organ winien przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie zwrócić się do strony o złożenie stosownych wyjaśnień oraz przedłożenie odpowiednich dowodów na poparcie jej twierdzeń na podstawie art. 79a k.p.a., czego niewątpliwe nie uczynił. W ocenie Sądu informacji pozyskanych przez organ z bazy REGON nie można traktować jako wyłącznego środka dowodowego służącego wykazaniu rodzaju prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, a wnioskujący podmiot gospodarczy może te okoliczności wykazać także innymi środkami dowodowymi. Katalog dowodów jest otwarty (art. 75 k.p.a.) i w celu wykazania rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej oraz prawidłowości podanego kodu PKD w dacie złożenia wniosku o zwolnienie z opłacania składek, strona może podważyć formalne znaczenie wpisu w rejestrze podmiotów REGON przedstawiając organowi wszelkie dodatkowe dowody, z których wynikałoby, że prowadzi przeważającą działalność oznaczoną kodem uprawniającym do uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek. Z przedstawionych wyżej względów decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ocenić należało jako naruszającą art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 79a k.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ przedwcześnie przyjął, że skarżąca podlegała wyłączeniu z kręgu podmiotów mogących ubiegać się o ulgę bez umożliwienia jej wykazania, że spełniała kryterium prowadzenia na dzień złożenia wniosku przeważającej działalności według kodów PKD wskazanych w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19. Jednocześnie, zdaniem Sądu organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19, bowiem z językowego brzmienia tego przepisu wynika, iż ustawodawca nie zastrzegł w tej regulacji, że należy uwzględnić kod PKD wpisany jako rodzaj przeważającej działalności w rejestrze REGON. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów załączonych do skargi, bowiem na etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie zachodziła potrzeba wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu przez sąd administracyjny ogranicza się wyłącznie do dowodu z dokumentu i ma charakter wyjątkowy, bowiem wszelkie kwestie związane z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego powinny być dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Rolą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organu w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zadaniem sądu jest dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji, tj. oceny, czy organ administracji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Dowody przedłożone przez stronę przy skardze będą przedmiotem oceny organu administracji publicznej w ponownie prowadzonym postępowaniu. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni zawartą w wyroku wykładnię przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzi postępowanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz wyczerpująco rozpatrzy cały materiał dowodowy, w szczególności dokona oceny dotychczas przedłożonych przez skarżącą dowodów pod kątem ich przydatności do poczynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie. W razie potrzeby organ wezwie skarżącą do przedłożenia dodatkowych dowodów, z których wynikałoby, jaką przeważającą działalność strona faktycznie prowadziła na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za okres od lipca 2020 r. do września 2020 r. W razie ustalenia, że skarżąca jako rodzaj działalności przeważającej prowadziła działalność sklasyfikowaną pod kodem wymienionym w art. 31zo ust. 8 ustawy COVID-19 organ rozważy spełnienie przez skarżącą pozostałych przesłanek uzasadniających udzielenie wnioskowanego zwolnienia. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasadzając je w wysokości równej wynagrodzeniu adwokata (480 zł) ustalonemu jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800) i opłacie skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). d.cz.