III SA/Łd 1116/13

Dnia 23 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną z dniem 3 marca 2010 roku i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a, ust. 2 pkt 3, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania J. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy uznania Pana J. P. z dniem 03.03.2010 r. za osobę bezrobotną; przyznania Panu J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 13.12.2011 r.; - odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] skarżący został uznany z dniem [...] za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W odwołaniu skarżący zakwestionował zarówno datę rejestracji, jak i fakt odmowy przyznania mu prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ustaleniu miała podlegać przede wszystkim data, kiedy skarżący zgłosił się do PUP w [...] oraz jaki był cel jego wizyty. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji w decyzją z dnia [...] orzekł o uznaniu "J. P." za osobę bezrobotną z dniem [...] oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W wyniku odwołania Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu I instancji. Następnie Wojewoda [...], po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, decyzją z dnia [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] wskazując, że była ona skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] przyznał skarżącemu status bezrobotnego od dnia [...] bez prawa do zasiłku. Rozpatrując odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że obowiązkiem organu I instancji było ustalenie z jakim dniem skarżący rzeczywiście wnosi o uznanie za osobę bezrobotną, jaki charakter miała jego wizyta we wskazanym dniu oraz kto go wtedy obsługiwał i jakich informacji mu udzielił. Ponadto organ I instancji miał ocenić jaki wpływ na uprawnienia skarżącego miała procedura dotycząca rejestracji stosowana w Urzędzie oraz wydawane osobom druki "jak się zarejestrować". Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji w decyzji z dnia [...] nr [...] ponownie orzekł o uznaniu skarżącego z dniem [...] za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania mu prawa do zasiłku. Nie zgadzając się z przedmiotowym rozstrzygnięciem, skarżący skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i po raz kolejny odwołał się do Wojewody [...] . W odwołaniu skarżący kwestionował zarówno datę rejestracji, jak i fakt odmowy przyznania mu prawa do zasiłku. Skarżący podniósł, że powinien zostać zarejestrowany jako osoba bezrobotna z datą 3 marca 2010 r. Wojewoda [...] rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę stwierdził, że organ I instancji nie wykonał w pełni zaleceń zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...], dlatego w dniu [...] orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda [...] zaznaczył, że biorąc pod uwagę oświadczenie skarżącego zawarte w odwołaniu dotyczące daty, z którą uważa, iż powinien zostać zarejestrowany w PUP w [...], to organ I instancji winien był ustalić: czy jest to data, kiedy skarżący rzeczywiście był w Urzędzie i w tym właśnie dniu chciał zarejestrować się jako osoba bezrobotna, czy skarżący wskazał ostateczną datę kiedy rzeczywiście był w PUP w [...] i pouczyć go przy tym, że podawanie kolejnych dat niepotrzebnie wydłuża postępowanie w sprawie, czy skarżący potrafi wskazać obsługujących go wtedy pracowników i jakich informacji i pouczeń mu udzielili, a jeśli nie to należy odebrać w tej kwestii stosowne oświadczenia od pracowników PUP w [...], którzy mogli w dniu 3 marca 2010 r. obsługiwać skarżącego. Starosta [...] w decyzji z dnia [...] nr [...] orzekł o uznaniu skarżącego z dniem [...] za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W wyniku kolejnego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Starosta [...] nie wykonał w pełni zaleceń Wojewody [...], zawartych w decyzji z dnia [...], tj. nie odebrał od wszystkich pracowników, którzy mogli obsługiwać skarżącego oświadczeń w przedmiotowej sprawie, nie wykazał jakiej treści broszurę informacyjną otrzymywał skarżący w trakcie jego kolejnych wizyt w PUP w [...], a ponadto pominął wniosek skarżącego o zarejestrowanie go jako osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2010 r. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o odmowie uznania skarżącego z dniem 3 marca 2010 r. za osobę bezrobotną; przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej z dniem 13 grudnia 2011 r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W odwołaniu skarżący uważa, że został pokrzywdzony przez PUP w [...] i wniósł o wydanie przez Wojewodę [...] ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie lub o skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że szczegółowy tryb rejestracji osób bezrobotnych w 2010 r. jak i w 2011 r. określało rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. nr 262, poz. 2607). Organ zaznaczył, że stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2004 r. wskazano, że rejestracja bezrobotnego oraz poszukującego pracy następowała w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2, po poświadczeniu przez bezrobotnego lub poszukującego pracy własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Organ odwoławczy podkreślił, że rejestracja osoby bezrobotnej następuje z konkretną datą, tzn. musi być jasno wskazany dzień, miesiąc i rok. W przedmiotowej sprawie organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2010 r. Powodem podjęcia takiej decyzji był fakt, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił nawet, że faktycznie w tym dniu był w PUP w [...] w celu uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Wojewoda [...] zauważył, że postępowanie w tej sprawie toczyło się od grudnia 2011 r. Wojewoda podkreślił, że skarżący kilkakrotnie zmieniając datę swojej wizyty w PUP w [...] po utracie w dniu 30 listopada 2009 r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, konsekwentnie nie pamięta i nie jest w stanie wskazać pracownika bądź pracowników Urzędu, którzy obsługiwali go zarówno w dniu 3 marca 2010 r. jak i w dniu 1 grudnia 2010 r. bądź w jakikolwiek innym dniu przypadającym przed dniem 13 grudnia 2011 r. Zdaniem Wojewody organ I instancji przeprowadził w tej kwestii szczegółowe postępowanie wyjaśniające, tj. odebrał od wszystkich pracowników mogących potencjalnie obsługiwać skarżącego w 2010 r. oświadczenia dotyczące jego wizyty lub wizyt w PUP w [...], jak również ich przebiegu. Wszyscy przesłuchani w charakterze świadków pracownicy PUP w [...] oświadczyli, że nie pamiętają aby kiedykolwiek w okresie 2010 r. -12.11.2011 r. obsługiwali J. P. Organ zaznaczył także, że skarżący nie powołał żadnego świadka jak i nie przedstawił żadnego dowodu, który uprawdopodobniłby jego wizytę w PUP w [...] przed dniem [...] w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Wobec powyższego Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2010 r. Biorąc natomiast pod uwagę fakt, że skarżący faktycznie zgłosił się w dniu 13 grudnia 2011 r. do PUP w [...] w celu dokonania rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej oraz dopełnił wszelkich formalności wskazanych w ww. przepisach ustawy oraz rozporządzenia z dnia 12 listopada 2012 r. Starosta [...] w decyzji z dnia [...] przyznał przedmiotowy status od dnia 13 grudnia 2011 r. Rozpatrując uprawnienia zasiłkowe skarżącego organ I instancji powołał się na mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo ustalił, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień kolejnej rejestracji, tj. 13.12.2011 r., czyli w okresie 12.06.2010 r. - 12.12.2011 r., skarżący nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 365 dni, co nie daje podstaw do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący był bowiem zatrudniony w okresie od 01.07.2002 r. do 31.05.2004 r., a w okresie od 27.07.2005 r. do 30.11.2009 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy. W skardze z dnia 20 września 2013 r. J. P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji wskazując na przewlekłe prowadzenie postępowania zarówno przez organ I i II instancji. Skarżący podniósł, że w czasie wizyt w urzędzie pracy nie uzyskał informacji o terminie, w którym traci prawo do zasiłku oraz że możliwa jest rejestracja bez kompletu dokumentów, które były w sądzie Pracy i ZUS-ie. Podtrzymał wniosek o rejestrację z dniem 3 marca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga J. P. jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] są zgodne z prawem. Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiła ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 t.j.). Istotę sporu stanowi ustalenie, czy organy administracji słusznie uznały, że w sprawie nie ma żadnych dowodów umożliwiających potwierdzenie faktu rejestracji skarżącego w Powiatowym w Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...], a zatem czy odmowa uznania za osobę bezrobotną od wskazanego dnia była zasadna. W zaskarżonej decyzji organy przyznały skarżącemu status osoby bezrobotnej od dnia 13 grudnia 2011 r. i odmówiły przyznania prawa do zasiłku. Przypomnieć należy, że zgodnie natomiast z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Ustęp 2 tegoż artykułu stanowi, że rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Natomiast szczegółowy tryb rejestracji osób bezrobotnych w 2010 r. jak i w 2011 r. określa rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. nr 262, poz. 2607). Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że bezrobotny zgłaszał się, w celu dokonania rejestracji, do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego, a jeżeli nie był zameldowany - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa. Osoba rejestrująca się zobowiązana była do przedłożenia do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji wskazanych § 3 ust. 1 dokumentów. Należy zaznaczyć, że stosownie do treści § 3 ust. 4 rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2, lub odmowy złożenia podpisu na karcie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą się (§ 3 ust. 4 rozporządzenia). W szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta mógł wyrazić zgodę na rejestrację osoby nieposiadającej kompletu dokumentów (§ 3 ust. 5 rozporządzenia). Już na wstępie podkreślić należy, że w ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie odpowiada wymogom wskazanym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.). Z treści art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...]. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie wydanych decyzji wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazuje także na fakty, które organ odwoławczy trafnie ocenił, jako podstawę odmowy przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 marca 2010 r. i uznania z dniem 13 grudnia 2011 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w tak ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji. Należy podkreślić, że w przedmiotowym postępowaniu decyzje organu I instancji były uchylane przez Wojewodę [...] pięciokrotnie (w dniu 21.02.2012r., 17.07.2012r., 5.11.2012r., 8.02.2013r., 10.05.2013r.). Za każdym organ odwoławczy nakazywał przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w oparciu o wskazane wyżej przepisy k.p.a., mającego na celu jednoznaczne ustalenie, czy skarżącemu można przyznać status osoby bezrobotnej od dnia 3 marca 2010 r. Gruntownie przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym zeznania świadków – pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w [...], wykazało, że nie ma żadnych dowodów świadczących o tym, że skarżący w dniu 3 marca 2010 r. stawił się w urzędzie w celu rejestracji. Jednocześnie zauważyć należy, że w toku postępowania skarżący wielokrotnie zmieniał datę, od której chciałby zostać zarejestrowany (m.in. oświadczenie z dnia 5 kwietnia 2012 r., 9 października 2012 r., 23 października 2012 r., 22 października 2013 r. – akta admin.). Skarżący nie wskazał na powyższą okoliczność żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że w dniu 3 marca 2010 r. był w urzędzie pracy. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organów administracji, że wobec braku jakichkolwiek dowodów nie było podstaw do uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 3 marca 2010 r. Wobec powyższego zgonie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Stosownie do ust. 2 pkt 3 powołanego przepisu do 365 dni zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Do okresu 365 dni warunkującego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, należy zaliczyć okresy, wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 przypadające tylko i wyłącznie na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji. Analizując powyższe przepisy organ administracji przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej z dniem 13 grudnia 2011 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W tym zakresie Sąd również podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W przypadku skarżącego w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień kolejnej rejestracji, tj. 13 grudnia 2011 r., czyli w okresie od 12 czerwca 2010 r. do 12 grudnia 2011 r., skarżący nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 365 dni, co nie daje podstaw do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia chodzi bowiem o okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Dniem zaś poprzedzającym dzień rejestracji w przypadku skarżącego był dzień 12 grudnia 2011 r. Ze świadectwa pracy z dnia 18 czerwca 2004 r. wynika, ze skarżący zatrudniony był w okresie od 1 lipca 2002 r. do 31 maja 2004 r.(akta admin.). Natomiast w okresie od 27 lipca 2005 r. do 30 listopada 2009 r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy (zaświadczenie ZUS z dnia 5 grudnia 2011 r. – akta admin.). W tej sytuacji prawidłowe są ustalenia organów administracji, że skarżący na dzień 13 grudnia 2011 r. spełniał przesłanki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Skarżący w wymaganym okresie 18 miesięcy nie pracował ani nie pobierał renty z tytułu niezdolności do pracy. Zauważyć należy, że uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia przedmiotowego prawa przez osobę bezrobotną. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości. Nawet więc w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje niewielki okres do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. Resumując, w ocenie Sądu wnikliwie przeprowadzone postępowanie administracyjne dawało podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury, które dawałoby podstawę do uchylenia rozstrzygnięć. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. β.α.