III SA/Łd 1126/17

Dnia 25 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję. III SA/Łd 1126/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.; art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 10a , art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 3 lit. a, pkt 7, ust. 4ca, art. 34a, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 204 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1065) – dalej: ustawa o promocji zatrudnienia, Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] orzekającą o pozbawieniu J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 września 2017 r. na okres 120 dni i o utracie z dniem 11 września 2017 r. prawa do zasiłku. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej od dnia 28 kwietnia 2017 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku od dnia 28 kwietnia 2017 r. Kolejną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnego, w wysokości 80% zasiłku podstawowego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, na okres 90 dni od dnia 27 lipca 2017 r. do dnia 24 października 2017 r., o ile wcześniej nie wystąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub utratę prawa do zasiłku. Ponadto, co istotne skarżący jako osoba pozostająca w ewidencji osób bezrobotnych, oraz osoba, która przystąpiła do Indywidualnego Planu Działania, był zobowiązany do zgłaszania się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł., w wyznaczonych terminach. Pomimo wyznaczenia, w porozumieniu ze skarżącym, terminu wizyty na dzień 11 września 2017 r. skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 33 ust 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia, pozbawił J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 września 2017 r. na okres 120 dni i orzekł o utracie z dniem 11 września 2017 r. prawa do zasiłku. Na podstawie art. 33 ust. 4ca powołanej ustawy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia skarżący wyjaśnił, że w dniu 14 lipca 2017 r., w trakcie wizyty w PUP, ustalając termin następnej wizyty na dzień 11 września 2017 r., poprosił o umożliwienie kontaktu telefonicznego. Ponieważ w jego karcie realizacji Indywidualnego Planu Działania nie zostało odnotowane, że ma zgłosić się do urzędu osobiście, uznał, że pracownik Powiatowego Urzędu Pracy będzie kontaktował się z nim telefonicznie. Z uwagi na powyższe nie stawił się w wyznaczonym terminie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał na wstępie, znajdujące zastosowanie w sprawie, przepisy ustawy o promocji zatrudnienia, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 2, pkt 10a, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 7, art. 34a oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie bezspornym jest, że skarżący realizując Indywidualny Plan Działania, nie dochował wymogu osobistego stawiennictwa w PUP w Ł. wyznaczonego na dzień 11 września 2017 r. Ponadto, co istotne skarżącemu znane były zarówno terminy stawiennictwa, jak i skutki niedochowania tego obowiązku, co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy, a podpisanych własnoręcznie przez stronę oświadczeń. Powyższe skutkowało koniecznością pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni z dniem 11 września 2017 r. , a co za tym idzie przyznanego mu prawa do zasiłku. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego, co do pozostawania w przekonaniu, że kontakt z pracownikiem urzędu nastąpi drogą telefoniczną, organ odwoławczy wskazał, iż wynikający z karty realizacji Indywidualnego Planu Działania, a ustalony na dzień 11 września 2017 r. termin stawiennictwa skarżącego w PUP w Ł., nie budzi wątpliwości , a fakt powyższy został przekazany skarżącemu, który potwierdził tę okoliczność swoim czytelnym podpisem. Ponadto w powołanej karcie realizacji brak jest jakiegokolwiek zapisu, że w dniu 11 września 2017 r. miał nastąpić kontakt telefoniczny ze skarżącym, jak również, że od dnia 14 lipca 2017 r. skarżący będzie kontaktował się z pracownikami urzędu telefonicznie. Ponadto, jak wynika z akt sprawy skarżący nie zgłaszał braku gotowości do pracy oraz niemożności stawiennictwa w urzędzie w wyznaczonym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucił, iż podniesione przez niego okoliczności, co do ustaleń w zakresie telefonicznego kontaktu zostały przez organ odwoławczy pominięte. Wskazał także, że z uwagi na fakt, iż jest osobą niepełnosprawną pozbawienie go prawa do ubezpieczenia zdrowotnego jest dla niego niezmiernie niekorzystne i groźne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieni u zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U.z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej:p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi badanie zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że wydana została ona z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie obligowało Sąd do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] orzekającą o pozbawieniu J. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 września 2017 r. na okres 120 dni i o utracie z dniem 11 września 2017 r. prawa do zasiłku. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 204 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1065) – dalej: ustawa o promocji zatrudnienia oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a. Natomiast zasadniczą kwestią sporną pozostaje zasadność pozbawienia skarżącego, realizującego Indywidualny Plan Działania sporządzony w dniu 22 maja 2017 r, statusu osoby bezrobotnej, a co za tym idzie wszelkich uprawnień wynikających z faktu posiadania tego statusu, z uwagi na niestawiennictwo w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym na dzień 11 września 2017 r. terminie. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia za bezrobotnego uznaję się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spełniającą dodatkowo warunki, o których mowa w pkt od a do m powołanego przepisu. W myśl art. 2 ust 1 pkt 10a ustawy o promocji zatrudnienia indywidualny plan działania to plan działań obejmujący podstawowe usługi rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub poszukującego pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Natomiast stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie, staż, realizację indywidualnego planu działania lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a, lub inną formę pomocy określoną w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia ich przerwania na okres wskazany w pkt 3. Jak wynika z treści art. 34a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, przygotowuje indywidualny plan działania dostosowany do profilu pomocy. Indywidualny plan działania może być przygotowany również dla poszukującego pracy. Indywidualny plan działania jest przygotowywany przez doradcę klienta przy udziale bezrobotnego lub poszukującego pracy i zawiera w szczególności: 1) działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie; 2) działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu poszukiwania pracy; 3) planowane terminy realizacji poszczególnych działań; 4) formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z doradcą klienta lub innym pracownikiem urzędu pracy;5) termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania (art. 34a ust. 2 ustawy). Przygotowanie indywidualnego planu działania następuje nie później niż w terminie 60 dni od dnia ustalenia profilu pomocy (art. 34a ust. 3 ustawy). Indywidualny plan działania może być modyfikowany stosownie do zmieniającej się sytuacji bezrobotnego lub poszukującego pracy (art. 34a ust. 3a ustawy). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w dniu 22 maja 2017 r. J. P., posiadający od dnia 28 kwietnia 2017 r. status osoby bezrobotnej, przystąpił do realizacji Indywidualnego Planu Działania. Przystępując do jego realizacji skarżący oświadczył między innymi, co potwierdził własnoręcznym podpisem, że zobowiązuje się do jego aktywnej realizacji, zgodnie z załączoną kartą realizacji, jak również oświadczył, że znane mu są jego prawa i ciążące na nim obowiązki wynikające z realizacji Indywidualnego Planu Działania (k. 57-6- akt administracyjne). Poza sporem pozostaje również fakt, iż skarżący nie stawił się na wyznaczonej na dzień 11 września 2017 r. wizycie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., o terminie której skarżący był niewątpliwie powiadomiony (k. 60 akta administracyjne). Skarżący nie zgłaszał także braku gotowości do pracy oraz niemożności stawiennictwa w urzędzie w wyznaczonym terminie. Sporną pozostaje natomiast przyczyna tego niestawiennictwa, skutkującego pozbawieniem skarżącego przyznanego mu statusu osoby bezrobotnej, a co za tym idzie wynikającego z niego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnego, przyznanego skarżącemu decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Wskazując na przyczyny niestawiennictwa skarżący we wniesionym odwołaniu podnosił, iż w trakcie poprzedniej wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., to jest w dniu 14 lipca 2017 r., wnioskował o umożliwienie telefonicznych kontaktów z urzędem, tak jak miało to miejsce w ramach poprzednio realizowanego Indywidualnego Planu Działania, w roku 2014. Mając na uwadze, że w karcie realizacji aktualnie realizowanego Indywidualnego Planu Działania nie było zapisu, z którego wynikałaby konieczność osobistego stawiennictwa skarżącego, uznał iż jego wniosek, co do zmiany formy kontaktów został uwzględniony i w związku z powyższym nie stawił się w urzędzie, oczekując na telefon doradcy zawodowego. Odnosząc się do powyższej argumentacji Wojewoda [...] w oparciu o załączoną do akt sprawy dokumentację stwierdził, iż w zgromadzonym materiale brak jest jakiegokolwiek zapisu, który pozwalałby na uznanie, że w dniu 11 września 2017 r. miał nastąpić kontakt telefoniczny ze skarżącym, jak również, że od dnia 14 lipca 2017 r. skarżący będzie kontaktował się z pracownikami urzędu telefonicznie. Powyższe stanowisku w ocenie Sądu uznać należy co najmniej za przedwczesne. Stosownie bowiem do postanowień art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zbieżnie zagadnienie to normuje art. 77 § 1 k.p.a., gdyż według niego organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie natomiast z treścią art. 8 k.p.a. organy administracji prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z treści przywołanych przepisów wynika, że w toku postępowania to organ administracji obowiązany jest przed wydaniem decyzji wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie w dniu 24 października 2017 r., pomimo podniesionej przez skarżącego argumentacji, co do zmiany formy kontaktu, nie przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego, które pozwoliłoby na kategoryczne stwierdzenie, iż argumentacja skarżącego, co do zmiany formy kontaktu z urzędem pracy, nie zasługuje na uwzględnienie. Co prawda z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika, aby realizowany przez skarżącego Indywidualny Plan Działania z dnia 22 maja 2017 r., poddany był jakimkolwiek modyfikacjom, stosownie do treści art. 34a ust. 3a ustawy o promocji zatrudnienia. Niemniej jednak w ocenie Sądu, mając na uwadze treść § 8 ust. 2, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 34a ust. 3c ustawy o promocji zatrudnienia, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie profilowania pomocy dla bezrobotnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 631), z którego wynika, że kontakt z bezrobotnym realizującym Indywidualny Plan Działania może być realizowany w formie spotkań z bezrobotnym, rozmowy telefonicznej albo wymiany informacji drogą elektroniczną lub pocztową, jak również podniesioną przez skarżącego argumentację, co do wystąpienia z wnioskiem o zmianę formy kontaktów z doradcą zawodowym, wydanie zaskarżonej decyzji winno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, w powyższym zakresie. Zdaniem Sądu przed wydaniem rozstrzygnięcia organ odwoławczy winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, bądź też stosownie do treści art. 136 k.p.a. zlecić jego przeprowadzenie organowi I instancji. W szczególności zasadnym byłoby pozyskanie, jeżeli takowy dokument był sporządzony, bądź też uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego o wyjaśnienia doradcy zawodowego Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. - A. B. na okoliczność podniesionego przez skarżącego zarzutu odwołania, co do złożenia przez niego wniosku o telefoniczną formę kontaktu z urzędem. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż Sąd nie przesądza o prawdziwości twierdzenia skarżącego, na którym to ciąży obowiązek wykazania zasadności twierdzeń, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, niemniej jednak, z uwagi na wynikający z art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. obowiązek organu administracji do bezspornego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia materiału dowodowego, koniecznym w ocenie Sądu jest wyjaśnienie wszelkich wątpliwości, co do obowiązującej skarżącego formy kontaktu z urzędem pracy, w ramach realizowanego Indywidualnego Planu Działania. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda [...] zobowiązany będzie do uwzględnienia powyżej wyrażonego stanowiska Sądu, a w szczególności do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność podnoszonych przez skarżącego zarzutów, co do nieuwzględnienia jego wniosku o umożliwienie telefonicznego kontaktu z urzędem pracy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. a.l.