III SA/Łd 1132/17

Dnia 22 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2018 roku sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesianie gruntów rolnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., § 4, § 6, § 8, § 9, § 10, § 11 ust. 1 pkt 3, § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 11 sierpnia 2004 r., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] o wstrzymaniu H.S. w całości płatności na zalesianie gruntów rolnych przyznanych decyzją z dnia 10 lipca 2007 r. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że w dniu 13 lipca 2005 r. H.S. złożył wniosek o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych, w którym zadeklarował do zalesienia działki rolne: A o powierzchni 1,76 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 1/1; B o powierzchni 1,65 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 3/1; C o powierzchni 8,09 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 3/4. Do wniosku skarżący załączył: oświadczenie producenta o uzyskanych dochodach; kopię części mapy ewidencji gruntów i budynków; wypis z rejestru gruntów; zaświadczenie potwierdzające, że przeznaczenie działek rolnych do zalesienia nie jest sprzeczne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W dniach 19 lipca i 9 sierpnia 2005 r. producent złożył upoważnienie współwłaściciela z dnia 4 sierpnia 2005 r oraz zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o dochodach innych niż dochody z rolnictwa z dnia 13 lipca 2005 r. W dniu 25 października 2005 r. organ I instancji wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. W dniu 15 maja 2006 r. producent złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym wykonanie zalesienia zgodnie z planem zalesienia. W dniu 22 maja 2006 r. organ I instancji wydał decyzję w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. W piśmie z dnia 19 października 2006 r. organ I instancji poinformował producenta o szacowaniu strat w uprawach leśnych spowodowanych suszą. W dniu 24 października 2006 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa P. wydał zaświadczenie o wstąpieniu ubytków spowodowanych suszą na zalesionych gruntach. W dniu 25 października 2006 r. producent złożył wniosek o przyznanie pomocy na poprawki w uprawach leśnych. W dniu 2 listopada 2006 r. producent złożył pismo uzupełniające wniosek z dnia 25 października 2006 r. W dniu 15 stycznia 2007 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu. Inspektorzy terenowi stwierdzili nieprawidłowości dotyczące mniejszej powierzchni zalesienia dla kompleksu B i C. Organ I instancji w dniu 5 czerwca 2007 r. wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. W dniu 10 lipca 2007 r. organ l instancji wydał decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie. W latach 2007-2012 skarżący składał wnioski o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych. W dniu 26 czerwca 2013 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu. Inspektorzy terenowi stwierdzili brak udokumentowania zakupu repelentów i zastosowali kod pokontrolny ZGR13. W dniu 1 lipca 2013 r. skarżący złożył faktury dotyczące zakupu repelentów i akt notarialny z dnia 20 grudnia 2012 r., rep. A nr [...] oraz zawiadomienie z Sądu Rejonowego z dnia 2 stycznia 2013 r. W piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. organ I instancji poinformował skarżącego o formalnościach wynikających z przeniesienia własności lub współwłasności gruntów objętych wnioskiem. W dniu 4 lipca 2013 r. skarżący złożył wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2013 r., nie będąc współwłaścicielem zalesionych działek. W dniu 22 sierpnia 2013 r. organ I instancji wydał decyzję o wstrzymaniu płatności na zalesianie. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. W dniu 15 października 2013 r. organ II instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 lipca 2007 r. Decyzją z dnia 31 października 2013 r. organ II instancji stwierdził nieważność decyzji z dnia 10 lipca 2007 r. Od decyzji z dnia 31 października 2013 r. skarżący wniósł odwołanie. Decyzją z dnia 8 stycznia 2014 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 10 lipca 2007 r. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. V SA/Wa 684/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego. W dniu 28 października 2015 r. organ II instancji uchylił decyzję z dnia 22 sierpnia 2013 r. w całości i umorzył postępowanie I instancji. Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 2496/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok z dnia 25 czerwca 2014 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1556/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 stycznia 2014 r. W dniu 29 grudnia 2016 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 lipca 2007 r. W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję o wstrzymaniu płatności na zalesianie. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji podniósł, że skarżący otrzymując na mocy decyzji z dnia 10 lipca 2007 r. pomoc na zalesianie działek ewidencyjnych nr 1/1, 3/1 oraz 3/4, zgodnie z wymogami przewidzianymi w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Skarżący składając w dniu 13 lipca 2005 r. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2005 r. oraz następne wnioski o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych (PROW 2004-2006) swoim podpisem potwierdził, że podane dane podane są prawdziwe. Znane są mu zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "Zalesianie gruntów rolnych" oraz konsekwencji niedotrzymania zobowiązań wymienionych w formularzu wniosku w sekcji XII oświadczenia i zobowiązania do prowadzenia uprawy leśnej na gruntach rolnych objętych wnioskiem przez okres 20 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności na zalesianie gruntów rolnych. Przed upływem okresu zobowiązania w dniu 20 grudnia 2012 r. skarżący oraz E.L. znieśli współwłasność nieruchomości zalesionych działek objętych zobowiązaniem prowadzenia uprawy leśnej w ten sposób, że całą nieruchomość nabył na wyłączną własność E.L. W świetle rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. samo zbycie gruntów objętych zobowiązaniem zalesieniowym nie powoduje automatycznie przejścia pomocy na nabywcę. Dochodzi do tego dopiero po wypełnieniu warunków rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. Po wydaniu w dniu 10 lipca 2007 r. decyzji w sprawie płatności na zalesianie nastąpiło zniesienie współwłasności i nabycie całości własności działek zgłoszonych do zalesienia i objętych zobowiązaniem uprawy leśnej przez E.L. E.L. nie wystąpił w terminie 35 dni z wnioskiem o przyznanie płatności ani nie zobowiązał się do kontynuowania realizacji zobowiązań nałożonych uprzednio na skarżącego. W ocenie organu II instancji, prawidłowo organ I instancji przyjął, że nie nastąpiło przejęcie zobowiązania skarżącego w trybie określonym w § 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r., a w konsekwencji tego doszło do spełnienia przesłanek z § 13 ust. 3 pkt 3 wskazanego rozporządzenia skutkujących koniecznością wydania decyzji o wstrzymaniu przyznania pomocy na zalesianie. Brak jest podstaw do uznania, że skarżący składając w dniu 4 lipca 2013 r. wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych (POW 2004-2006) na 2013 r., działał faktycznie w imieniu E.L. w sytuacji, gdy na pierwszej stronie wniosku w sekcji II numer identyfikacyjny i seria III podmiot znajdowały się dane dotyczące skarżącego. W ocenie organu II instancji, z treści wniosku jednoznacznie wynika, że wnioskodawcą był skarżący, a wniosek dotyczył wypłaty pomocy udzielanej w kolejnych latach w związku z podjęciem przez skarżącego zobowiązania realizacji działań objętych pomocą poprzez przyznanie premii zalesieniowej przez okres 20 lat, premii pielęgnacyjnej przez okres 5 lat i jednorazowego wsparcia na zalesianie. W skardze na powyższą decyzję H.S. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa ustalonych według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] o wstrzymaniu płatności na zalesianie pomimo błędnego ustalenia i oznaczenia strony – adresata decyzji pierwszoinstancyjnej, tj. skarżącego zamiast E.L., w którego imieniu działał skarżący; 2. § 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że badania przesłanek pozostawania producentem rolnym w rozumieniu rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. dokonano względem skarżącego, a nie E.L., w imieniu którego występował skarżący; 3. § 11 oraz § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, w szczególności w stosunku do udziału we własności nieruchomości w wysokości 1/2, przysługującego pierwotnie E.L. Zdaniem skarżącego, treść upoważnienia z dnia 4 sierpnia 2005 r. jednoznacznie implikuje zasadność twierdzenia, że skarżący w stosunku do własnego udziału występował w imieniu własnym oraz na swoją rzecz. W przypadku udziału w wysokości 1/2 przysługującego E.L. występował w jego imieniu i na jego rzecz, działając jako jego pełnomocnik. W związku ze zniesieniem w dniu 20 grudnia 2012 r. współwłasności nieruchomości, w wyniku której całość nieruchomości przysługuje obecnie E.L., skarżący składał wniosek o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2013 r., nie będąc współwłaścicielem działek zalesionych. Skarżący działał wyłącznie w imieniu i na rzecz E.L., jak to czynił do tej pory w stosunku do udziału we współwłasności nieruchomości przysługującego E.L. na podstawie upoważnienia z dnia 4 sierpnia 2005 r., które nie zostało odwołane. W związku z powyższym organ błędnie ustalił wnioskodawcę. Regulacja § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie odnosi się do sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie, tj. gdy następuje zniesienie współwłasności nieruchomości przez jej przejęcie przez dotychczasowego współwłaściciela, który uczestnicząc w wstępowaniu o przyznanie płatności na zalesianie jest solidarnie odpowiedzialny wraz z pozostałym współwłaścicielem za kontynuowanie realizacji zobowiązań, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz za zapłatę na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa równowartości kwoty płatności na zalesianie, jaką należy zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie – w przypadku wystąpienia takich okoliczności. W hipotezie normy wynikającej z § 11 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. wskazuje się jedynie na okoliczność "przeniesienia własności lub współwłasności", a nie "zniesienia współwłasności". Bezcelowe jest żądanie od dotychczasowego współwłaściciela przejmującego nieruchomość na wyłączną własność w wyniku zniesienia współwłasności spełnienia wymagań wynikających z § 11 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola sądowa polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tej kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie sporne jest wstrzymanie w całości płatności na zalesianie gruntów rolnych przyznanych skarżącemu decyzją z dnia 10 lipca 2007 r. Na wstępie zaznaczyć należy, że z dniem 2 września 2017 r. stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji rozporządzenie z dnia 11 sierpnia 2004 r. zostało zmienione przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lipca 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. poz. 1551), zwane dalej rozporządzeniem zmieniającym. Przepisy przejściowe przewidziano w § 2 rozporządzenia zmieniającego. Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego do wstrzymywania oraz zwrotu pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich z tytułu zdarzeń, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że chociaż organ II instancji nie odniósł się do kwestii zmiany przepisów rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. w dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...]), to prawidłowo, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego, zastosował przepisy rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. w brzmieniu dotychczasowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zdarzenia mające wpływ na wydanie decyzji o wstrzymaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych miały miejsce przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, tj. przed dniem 2 września 2017 r. Zgodnie z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. w brzemieniu mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie płatność na zalesianie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w przypadku przeniesienia przez producenta rolnego własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności albo ich części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, a producent rolny, który przejął własność lub współwłasność wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności albo ich części, nie spełnił warunków, o których mowa w § 11. Według § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. w przypadku gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi rolnemu, jeżeli: w terminie 35 dni od dnia przeniesienia własności tych działek, złoży on wniosek o przyznanie płatności do kierownika biura powiatowego Agencji (pkt 1); zobowiąże się do kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3, złożonych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek (pkt 2). Zgodnie z § 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. cytowany § 11 ust. 1 stosuje się również, w przypadku gdy przeniesienie własności lub współwłasności działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności nastąpiło po dniu wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie, z tym że: płatność na zalesianie przysługuje producentowi rolnemu, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem albo ich części, jeżeli zobowiąże się do zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności na zalesianie, uzyskanych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych działek, jaką poprzedni właściciel lub współwłaściciel byłby obowiązany zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie – w przypadku wystąpienia takich okoliczności (pkt 1); do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dołącza się również oświadczenie producenta rolnego, złożone na formularzu udostępnionym przez Agencję, obejmujące zobowiązanie wymienione w pkt 1 (pkt 2). Z przepisów tych wynika, że niespełnienie przesłanek określonych w § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. skutkujące wstrzymaniem płatności na zalesianie na podstawie § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. dotyczy również przeniesienia części własności działek rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności, a podstawą prawną takiego przeniesienia może być inna umowa niż umowa sprzedaży, czyli także umowa o zniesieniu współwłasności nieruchomości. Nie jest zatem zasadne stanowisko skarżącego, że bezcelowe jest żądanie od dotychczasowego współwłaściciela przejmującego nieruchomość na wyłączną własność w wyniku zniesienia współwłasności spełnienia wymagań wynikających z § 11 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w dniu 20 grudnia 2012 r. skarżący zawarł z E.L. umowę zniesienia współwłasności nieruchomości działek nr 1/1, 3/1 i 3/4, których dotyczyła decyzja w sprawie płatności na zalesianie z dnia 10 lipca 2007 r. W wyniku tej umowy E.L. nabył na wyłączną własność wymienione wyżej działki. Analiza akt sprawy potwierdza, że E.L. nie dotrzymał wskazanego wyżej 35-dniowego terminu, o którym stanowi § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. do złożenia wniosku o przyznanie płatności oraz nie zobowiązał się do kontynuowania realizacji zobowiązań uprzednio złożonych przez skarżącego. W piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. organ I instancji poinformował skarżącego o określonych w § 11 ust. 4 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. warunkach przysługiwania płatności na zalesianie producentowi rolnemu, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem lub ich części. Z upoważnienia z dnia 4 sierpnia 2005 r. wynika, że E.L. upoważnił skarżącego "do załatwienia wszelkich spraw związanych z zalesieniem działek na terenie gminy [...], teren [...]". Z wniosku o wypłatę płatności na zalesianie gruntów rolnych (PROW 2004-2006) złożonego przez skarżącego w dniu 4 lipca 2013 r. nie wynika jednak, aby skarżący złożył ten wniosek w imieniu E.L. Co więcej, wszystkie poprzednie wnioski, w tym wniosek z dnia 13 lipca 2005 r. o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2005 r., oświadczenia, pisma i inne dokumenty skarżący składał również wyłącznie w imieniu własnym, a nie w imieniu własnym i w imieniu E.L. lub tylko w imieniu E.L. To skarżący a nie E.L. był też stroną wszystkich postępowań administracyjnych oraz postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1556/16 dotyczących płatności na zalesianie gruntów rolnych. Należy przy tym wskazać, że według § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. płatność na zalesianie jest udzielana nie tylko do działek rolnych stanowiących własność producenta rolnego albo jego małżonka, ale także do działek stanowiących współwłasność. Producentem rolnym realizującym tego rodzaju zobowiązanie może więc być tylko jeden ze współwłaścicieli nieruchomości. Nadto, skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na 2005 r. podpisał oświadczenie, że zna zasady przyznawania płatności, jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "zalesianie gruntów rolnych" i zobowiązał się do prowadzenia uprawy leśnej na zgłoszonych gruntach rolnych przez okres 20 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności na zalesianie gruntów rolnych. Skarżący zobowiązał się też do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdej zmianie powstałej w okresie trwania złożonych przez niego zobowiązań, a w szczególności jeżeli zmiana ta dotyczy "przeniesienia własności części albo wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem". Uznanie przez organy, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy, spełnione zostały, określone w § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu płatności na zalesianie przyznanej skarżącemu było zatem uzasadnione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie daje podstaw do stwierdzenia, że organy błędnie ustaliły wnioskodawcę i błędnie wskazały stronę postępowania. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę. D.Cz.