III SA/Łd 1136/11

Dnia 25 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Irena Krzemieniewska sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Adrian Król po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 roku sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 1457 (tysiąc czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Łd 1136/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Ł. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] r., nałożył na G. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Ubojnia Drobiu "A"" karę pieniężną w kwocie 19650,00zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło: - wykonywanie przewozu na potrzeby własne pojazdem niezgłoszonym do zaświadczenia, - nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień. - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu, - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego, - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych, - okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki niezawierającej przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki, - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym zażądała uchylenia lub zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia Ł. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej naruszeń: a) nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie na podst. lp 11.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym za 4 dni nieudokumentowane w kwocie 2000zł., b) okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowców na podst. Lp. 11.4.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - łącznie 17 dni kierowców [...] w kwocie 8500 zł. c) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego na podst. Lp. 10.3 lit a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym A. W. w kwocie 550 zł Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: 1/ art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa. poprzez nieuwzględnienie zgromadzonego materiału dowodowego w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w trybie art. 138 § 2 kpa , 2/ art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie się od wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się w toku postępowania, a które w konsekwencji prowadziło do braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a przede wszystkim ustosunkowanie się do zeznań kierowców i strony skarżącej w toku postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację treści art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, iż kierowca K. M. mimo wezwań nie rozliczył się z pracodawcą z posiadanych 8 tarcz z wydrukami z tachografu lecz kopie tych tarcz załączone zostały przez kierowcę do zawiadomienia o nieprawidłowościach w Ubojni Drobiu "A", skierowanego do ŁWITD. Zaznaczono, iż firma przedłożyła kontrolującym ewidencję czasu pracy K. M. jako dowód poświadczający okresy pozostawania na stanowisku pracy. Z ewidencji tej wynika również, że w dniach: 13.01.2010 r., 15.01.2010 r., 21.01.2010 r. oraz 28.01.2010 r. kierowca nie wykonywał żadnego przewozu i przebywał na terenie firmy, do dyspozycji pracodawcy. W odwołaniu przedstawiono również argumentację na okoliczność braku obowiązku przedkładania przez przedsiębiorcę podczas kontroli w firmie odręcznych opisów dotyczących czasu odpoczynku i przerw kierowców. Dla potwierdzenia powyższej tezy wskazano na brzmienie art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85. W wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w całości oraz nałożył na G.W. karę pieniężną w wysokości 18 600 zł za stwierdzone naruszenia z lp.1.5, lp.11.4 ust. 1, lp.11.2 ust. 1, lp.11.4 ust. 2, lp.10.3 a i b, lp.11.2 ust. 4, lp.11.4 ust. 7 lit. b, lp. 10.2 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów strony organ podniósł, iż niezasadnym było nałożenie przez ŁWITD kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie wynikające z lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz 550 zł za naruszenie z lp. 10.3 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał ponadto, iż przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Wobec powyższego obowiązkiem przedsiębiorcy jest udokumentowanie każdego dnia kierowcy poprzez ewidencjonowanie czasu pracy w formie wykresówek, zapisów z karty kierowcy, a w przypadku gdy kierowca nie prowadzi pojazdu poprzez okazywanie w momencie kontroli w przedsiębiorstwie stosownych dokumentów, które w sposób jednoznaczny potwierdzają nieprowadzenie w określonych dniach pojazdu przez kierowcę. Podkreślono, iż podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentów potwierdzających fakt rzekomego nieprowadzenia przez kierowcę M. pojazdu w dniach: 13.01.2010 r., 15.01.2010 r., 21.01.2010 r., 28.01.2010 r. Przedsiębiorca również nie okazał za powyższe dni wykresówek. Wobec powyższego zasadnym było stwierdzenie zaistnienia naruszenia z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu, argument strony, że wykresówki uległy przywłaszczeniu przez kierowcę jest nieskuteczny w sytuacji, gdy przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w celu zabezpieczenia przechowywanych dokumentów, a w przypadku przywłaszczenia wykresówek, nie dokonano należytych działań w celu żądania zwrotu dokumentów. Wykresówki stanowią dokumentację pracowniczą prowadzoną przez pracodawcę. W przypadkach losowych zaginięcia, zagarnięcia dokumentacji należałoby powiadamiać odpowiednie organy. Ponadto strona nie udowodniła, aby podejmowała próby zwrotu wykresówek bezpośrednio po zakończeniu stosunku pracy z kierowcą M. W związku z powyższym organ uznał, iż uzasadnione jest nieuwzględnienie zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony organ odwoławczy wyjaśnił, że kierowca zobowiązany jest zobrazować na wykresówce pełną aktywność, w tym również przerwy w pracy poprzez automatyczny lub też ręczy zapis na wykresówce. Zeznania kierowców zatrudnionych w Ubojni Drobiu "A." potwierdziły, że kierowcy w chwili, gdy stwierdzono braki zapisów aktywności dokonywali przerwy w pracy, a wobec powyższego przerwy te powinny być zarejestrowane na wykresówkach tak, aby obrazowały pełną aktywność kierowcy w ciągu dnia. W skardze do Sądu, G. W. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji Ł. Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] nr [...] i nieprzekazanie do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji organu I instancji, w przypadku gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, 2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę dokumentów świadczących o niewykonywaniu przez K. M. pracy kierowcy w dniach 13 stycznia 2010 r., 15 stycznia 2010 r. 21 stycznia 2010 r. oraz 28 stycznia 2010 r. - co zostało udowodnione i co miało istotny wpływ na wynik postępowania, 3) art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92. poz. 879 ze zm.) w zw. z art. 14 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, poprzez przyjęcie, że przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać zaświadczenia wystawiane kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu także w siedzibie przedsiębiorstwa, 4) art. 15 ust. 7 a) rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym poprzez uznanie, iż na kierowcy ciąży obowiązek naniesienia zapisów ręcznych na wykresówkach w przypadku pozostawania do dyspozycji pracodawcy w jego siedzibie. Wnoszący skargę wyjaśnił, iż w jego ocenie organ bezpodstawnie nałożył na przedsiębiorcę karę za cztery dni, kiedy kierowca K. M. nie wykonywał zdarzania jazdy, a jedynie inną pracę na rzecz pracodawcy, gdyż zaświadczenia są wystawiane w innych celach niż ich przechowywanie w przedsiębiorstwie. Jako podstawę takiego twierdzenia skarżący podał treść art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców w powiązaniu z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W celu natomiast wykazania, iż kierowcy zatrudnieniu w firmie, którzy nie wykonywali przewozu, nie mieli obowiązku dokonania zapisów odręcznych na wykresówkach, skarżący zacytował brzmienie art. 15 ust. 7 a) i art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentacje wyrażona w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik ustanowiony przez skarżącego poparł złożoną skargę i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: a) prawa materialnego: - art. 92 ust 1 i ust 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego zastosowanie do stanu faktycznego kiedy to wykresówki nie mogły być okazane przez skarżącego z uwagi na niezwrócenie ich przez pracownika oraz w sytuacji kiedy w aktach sprawy znajdują się inne dokumenty wskazujące na okres niewykonywania pracy, - art. 92 a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu z daty dokonywania transportu poprzez jego niezastosowanie, - art. 93 ust 7 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu z daty dokonywania transportu, poprzez jego nie zastosowanie, - art. 15 ust 2 Rozporządzenia Rady nr 3821/85 poprzez zastosowanie go do kontroli przedsiębiorcy, podczas gdy zapisy tego art., zgodnie z ust 7, winny być kierowane do kierowcy i mają zastosowanie do kontroli "na drodze" a nie "w siedzibie" przedsiębiorcy. Naruszenie tego artykułu dopatruje również w zastosowaniu go w stosunku do przedsiębiorcy, podczas gdy literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, iż obowiązek dotyczy kierowcy a nie przedsiębiorstwa. b) przepisów postępowania: - art. 77 § 1 kpa poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pominięcie dokumentów przedstawionych przez skarżącego w postaci zaświadczenia o szkoleniu bhp, ewidencji czasu pracy, - art. 77 § 2 kpa poprzez nie uchylenie postanowienia o przesłuchaniu K. M. i odstąpienie od przesłuchania bez żadnej decyzji i powodu, - art. 80 kpa poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego, pominięcie dowodów w postaci zaświadczenia ze szkolenia bhp, ewidencji czasu pracy, przyjęcie sprzecznych ustaleń nie znajdujących uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty Sąd uznał za zasadne. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do jego wydania. Zaznaczyć ponadto należy, iż w ramach kontroli legalności, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bierze tym samym z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy w której skarga została wniesiona. Na zasadzie natomiast art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przeciwnym wypadku skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu organ administracji publicznej dopuścił się naruszeń prawa materialnego i procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Podstawę materialnoprawną decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. stanowiły przepisy zawarte w ustawie z dnia 6 wrześnią 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r.), rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. WE L 102/1 z dnia 11.4.2006 ze zm.), a także w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. nr 92, poz. 879 ze zm.). Powołując się na art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców oraz art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia (WE) 561/2006 Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż zasadnym jest nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 6000zł za stwierdzone naruszenie lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej w przedsiębiorstwie. W zakresie powyższego zarzutu stan faktyczny nie jest sporny i dotyczy kierowcy – K. M. zatrudnionego u G. W. w okresie od 13 stycznia 2010 r. do 1 lutego 2010 r. Kierowca ten wykonywał przewozy w dniach: 14, 19, 20, 22, 25, 26, 27 stycznia 2010 r. oraz w dniu 1 lutego 2010r. W tych dniach zapis czasu pracy K. M. rejestrowany był przy użyciu tachografu. Kopie powyższych 8 tarcz z wydrukami z tachografu przekazane zostały przez K. M. Ł. Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego wraz z zawiadomieniem o stwierdzonych przez tego kierowcę nieprawidłowościach w firmie "A". K.M., mimo wezwania, nie zwrócił skarżącemu wydruków tarcz z tachografu za wskazanych wyżej 8 dni, na skutek czego G. W. nie okazał inspektorom podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek za te dni i został ukarany karą w wysokości 4000zł. (8 × 500zł). Za pozostałe dni, kiedy kierowca wykonywał pracę na rzecz przedsiębiorcy tj. 13, 15, 21, 28 stycznia 2010 r., wskazywane przez skarżącego jako dni, w których K. M. przebywał na terenie firmy ale nie wykonywał przewozu, organ wymierzył stronie karę 2000zł (4 × 500zł) z powodu nieokazania przez przedsiębiorcę dokumentów, które w sposób jednoznaczny potwierdzają fakt nieprowadzenia w powyższych dniach pojazdu przez tego kierowcę oraz nieokazania wykresówek/ zaświadczeń odnoszących się do tych dni. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż w odwołaniu i w skardze strona podkreślała, że nieokazanie wykresówek dotyczących K. M. za dni: 14, 19, 20, 22, 25, 26, 27 stycznia 2010 r. oraz w dniu 1 lutego 2010r. spowodowane jest faktem nierozliczenia się pracownika z tarcz wyciągniętych z tachografu i przekazaniem kopii tych tarcz do ŁWITD, natomiast okoliczność nieprowadzenia przez tego kierowcę samochodu w pozostałych czterech dniach wynikała w ocenie przedsiębiorcy z prowadzonej dla tego kierowcy ewidencji czasu pracy oraz kopii Karty szkolenia wstępnego K. M. w dziedzinie BHP, wystawionej w dniu 15 stycznia 2010 r., a dotyczącej dni: od 13 do 15 stycznia 2010 r. Skarżący zarzucił organom obu instancji nieuwzględnienie przedłożonej w trakcie postępowania dokumentacji potwierdzającej fakt nieprowadzenia przez K. M. pojazdu w dniach 13, 15, 21, 28 stycznia 2010 r. oraz brak odniesienia się do odmowy uwzględnienia tych dokumentów, jak również wskazał, iż przepisy dotyczące transportu drogowego nie nakładają na przedsiębiorcę obowiązku przechowywania zaświadczeń dotyczących niewykonywania w danym dniu przez kierowcę przewozu. Powyższy zarzut Sąd uznał za zasadny. Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Ponadto stosownie do treści art. 15 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia, upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3. Z powyższych przepisów wspólnotowych jednoznacznie wynika, iż - co do zasady - każdy przedsiębiorca prowadzący przewozy drogowe, niezwolnione z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego, zobowiązany jest do przechowywania w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek. Przepis art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, stanowi jednocześnie, iż przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, w przypadku gdy kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości w rozumieniu art. 9 ust. 1. Przez czas wolny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się okresy inne niż wymienione w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6, w których kierowca nie wykonywał pracy. Powyższe zaświadczenie, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, z późn. zm.), przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje. Przewidziana została zatem możliwość wykazywania się przez kierowcę dokumentem potwierdzającym fakt nieprowadzenia pojazdu, a tym samym usprawiedliwiającym fakt nieposiadania wykresówki podczas kontroli. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych unormowań, uznać trzeba, iż na przedsiębiorcę nałożony jest bezwzględny obowiązek okazania wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, jedynym zaś odstępstwem od wskazanego obowiązku może być przedstawienie odpowiednich zaświadczeń, zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Warto jednakże zauważyć, iż zarówno w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, jak i w ustawodawstwie krajowym jasno sprecyzowano, do jakich zachowań zobowiązany jest przedsiębiorca wykonujący transport drogowy. Należy rzeczywiście przyznać rację stronie skarżącej, iż przepis wspólnotowe, w tym art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3821/85 expressis verbis nie nakładają na przedsiębiorcę obowiązku przechowywania zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Powyższa regulacja wprowadza obowiązek przechowywania wykresówek przez co najmniej rok po ich użyciu. Zasadą jest, iż kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd. W przypadku kontroli drogowej, gdzie okresem kontroli objęty jest dzień bieżący i 28 dni wstecz, za dzień, w którym kierowca nie prowadził pojazdu lub prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub AETR, przedsiębiorca powinien wystawić kierującemu właściwe zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu. Zdaniem Sądu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie pracodawca niewątpliwie powinien być w stanie udokumentować każdy dzień pracy zatrudnionego przez siebie kierowcy. Przepisy prawa nie wprowadzają jednak obowiązku przechowywania zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu, ale nakazują na przykład przechowywać rozkład jazdy i plan pracy przez okres roku po upływie objętego nim okresu. Ponadto, z brzmienia art. 15 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 wynika, iż przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 można sprawdzić analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów. A zatem prawodawca wspólnotowy dopuścił możliwość udokumentowania podczas kontroli w przedsiębiorstwie okresów prowadzenia pojazdu, innej pracy, przerw i dyspozycyjności przy pomocy innych dokumentów i jedynie przykładowo wskazał na art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i wymienione w nim plan pracy i rozkład jazdy. Niewątpliwie zasadą jest, aby w dniu, w którym kierowca prowadzi pojazd, nie wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub AETR, rejestrował czas pracy na wykresówkach (w przypadku tachografu analogowego) lub karcie kierowcy (w przypadku tachografu cyfrowego). W przypadku kontroli w przedsiębiorstwie, pozostałe dni, w których kierowca pojazdu nie prowadził, mogą zostać udokumentowane w inny sposób. Należy zatem stwierdzić, iż skarżący miał obowiązek udokumentować każdy dzień pracy K. M., w pierwszej kolejności przy pomocy wykresówek lub danych z karty kierowcy, a w przypadku ich braku - przy pomocy wszelkich innych dokumentów, a więc zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, ale również np. ewidencji czasu pracy, planu pracy, czy też wniosków urlopowych. W odwołaniu od decyzji ŁWITD strona wskazywała, iż w dniach: 13, 15, 21 i 28 stycznia 2010 r. K. M. przebywał na terenie firmy, ale nie wykonywał przewozu, co uwidocznione zostało w prowadzonej dla tego kierowcy ewidencji czasu pracy, jak również potwierdza to załączona do odwołania Karta szkolenia BHP. Organ tymczasem całkowicie pominął wyjaśnienia strony co do omawianych 4 dni i ukarał przedsiębiorcę za każdy z tych dni karą w wysokości 500zł za nieokazanie wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę K. M. Nie wyjaśnił przy tym, czy kwestionuje fakt niewykonywania w tych dniach przewozu przez kierowcę, czy też dokumenty przedłożone do kontroli przez stronę okazały się niewiarygodne – a jeżeli tak, to dlaczego. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powołanych i załączonych przez stronę do odwołania dokumentów powoduje naruszenie przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Uchybienie powyższe z całą pewnością mogło mieć istotny wpływ na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Sąd nie zgadza się równocześnie z możliwością ukarania skarżącego karą pieniężną w wysokości 8 × 500zł za dni: 14, 19, 20, 22, 25, 26, 27 stycznia 2010 r. oraz 1 lutego 2010r., w których kierowca K. M. wykonywał przewozy na rzecz przedsiębiorstwa "A.", ale nie oddał pracodawcy wyjętych z tachografu wykresówek. Przewidziana w lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym kara dotyczy nieokazania wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Z akt sprawy wynika tymczasem bezspornie, iż wykresówki za powyższych 8 dni pracy K. M. zostały okazane do kontroli przez samego kierowcę, który zawiadomił Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o stwierdzonych przez siebie nieprawidłowościach w firmie "A." i załączył do zawiadomienia kopie przedmiotowych 8 tarcz wyjętych z tachografu. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy w trakcie prowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli dysponowały kopiami wykresówek K. M. dotyczącymi 8 dni, w których wykonywał on przewozy na rzecz firmy "A". Skoro zatem wykresówki zostały do kontroli okazane, to brak było podstaw do wymierzania skarżącemu kary za ich nieokazanie. Bez znaczenia w ocenie sądu, pozostaje fakt, że powyższych 8 sztuk wykresówek okazał do kontroli sam kierowca, a nie przedsiębiorca. Gdyby kontrola odbywała się na drodze, to właśnie kierowca okazywałby do kontroli wymagane dokumenty, w tym bieżące wykresówki. Ponadto, z literalnego brzmienia lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wyraźnie wynika, iż sankcjonowane jest "nieokazanie wykresówki", a nie "nieokazanie wykresówki przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy". Z uwagi zatem na okoliczność, iż kierowca skarżącego – K.M., okazał do kontroli wykresówki za 8 dni, w trakcie których wykonywał przewozy na rzecz firmy "A", brak było w ocenie Sądu podstaw prawnych do ukarania G. W. karą pieniężną w wysokości 500zł za każdy z powyższych dni z powodu nieokazania wykresówek do kontroli. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien uwzględnić powyższe rozważania i przeanalizować dokumenty złożone przez stronę w toku postępowania na okoliczność niewykonywania przez K. M. przewozów w dniach 13, 15, 21 i 28 stycznia 2010 r. i w zależności od przeprowadzonej oceny tych dokumentów podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Organ winien mieć przy tym na uwadze, iż na skarżącym nie ciążył obowiązek przechowywania zaświadczeń o niewykonywaniu w danym dniu przez kierowcę przewozu. Niezasadnym w ocenie Sądu, okazał się natomiast zarzut strony skarżącej w przedmiocie naruszenia przez organ art. 15 ust. 7a rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 poprzez uznanie, iż na kierowcy ciąży obowiązek naniesienia zapisów ręcznych na wykresówkach w przypadku pozostawania do dyspozycji pracodawcy w jego siedzibie. Zgodnie z art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2 tego Rozporządzenia, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Zaświadczenie to, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przedmiotowej sprawie w odniesieniu do naruszeń z lp. 11.4 pkt 2 – okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę, strona w toku postępowania administracyjnego wyjaśniała, iż w każdym przypadku objętym kontrolą "kierowcy odbywali okresy odpoczynku i przerwy w których swobodnie dysponowali swoim czasem w trakcie pomiędzy rejestracją czasu pracy tarczy pierwszej do momentu rozpoczęcia zapisu na tarczy drugiej tego samego dnia na innym pojeździe". Strona podkreśliła, iż powyższe okoliczności wynikają z prowadzonej ewidencji czasu pracy każdego kierowcy. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami (co słusznie podnosiły organy w przedmiotowej sprawie), prowadzenie pojazdu przez kierowcę w danym dniu generuje wobec niego obowiązek używania w tym dniu wykresówki wraz z koniecznością rejestracji na niej swojej aktywności. Jeśli użytkowanie tarczy ma miejsce podczas wykonywania przejazdu lub kiedy kierowca ma możliwość wykorzystania urządzenia kontrolno-pomiarowego do rejestracji na wykresówce zapisów reprezentujących jego aktywność, dla zadośćuczynienia przepisom prawa kierowca obsługuje w odpowiedni sposób manipulatory umieszczone na tachografie. W przypadku, gdy następuje wyjęcie tarczy z urządzenia (na przykład w związku z zakończeniem czynności kierowania pojazdem), kierowca zobowiązany jest swoją aktywność przedstawić w formie wpisu na rewersie wykresówki, odpowiednio do wykonywanych czynności innych niż kierowanie pojazdem lub odpoczynku, bezsprzecznie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Z kolei zaświadczenie i inne dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, przedsiębiorca wystawia jedynie we wskazanych w przepisie okolicznościach określając w nich dzień, w którym dany kierowca nie prowadził pojazdu. Z wyjaśnień strony wynika tymczasem bezspornie, iż brak wszystkich danych o okresach aktywności kierowców na wykresówkach dotyczył dni, kiedy wykonywali oni przewozy i odpoczywali pomiędzy jednym przejazdem a kolejnym, a więc mieli obowiązek rejestrować swą aktywność na tarczach. Słusznie zatem organ uznał, iż opisane w lp. 11.4 pkt 2 załącznika do ustawy "Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę" związane jest z brakiem wymaganych wpisów na tarczach tachografu - zatem fakt okazania w trakcie kontroli prowadzonych dla kierowców ewidencji czasu pracy nie mógł spowodować zmiany stanu faktycznego w zakresie braku zapisów na okazanych wykresówkach. Tym samym niezasadny jest zarzut, iż organ administracyjny nie uwzględnił czy odmówił wiarygodności dowodom złożonym przez stronę w toku postępowania w opisanym wyżej zakresie. Zasadnie podniósł organ, iż wykresówka jako dokument kierowcy przedstawiać ma jego aktywność w okresie całego dnia w którym prowadził pojazd. Z ewidencji czasu pracy kierowców prowadzonej przez skarżącego nie wynika zaś, iż kierowcy np. nie świadczyli pracy w jakiejkolwiek formie poza jego przedsiębiorstwem. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie fakt okazania wykresówek niezawierających wszystkich danych o czynnościach zawodowych kierowców oraz okresach ich dziennego odpoczynku nie budzi wątpliwości. Konsekwencją powyższego było nałożenie na stronę kary określonej w lp. 11.4.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W odniesieniu do zarzutu niezastosowania przez organ art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji) stwierdzić należy, iż powyższy zarzut pojawił się dopiero w piśmie procesowym pełnomocnika strony skarżącej z dnia 20 kwietnia 2012 r., zatem organy administracji nie miały możliwości odniesienia się do podnoszonych w tym zakresie przez stronę argumentów, jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie, art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania. Wskazać trzeba, iż w dyspozycji art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 powołanej wyżej ustawy nie mieszczą się sytuacje, które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji art. 92a ust. 4 oraz 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wymieniony przepis wyraźnie statuuje odpowiedzialność obiektywną. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywnie udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa przy czym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. II GSK 989/09). Powyższa argumentacja znajduje także oparcie w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 (30/2/A/2008) wypowiedział się w przedmiocie obowiązków przewoźnika określonych w art. 5 ustawy o transporcie drogowym. Trybunał podkreślił, iż regulacje te zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy na zasadzie samozatrudnienia. W powyższym wyroku Trybunał wskazał także, że "sankcje administracyjne - stosowane automatycznie, z mocy ustawy - mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne (zob. wyrok z 24 stycznia 2006 r., sygn. SK 52/04, OTK ZU nr 1/A/2006, poz. 6). Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej" (sygn. P 19/06). A zatem, niedopuszczalne jest przyjęcie, iż przedsiębiorca nie odpowiada za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z tego wyłącznie powodu, że twierdzi, iż naruszenia były wymuszone czynnikami zewnętrznymi bądź to pracownik dopuścił się tych naruszeń, a skarżący jako pracodawca nie miał wpływu na ich powstanie, albowiem przedsiębiorca jest odpowiedzialny za działania tych osób i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak już wskazano wyżej, powinnością przedsiębiorcy jest nie tylko zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać obowiązujących przepisów, ale również kontrolowanie wykonania powierzonych obowiązków. W ocenie Sądu, w sprawie nie znajduje zastosowania przywołany przez skarżącego art. 93 ustawy, albowiem nie można dopatrzeć się żadnych zdarzeń lub okoliczności, których skarżący, będący koncesjonowanym przewoźnikiem, nie mógł przewidzieć w odniesieniu do stwierdzonego uchybienia okazania wykresówek niezawierających wszystkich danych o czynnościach zawodowych kierowców oraz okresach ich dziennego odpoczynku. Również brak jest podstaw do zastosowania w sprawie art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, gdyż przepis ten odnosi się do uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej, a podstawą ustaleń w niniejszej sprawie była kontrola przeprowadzona w przedsiębiorstwie skarżącego. Z uwagi na opisane wyżej uchybienia przepisów prawa materialnego i procesowego w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym tj. nieokazanie podczas kontroli drogowej w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę – K. M., Sąd na podstawi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję w całości. Wydając takie orzeczenie Sąd miał na względzie, iż nałożenie kary pieniężnej jako sumy kar za stwierdzone podczas jednej kontroli naruszenia stanowi przedmiot jednej sprawy administracyjnej, co powoduje, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest rozstrzygnięciem "niepodzielnym". Dlatego, w rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, że pomimo wielości stwierdzonych naruszeń, organ nakładający karę prowadził jedno postępowanie, czyli jedną sprawę w znaczeniu materialnoprawnym, zakończoną jedną decyzją administracyjną. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na to, iż Sąd uwzględnił tylko część zarzutów skargi, na podstawie art. 206 powołanej wyżej ustawy, zasądził na rzecz skarżącego zwrot części kosztów postępowania sądowego, odpowiadający kosztom, jakie musiałby ponieść skarżący aby wygrać sprawę w tym zakresie, w którym skarga została uwzględniona, tj. co do kary pieniężnej w wysokości 6000zł za naruszenie z lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. D.T.