III SA/Łd 1148/17

Dnia 7 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oddala skargę. III SA/Łd 1148/17 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z [...] (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) [dalej: ustawa o drogach publicznych] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] (znak [...]) zezwalającą A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa (dalej: A.) na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony z ul. [...] (dz. nr 16/60, 16/66 obręb [...]) dla potrzeb nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr 11/8 obręb [...]), z których jeden zjazd usytuowany po wschodniej stronie nieruchomości służy jako wjazd a drugi usytuowany po zachodniej stronie nieruchomości służy jako wyjazd. W stanie faktycznym sprawy, decyzją z [...] Prezydent Miasta [...] zezwolił A. na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony z ul. [...] (dz. nr 16/60, 16/66 obręb [...]) dla potrzeb nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr 11/8 obręb [...]), z których jeden zjazd usytuowany po wschodniej stronie nieruchomości służy jako wjazd, a drugi usytuowany po zachodniej stronie nieruchomości służy jako wyjazd. Odwołanie od tej decyzji złożyła B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: B. Sp. z o.o.) wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji i odmówienie udzielenia zezwolenia A. na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony z ul. [...], uchylenie zaskarżonej decyzji lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz B. Sp. z o.o. kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych. Odwołująca się zarzuciła decyzji: 1) Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia z rażącym naruszeniem prawa, tj. doręczenie decyzji administracyjnej wydanej w przedmiotowej sprawie stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika; 2. naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji administracyjnej z 14 sierpnia 2017 r. stronie z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika; 3. naruszenie art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy i braku ustosunkowania się do twierdzeń podnoszonych przez B. Sp. z o.o. w szczególności poprzez: a) uznanie, iż istnieje zjazd publiczny na działkę 11/8, którego poszerzenia domaga się wnioskodawca; b) uznanie, iż wprowadzenie dodatkowego pasa ruchu dla dużych samochodów ciężarowych działki 11/8 nie utrudni dotychczasowemu użytkownikowi zjazdu i nie będzie stanowić zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu dla samochodów osobowych; c) pominięcie, że przesunięcie wjazdu z nieruchomości wnioskodawcy do wjazdu istniejącego i funkcjonującego wjazdu na nieruchomość B. Sp. z o.o. spowoduje powstanie dwóch wjazdów na dwie nieruchomości i stworzy realne zagrożenie dla bezpieczeństwa osób z nich korzystających, a także powodować będzie zwiększone ryzyko kolizji, w związku z niewielką odległością, jaką dzielić będzie oba zjazdy; d) pominięcie dowodu z dokumentu przedłożonego przez B. Sp. z o.o. w postaci kserokopii mapy obrazującej wjazd zlokalizowany od strony [...] należący do skarżącej a obsługujący m.in. wjazdy samochodów osobowych co uzasadnia brak technicznej możliwości utworzenia wspólnego zjazdu na przylegające do siebie posesje rozdzielające ruch na trzy kierunki - dwa istniejące kierunki na działkę 11/6 i jeden dla działki nr 11/8; e) pominięcie, iż przebudowa i poszerzenie istniejących zjazdów spowoduje poważne utrudnienia dla ruchu kołowego pojazdów wjeżdżających na posesję znajdującą się przy ul [...]; f) brak dokonania analizy wpływu poszerzenia zjazdu należącego do wnioskodawcy na bezpieczeństwo ruchu drogowego w obrębie ul. [...], a także w jakim stopniu przebudowa ta oddziaływać będzie nie tylko na dotychczasowy sposób i komfort korzystania przez B. Sp. z o.o. z posiadanego wjazdu, ale także i na innych uczestników ruchu drogowego także na ul. [...], przejeżdżających w okolicy przedmiotowych zjazdów. 4. Naruszenie art. 107 § 1 ust. 6 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności: a) poprzez brak sprecyzowania w jaki sposób lokalizacja zjazdu, a także parametry istniejącego zjazdu po przebudowie będą zgodne z rozporządzeniem MTiGM; b) poprzez brak ustalenia w oparciu o jaki materiał dowodowy organ przyjął, iż przebudowa przedmiotowego zjazdu nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu; c) poprzez brak wskazania przyczyn, z powodu których organ nie uwzględnił sprzeciwu B. Sp.z o.o. co do przebudowy zjazdu zlokalizowanego przy zachodniej granicy nieruchomości; d) poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom i twierdzeniom odmówił wiarygodności; e) poprzez brak doręczenia stronie skarżącej mapy, która stanowi, zgodnie z twierdzeniem organu załącznik do przedmiotowej decyzji. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 29 ust. 3 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony z ul. [...] (dz. nr 16/60, 16/66 obręb [...]) dla potrzeb nieruchomości przy ul. [...] (dz.nr 11/8 obręb [...]), podczas gdy nie można domagać się przebudowy zjazdu na działkę nr 11/8 - zlokalizowanego na granicy dwóch nieruchomości - działki nr ew. 11/8 i nr ew.11/6 (obręb [...]) - usytuowanego po zachodniej stronie nieruchomości, którego poszerzenia domaga się wnioskodawca, albowiem zjazd w rzeczywistości jak również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie istnieje; 2. § 78 ust. 1 w zw. § 113 ust. 7 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne poprzez nieuwzględnienie faktu, iż "przebudowa" zjazdu publicznego do nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr 11/8 obręb [...]) zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 3. § 78 ust. 2 rozporządzenia MTiGM poprzez nieokreślenie parametrów technicznych dla przebudowy zjazdu do działki nr 11/8; 4. § 77 rozporządzenia MTiGM poprzez jego niezastosowanie i brak ustalenia czy przebudowa zjazdu do działki nr 11/8 jest dostosowana do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymagań ruchu pieszych, wymiarów gabarytowych pojazdów dla których jest przeznaczony. W oparciu o art. 136 § 1 k.p.a. odwołująca się Spółka wnosiła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci: a) zdjęć istniejącego zjazdu dla B. Sp. z o.o. tj. do działki nr 11/6 obręb [...] na okoliczność: nieistnienia zjazdu do działki nr 11/8 obręb [...]; istniejącej roślinności i drzew w miejscu, w którym organ zezwolił na wydanie decyzji o przebudowie zjazdów; b) opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego w specjalności drogowej B. C. na okoliczność zastrzeżeń co do poszerzenia nieistniejącego zjazdu zlokalizowanego na granicy dwóch nieruchomości - działki nr ew. 11/8 i nr ew. 11/6 (obręb [...]); sprzeczności lokalizacji przedmiotowego zjazdu z planem zagospodarowania przestrzennego ul. [...]; zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, który będą powodować pojazdy zjeżdżające z ulicy na nieruchomość i wjeżdżające z nieruchomości na ulicę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, iż wobec rozbieżności co do twierdzeń stron postepowania należało rozstrzygnąć kwestię, która sprowadza się do jednoznacznego ustalenia treści żądania wnioskodawcy. Z treści bowiem wniosku A. z 25 maja 2017 r. wynika, że przedmiotem żądania jest uzyskanie zgody na "przebudowę dwóch istniejących zjazdów z ul. [...] do działki nr ew. 11/8". W ocenie zaś odwołującej się, w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o przebudowie zjazdu, bowiem ten od strony działki nr 11/6) nie istnieje. Oznacza to, że przedmiotem wniosku może być w rzeczywistości wyłącznie budowa nowego zjazdu, czemu zaś sprzeciwiają się ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Odnosząc się do tej kwestii organ odwoławczy stwierdził, że należy stwierdzić, że przedmiotowy zjazd z ul. [...] istnieje i zlokalizowany jest w świetle dwóch działek, tj. działki nr 11/6 (część faktycznie użytkowana) oraz działki nr 11/8 - po podziale 11/11 (część nieużytkowana, zwieńczona bramą wjazdową). W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał właściwej oceny treści wniosku uznając, że dotyczy on przebudowy istniejącego zjazdu poprzez jego poszerzenie w celu wykorzystania także jako wyjazd z działki nr 11/8. Skutkiem planowanej przebudowy ma być więc powstanie zjazdu o większych parametrach obsługującego także działkę wnioskodawcy. Nie może tu więc być mowy o lokalizacji kolejnego zjazdu zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie już istniejącego. Dalej organ II instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, aczkolwiek mamy do czynienia z przebudową istniejącego zjazdu, to jednakże nie może ujść uwadze, że przebudowa ta ma na celu obsługę komunikacyjną innej nieruchomości, tym samym zjazd na działkę nr 11/8 musi spełniać kryteria określone w § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 124). W tym celu za niewystarczające – zdaniem organu odwoławczego - należy uznać wskazanie wyłącznie szerokości całego zjazdu, bez uwzględnienia szerokości tej jego części, która przewidziana jest jako wyjazd z działki nr 11/8. Parametr ten nie został uwzględniony ani w sentencji ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani nawet na wspomnianym załączniku do decyzji w postaci mapy. Brak jest też danych na temat planowanej szerokości jezdni, w szczególności w zestawieniu z szerokością jezdni na drodze, tj. ul. [...], czy też promienia wyokrąglenia. Warunki te, zdaniem Kolegium, winny być zawarte w zezwoleniu na przebudowę zjazdu. Dalej Kolegium skonstatowało, że wyrażając więc zgodę na przebudowę zjazdu, organ I instancji winien także odnieść się w decyzji do ustaleń obowiązującego planu miejscowego, poprzez wskazanie czy przebudowa nie jest przewidziana do realizacji w miejscu wyłączonym z takiego sposobu zagospodarowania ustalonego w tym planie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczność ta nie została przez organ orzekający wyjaśniona. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego niewystarczającego wyjaśnienia kwestii bezpieczeństwa w ruchu w związku z realizacją planowanej inwestycji organ odwoławczy wskazał, że kwestia dotycząca bezpieczeństwa w związku z planowaną przebudową zjazdu została w decyzji uzasadniona w sposób wyczerpujący. Organ I instancji powołał bowiem przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym określające zasady bezpiecznego korzystania z dróg uznając, że ich przestrzeganie jest wystarczającym gwarantem bezpieczeństwa. Organ I instancji ocenił dopuszczalność planowanej przebudowy biorąc pod uwagę zarówno charakter działalności prowadzonej przez A., z którą wiąże się wykorzystanie samochodów ciężarowych, co jednoznacznie wynika z treści wniosku z 25 maja 2017 r., jak również fakt, że planowana przebudowa ma na celu przystosowane zjazdu do ruchu jednokierunkowego (tylko jako wyjazd z działki nr 11/8). Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, Spółka nie przedstawiła zaś żadnych dowodów i analiz, które by w sposób przekonywujący świadczyły, że lokalizacja zjazdu stwarzałaby wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub ograniczała jego płynność. W szczególności takich danych nie zawiera także Opinia techniczna sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego. Reasumując, w ocenie Kolegium, do wydania prawidłowej decyzji w przedmiotowej sprawie niezbędne będzie przeprowadzenie przez organ I instancji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w omawianym wyżej zakresie, w szczególności prawidłowe określenie parametrów technicznych przebudowywanego zjazdu oraz zajęcie stanowiska w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik B. Spółki z o.o. wnosił o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] zezwalającej Inwestorowi A. Sp. z o.o. Sp.k. na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony z ul. [...] (dz.nr 16/60,16/66, obręb [...]). Zasądzenie od organu na rzecz skarżącej B. Sp. z o.o. kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych. Decyzji zarzucił: Naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy poprzez: a) uznanie, iż organ I instancji dokonał właściwej oceny treści wniosku A. uznając, iż dotyczy on przebudowy istniejącego zjazdu poprzez jego poszerzenie w celu wykorzystania także jako wyjazd z działki nr 11/8; b) uznanie, iż skutkiem planowanej przebudowy ma być powstanie zjazdu o większych parametrach obsługującego także działkę wnioskodawcy; c) uznanie, iż na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z lokalizacją kolejnego zjazdu zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie już istniejącego; d) uznanie, iż istnieje zjazd publiczny na działkę 11/8, którego poszerzenia domaga się wnioskodawca w sytuacji gdy takowy zjazd nie istnieje; e) pominięcie dowodu z dokumentu przedłożonego przez B. Sp. z o.o. w postaci kserokopii mapy obrazującej wjazd zlokalizowany od strony [...] należący do skarżącego a obsługujący m.in. wjazdy samochodów osobowych co uzasadnia brak technicznej możliwości utworzenia wspólnego zjazdu na przylegające do siebie posesje rozdzielające ruch na trzy kierunki - dwa istniejące kierunki na działkę 11/6 i jeden dla działki nr 11/8; f) pominięcie opinii technicznej mgr inż. B. C. dotyczącego zastrzeżeń podnoszonych co do istnienia drugiego zjazdu - na działkę 11/8 jak również faktu, iż udzielenie zgody na budowę zjazdów co 30 m w ciągu komunikacyjnym ulicy spowoduje stworzenie dodatkowego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 29 ust. 3 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż organ I instancji słusznie wydał decyzję w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony z ul. [...]/dz.nr 16/60, 16/66 obręb [...]/ dla potrzeb nieruchomości przy ul. [...]/dz.nr 11/8 obręb B-30, podczas gdy nie można domagać się przebudowy zjazdu na działkę nr 11/8 -zlokalizowanego na granicy dwóch nieruchomości - działki nr ew. 11/8 i nr ew.11/6 (obręb [...]) - usytuowanego po zachodniej stronie nieruchomości, którego poszerzenia domaga się wnioskodawca, albowiem zjazd w rzeczywistości jak również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie istnieje; b) § 78 ust. 1 w zw. § 113 ust. 7 rozporządzenia MTiGM z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać rogi publiczne, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż "przebudowa" zjazdu publicznego do nieruchomości przy ul. [...] /dz. nr 11/8 obręb [...]/, która w rzeczywistości jest w ocenie skarżącego budową, zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik strony skarżącej popierał skargę. Podnosił, że wniosek nie dotyczył przebudowy zjazdu tylko w istocie wykonania nowego zjazdu i to winno być przedmiotem oceny przez organy administracji. Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod kątem opisanych wyżej kryteriów zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...], Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego. Na wstępie wskazać należy, że podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tą regulacją budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu. Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych. Decyzja zarządcy drogi w sprawie zjazdu z drogi publicznej ma zatem charakter uznaniowy. Przechodząc do oceny zarzutów skargi zauważyć należy, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zasadzie sprowadzają się do zakwestionowania istnienia zjazdu na granicy nieruchomości o numerze ewidencyjnym 11/8 i numerze ewidencyjnym 11/6 (obręb [...]) od strony działki A., którego to dotyczy wniosek o przebudowę zjazdu. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z twierdzeniami organów, że przedmiotowy zjazd istnieje i co za tym idzie dopuszczalne jest formułowanie wniosków o jego przebudowę. Ze zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego, w postaci map i zdjęć spornego fragmentu nieruchomości, wynika, że trafne było ustalenie organów o istnieniu przedmiotowego zjazdu. Dowodem na powyższe jest nie tylko – widoczna na załączonych fotografiach brama wjazdowa do posesji Spółki A. i utwardzony kostką brukową grunt przed niniejszą bramą. Zauważyć należy, iż sama skarżąca nie kwestionuje istnienia zjazdu w tym miejscu. Podnosi jedynie, iż funkcjonował on jako zjazd z większej nieruchomości (połączonych działek 11/6 i 11/8), która następnie została podzielona na wskazane powyżej dwie działki. To właśnie w wyniku podziału dawny jednorodny zjazd został podzielony i obecnie obejmuje dwie samodzielne nieruchomości. Prawdą jest, iż w wyniku podziału doszło do jednoczesnego rozdzielenia spornego zjazdu na dwie nieruchomości w proporcji 2 do 1 na korzyść działki pozostającej obecnie we władaniu skarżącej Spółki. Nie oznacza to jednak, iż istniejący zjazd - obejmujący po podziale także fragment działki Spółki A. jako taki utracił swoją wartość użytkową i w części (obejmującej fragment nieruchomości pozostającej we władaniu spółki A.) stracił walory zjazdu. Fakt niewykorzystywania go przez pewien czas jako zjazdu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia jego nieistnienia. Niewątpliwym też faktem jest istnienie w tym miejscu bramy wjazdowej, usytuowanej dokładnie w miejscu planowanego do poszerzenia zjazdu. Świadczy to niewątpliwie o tym, iż skoro istnieje w tym miejscu brama wjazdowa, a przed nią znajduje się legalnie wykonane utwardzenie terenu (faktu tego żadna ze stron nie kwestionuje), a ponadto niema sporu co do tego, że w tym miejscu istniał uprzednio zjazd, to nie sposób kwestionować faktu istnienia spornego zjazdu. Powyższe ustalenia organów potwierdzają także złożone na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi dokumenty, w szczególności mapa obrazująca stan faktyczny na spornych terenach, pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego datowana na 6 kwietnia 2016 r. Przedmiotem oceny organu była jednak nie tylko ocena spełnienia wymogów wynikających z warunków technicznych, ale także kwestia bezpieczeństwa ruchu drogowego, który to czynnik – zdaniem skarżącej Spółki – nie został prawidłowo zbadany. W ocenie Sądu i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć przy tym należy, iż w postępowaniu zarządca drogi wydający zgodę na lokalizację zjazdu (zmianę jego charakteru, parametrów – jak ma to miejsce w niniejszym postępowaniu) dokonuje własnych i samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie podejmowanych rozstrzygnięć, gdyż jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa na zarządzanej przez siebie drodze. Rozważając możliwość przebudowy istniejącego zjazdu organ szczegółowo odwołał się do przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym określających zasady bezpiecznego korzystania z dróg i uznał, że ich przestrzeganie jest wystarczającym gwarantem bezpieczeństwa. Z powyższego wynika, że organ podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie badał także aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie można zatem skutecznie stawiać zarzutu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w związku z modernizacją zjazdu, opierając się jedynie na ogólnikowych twierdzeniach o możliwym istnieniu takowego zagrożenia. W skardze strona nie powołała żadnych merytorycznych argumentów, ograniczając się do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia "dogłębnej i fachowej analizy" omawianego zagadnienia, czy wskazując, iż przebudowa będzie miała wpływ "nie tylko na dotychczasowy sposób i komfort korzystania przez B. Sp. z o.o. z posiadanego wjazdu, ale także i na innych uczestników ruchu". Odwołująca się Spółka nie przedstawiła zaś żadnych dowodów i analiz, które by w sposób przekonywujący świadczyły, że lokalizacja zjazdu stwarzałaby wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub ograniczała jego płynność. W szczególności takich danych nie zawiera także powołana wyżej Opinia techniczna sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego. Zdaniem sądu zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący ocenił dopuszczalność planowanej przebudowy biorąc pod uwagę zarówno charakter działalności prowadzonej przez A., z którą wiąże się wykorzystanie samochodów ciężarowych, jak również fakt, że planowana przebudowa ma na celu przystosowane zjazdu do ruchu jednokierunkowego (tylko jako wyjazd z działki nr 11/8), co niewątpliwie ma istotny wpływ na dokonaną ocenę. Niewątpliwie zarządca drogi posiada wystarczającą wiedzę w tym względzie i korzysta w tym przypadku z własnych opracowań oraz danych. Końcowo zauważyć należy, iż trafnie podniósł organ odwoławczy – uchylając decyzję pierwszoinstancyjną – że Prezydent Miasta w swojej decyzji nie ujął parametrów technicznych zjazdu. Trafna była też konstatacja o konieczności, przy ponownym wydawaniu decyzji o przebudowie zjazdu, odniesienia się do ustaleń obowiązującego planu miejscowego, poprzez wskazanie czy przebudowa nie jest przewidziana do realizacji w miejscu wyłączonym z takiego sposobu zagospodarowania ustalonego w planie miejscowym. Oddalając wniosek dowodowy strony skarżącej – sformułowany w treści skargi – o przeprowadzenie dowodu "z aneksu z listopada 2017 r. do opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego na okoliczność nieistnienia zjazdu" Sąd miał na uwadze, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. (strona skarżąca błędnie powołała się na art. 106 § 3 k.p.a.), nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego (por. m.in: wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. I OSK 2574/14). Jak wynika z powyższych rozważań organy obu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób prawidłowy. Należy ponadto zauważyć, że przeprowadzenie dowodu ze wskazanego przez stronę skarżącą dokumentu skutkowałoby w istocie przerzuceniem na Sąd administracyjny ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego, tymczasem w świetle art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. R.T.