III SA/Łd 115/16

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Wojewody [...] z [...] r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia 1) przyznać skarżącej S. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 (sto) złotych uiszczonych już kosztów i ustanowienie adwokata; 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie III SA/Łd 115/16 Uzasadnienie S. G. (dalej skarżąca) wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] r. w przedmiocie wymeldowania. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona uiściła wymagany w sprawie wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Wyrokiem z 19 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Następnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na swoją sytuację finansową, ponoszone koszty leczenia i zakupu leków, koszty rehabilitacji i szereg innych obciążających jej budżet domowy. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie jest właścicielką domu, mieszkania ani żądnej innej nieruchomości. Zgodnie z oświadczeniem, jedyne dochody skarżącej stanowi emerytura w kwocie 1.304,41 zł. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej, referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyny dochód skarżącej stanowi emerytura w kwocie 1.304,41 zł. Istotne jest przy tym, że skarżąca ponosi zwiększone koszt leczenia i rehabilitacji w związku z nabytymi schorzeniami. Skarżąca nie wykazała faktu posiadania żadnego majątku o wartości powyżej 5.000 zł, czy też oszczędności pieniężnych. W świetle przedstawionych powyżej informacji o stanie majątkowym skarżącej – wysokości osiąganych bieżących dochodów, mając na uwadze, że skarżąca pokryła już część kosztów, do których uiszczenia była zobligowana w niniejszej sprawie, w ocenie referendarza sądowego, nie jest już w stanie ponieść dodatkowych kosztów, w szczególności kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie. Ewentualna konieczność poniesienia takich dodatkowych kosztów mogłaby stanowić nadmierne obciążenie finansowe dla skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że wpis od skargi w niniejszym postępowaniu został przez skarżącą uiszczony w prawidłowej wysokości w dniu 24 lutego 2016 r. Sam wniosek natomiast o przyznanie prawa pomocy, skarżąca złożyła 6 czerwca 2016 r., tj. już po wniesieniu wpisu od skargi. Istotny jest w tym względzie, że wniosek taki wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje zatem zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 125/04, niepubl.). W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i § 4, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.