III SA/Łd 1161/13

Dnia 14 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 207, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.749), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 622 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]., nr [...] o odrzuceniu wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] o wydanie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej przy przewozie towarów w ramach wspólnej/wspólnotowej procedury tranzytu. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 16 kwietnia 2013r. A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej przy przewozie towarów w ramach wspólnej/wspólnotowej procedury tranzytu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] odrzucił wniosek o wydanie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej przy przewozie towarów w ramach wspólnej/wspólnotowej procedury tranzytu. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że spółka posiada już pozwolenie o nr 1/2007 na stosowanie gwarancji generalnej przy przewozie towarów w ramach wspólnej/wspólnotowej procedury tranzytu. Kwota referencyjna określona w przedmiotowym pozwoleniu wynosi 1 400 000 zł i została zabezpieczona gwarancją w wysokości 30% kwoty referencyjnej. Ponadto organ wskazał, że gwarancja generalna pełna, czy w obniżonej kwocie referencyjnej, to jeden i ten sam instrument gwarancyjny. Jeżeli podmiot korzysta z obniżenia kwoty referencyjnej, ponieważ spełnia ku temu warunki, to nie może jednocześnie korzystać z gwarancji 100%. Nie jest więc możliwe korzystanie przez stronę jednocześnie z dwóch pozwoleń na korzystanie z gwarancji generalnej, z których jedno dotyczyłoby obniżonej kwoty referencyjnej do 30%, a drugie pełnej kwoty. Spółka może wystąpić jedynie o zmianę posiadanego już pozwolenia na korzystanie z gwarancji generalnej. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie. Podniosła, że argumentacja organu dotycząca odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Strona może posiadać dowolną liczbę gwarancji (100%), ponieważ obniżają one ryzyko gospodarcze i powodują obniżenie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ, powołując się na art. 94 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U..UE.L.1992.302.1) - dalej WKC, wskazał, że katalog zabezpieczeń do procedury tranzytu dotyczy dwóch form, wskazanych w tym przepisie. Przy złożeniu gwarancji pojedynczej nie ma wymogu posiadania pozwolenia. Natomiast druga z obowiązujących form zabezpieczenia w tranzycie - gwarancja generalna jest rodzajem uproszczenia, o którym stanowi art. 372 ust. 1 lit.a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1993.253.1.) - dalej RWKC wykonawczego. Korzystanie z niej wymaga uzyskania pozwolenia organu celnego, (art. 94 ust. 2 lit. b WKC). Warunki do wydania pozwolenia na korzystanie z gwarancji generalnej przy przewozie towarów w procedurze tranzytu wspólnego /wspólnotowego zostały określone w art. 94 ust. 3 i 4 WKC i art. 373 ust. 1 RWKC. W przypadku, gdy wniosek dotyczy towarów o podwyższonym stopniu ryzyka, wymienionych w załączniku 44c do RWKC wymagane jest spełnienie przez wnioskującego dodatkowych wymogów określonych w art. 381 RWKC, oprócz warunków określonych w przepisach celnych wskazanych powyżej. Warunki uzyskania pozwolenia na korzystanie z gwarancji generalnej, pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub zwolnienie z gwarancji, określone w wymienionych powyżej przepisach wskazują, że jednemu wnioskodawcy (głównemu zobowiązanemu) mogą być udzielone jedynie dwa rodzaje pozwoleń na gwarancje generalną, tj.: - dla przewozu towarów "zwykłych" zabezpieczonych dokumentem gwarancyjnym w 100%, 50% lub 30%. i/lub - dla przewozu towarów o podwyższonym stopniu ryzyka. Ponadto organ wskazał, że formularze wniosku o wydanie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej dla przewozów towarów w ramach wspólnotowej/ wspólnej procedury tranzytu oraz pozwolenia zostały opublikowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2012r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów formularzy stosowanych w sprawach celnych (Dz.U. z 2012r., poz. 766). Z treści formularzy wynika, że pozwolenie może być wydane dla wszystkich towarów lub dla wszystkich towarów z wyłączeniem towarów określonych w załączniku nr 44c, ewentualnie tylko dla towarów określonych w załączniku nr 44c RWKC. Zatem to od woli wnioskodawcy zależy, czy organ celny wyda jedno pozwolenie zarówno na towary ,,zwykłe" i na towary o podwyższonym stopniu ryzyka, czy z punktu widzenia rodzaju przewożonych towarów dwa odrębne pozwolenia. Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że w świetle obowiązujących regulacji prawnych, w przypadku wydania dwóch pozwoleń na korzystanie z gwarancji generalnej na przewóz towarów, które nie będą towarami o podwyższonym ryzyku dla tego samego podmiotu powstałaby sytuacja, że funkcjonowałyby w obrocie prawnym jednocześnie dwie decyzje, wydane w tej samej sprawie. Organ wskazał także, że w jednym pozwoleniu wymagane zabezpieczenie kwoty referencyjnej byłoby obniżone do wysokości 30%, a w drugim pozwoleniu wymagane zabezpieczenie byłoby w pełnej kwocie, tj. 100% kwoty referencyjnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zarzuciła naruszenie art. 7, 77 K.p.a. oraz art. 94 ust. 2 - 4 WKC. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że Dyrektor Izby Celnej w [...] nie rozważył w sposób wyczerpujący uzasadnienia wniosku złożonego w dniu 26 kwietnia 2013r., w ramach którego istniała konieczność zabezpieczenia kwoty długu celnego w wysokości około 4 000 000 zł. Ponadto zdaniem spółki z art. 94 ust. 2-4 WKC nie wynika zakaz udzielenia jednemu podmiotowi więcej niż jednej gwarancji generalnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] o odrzuceniu wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] o wydanie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej przy przewozie towarów w ramach wspólnej/wspólnotowej procedury tranzytu. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy skarżącej mimo posiadania przez nią pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej mogło być wydane kolejne takie pozwolenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1) - dalej WKC oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – RWKC. Zgodnie z art. 94 ust. 1 WKC - podstawowy zobowiązany składa zabezpieczenie w celu zapewnienia pokrycia długu celnego i innych opłat ponoszonych w odniesieniu do towaru. Zabezpieczenie jest: a) gwarancją pojedynczą obejmującą jedną operację tranzytu; lub b) gwarancją generalną obejmującą pewną liczbę operacji tranzytu, jeżeli podstawowy zobowiązany uzyskał zezwolenie organów celnych Państwa Członkowskiego, w którym ma siedzibę na złożenie tego typu zabezpieczenia (art. 94 ust. 2 WKC). Stosownie do treści ust. 3 art. 94 WKC zezwolenie określone w ust. 2 lit. b) udzielane jest tylko osobom, które: a) mają siedzibę we Wspólnocie; b) regularnie korzystają z procedur tranzytu wspólnotowego lub o których organy celne wiedzą, że są w stanie spełnić obowiązki związane z tymi procedurami; i c) nie popełniły żadnego rażącego lub wielokrotnego naruszenia przepisów celnych lub podatkowych. Osoby, które spełniają wymagania organów celnych w zakresie podwyższonych standardów wiarygodności, mogą uzyskać pozwolenie na złożenie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub mogą zostać zwolnione z obowiązku złożenia zabezpieczenia. Dodatkowe kryteria udzielania takiego pozwolenia obejmują: a) prawidłowe korzystanie z procedur tranzytu wspólnotowego w określonym czasie; b) współpracę z organami celnymi; i c) w odniesieniu do zwolnienia z obowiązku złożenia zabezpieczenia, dobrą sytuację finansową, wystarczającą dla spełnienia zobowiązań tych osób (art. 94 ust. 4 WKC). W świetle powyższego, za oczywiste uznać należy, że zabezpieczenie w celu pokrycia długu celnego i innych opłat ponoszonych w odniesieniu do towaru może być gwarancją pojedynczą lub gwarancją generalną. Zgodnie z treścią przepisu art. 96 WKC podstawowy (główny) zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca spółka posiada pozwolenie nr 1/2007 z dnia 3 grudnia 2007 r. na stosowanie gwarancji generalnej w procedurze tranzytu wydane przez Dyrektora Izby Celnej w [...].Wysokość kwoty referencyjnej w ww. pozwoleniu wynosiła 500 000 zł. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] na wniosek spółki zmienił decyzję z dnia [...] w ten sposób, że wysokość kwoty referencyjnej została określona na 200 000 zł. Następnie decyzją z dnia [...] organ zmienił decyzję ostateczną z dnia [...] określając wysokość kwoty referencyjnej 700 000 zł. Kolejna zmiana pozwolenia nr 1/2007 z dnia 3 grudnia 2007 r. nastąpiła decyzją z dnia [...] w której wysokość kwoty referencyjnej została określona na kwotę 1 000 000 zł oraz decyzją z dnia [...] w której wysokość kwoty referencyjnej została określona na kwotę 1 400 000 zł. W dniu 16 kwietnia 2013 r. spółka złożyła kolejny wniosek, ale nie o zmianę pozwolenia z dnia 3 grudnia 2007 r., lecz o wydanie nowego pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej dla przewozów towarów w ramach wspólnotowej procedury tranzytu, w kwocie referencyjnej 1 000 000 zł. Zgodnie z art. 372 ust. 1 lit a RWKC - organy celne, na wniosek głównego zobowiązanego lub, odpowiednio, odbiorcy, mogą wyrazić zgodę na stosowanie gwarancji generalnej lub zwolnienie z obowiązku składania gwarancji. Przepis art. 372 i następne RWKC dotyczą więc uproszczeń w procedurze tranzytu wspólnotowego. Przepis art. 373 określa wymogi, jakie musi spełniać wnioskodawca, aby ubiegać się o zezwolenie na stosowanie uproszczeń w tej procedurze. W ocenie sądu, organ celny prawidłowo zinterpretował przepisy dotyczące udzielania zezwoleń na stosowanie gwarancji generalnej w procedurze tranzytu wywodząc, że posiadanie przez skarżącą pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej przy przewozie towarów w ramach wspólnej/wspólnotowej procedury tranzytu z dnia 3 grudnia 2007 r. nr 1/2007 nie pozwala na wydanie kolejnego pozwolenia na stosowanie uproszczeń w procedurze tranzytu. Warunki uzyskania pozwolenia na korzystanie z gwarancji generalnej, warunki uzyskania pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej w obniżonej kwocie lub zwolnienie z gwarancji wskazują, że zobowiązanemu mogą być udzielone jedynie dwa rodzaje pozwoleń na gwarancję generalną: - dla przewozu towarów zwykłych zabezpieczonych dokumentem gwarancyjnym w 100%, 50% lub 30% lub - dla przewozu towarów o podwyższonym stopniu ryzyka. Oszacowanie kwoty referencyjnej odbywa się w trybie art. 379 ust. 2 RWKC. Zgodnie z tym przepisem kwota referencyjna jest identyczna z kwotą długu celnego, który może powstać wobec towarów umieszczanych przez głównego zobowiązanego pod procedurą tranzytu wspólnotowego w okresie co najmniej jednego tygodnia. Kwotę tę określa urząd składania gwarancji we współpracy ze stroną zainteresowaną: a) na podstawie danych dotyczących towarów przewożonych w przeszłości i szacunku ilości zamierzonych operacji tranzytu wspólnotowego, wykazywanych między innymi w jej dokumentacji handlowej i księgowej; b) w celu określenia kwoty referencyjnej bierze się pod uwagę najwyższe stawki dla towarów w państwie członkowskim urzędu składania gwarancji. Dla tych wyliczeń towary wspólnotowe, które są przewożone lub mają być przewożone zgodnie z Konwencją o wspólnej procedurze tranzytowej, są traktowane jak towary niewspólnotowe. Dla każdej procedury tranzytowej oblicza się kwotę długu celnego, który może powstać. W przypadku braku niezbędnych danych kwota ta określana jest w wysokości 7.000 EUR, chyba że na podstawie innych informacji dostępnych organom celnym kwotę tę można ustalić w innej wysokości. Za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że z treści formularzy wniosku o wydanie pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej dla przewozów towarów w ramach wspólnotowej/ wspólnej procedury tranzytu oraz pozwolenia (opublikowanych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2012r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów formularzy stosowanych w sprawach celnych (Dz.U. z 2012r., poz. 766) wynika, że pozwolenie może być wydane dla wszystkich towarów lub dla wszystkich towarów z wyłączeniem towarów określonych w załączniku nr 44c, ewentualnie tylko dla towarów określonych w załączniku nr 44c RWKC. Zatem to od woli wnioskodawcy zależy, czy organ celny wyda jedno pozwolenie zarówno na towary ,,zwykłe" i na towary o podwyższonym stopniu ryzyka, czy z punktu widzenia rodzaju przewożonych towarów dwa odrębne pozwolenia. Wskazać należy, że w myśl art. 375 ust. 1 RWKC wniosek składany jest organom celnym Państwa Członkowskiego, w którym wnioskodawca posiada siedzibę. Pozwolenie jest wydawane lub wniosek zostaje odrzucony w maksymalnym terminie trzech miesięcy, licząc od dnia otrzymania wniosku (art. 375 ust. 2). Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka jest posiadaczem pozwolenia na stosowanie gwarancji generalnej dla wszystkich towarów, z wyłączeniem towarów określonych w załączniku nr 44 c RWKC, to organ prawidłowo odrzucił wniosek spółki o wydanie drugiego pozwolenia. Rację ma organ, że w przypadku wydania dwóch pozwoleń na korzystanie z gwarancji generalnej na przewóz towarów, które nie będą towarami o podwyższonym ryzyku, dla tego samego podmiotu, funkcjonowałyby w obrocie prawnym dwie decyzje wydane w tej samej sprawie. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Na podstawie odesłania z art. 73 § 1 Prawa celnego, zgodnie z którym do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego" - przepisy te mają także zastosowanie do postępowania w sprawach celnych. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały zastosowania w sprawie, a więc nie mogły zostać przez organ naruszone. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. ab/