III SA/Łd 1164/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Wyporska -Frankiewicz Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi E. Ś. i M. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 października 2021 r. nr BP.501.1283.2021.1278.GR4.95198 w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 czerwca 2021 r., nr WITD.DI.0152.IV0173/21/21 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego solidarnie na rzecz skarżących – E. Ś. i M. Ś. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.l [pic] Decyzją z 19 października 2021 r. nr BP.501.1283.2021.1278.GR4.95198 Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j Dz. U. z 2021 r., poz. 919 zm., dalej: u.t.d.), lp. 1.13, lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.); § 6a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 r., poz. 2141), lp. 1.1.14 załącznika I do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 r., poz. 2141), art. 1, art. 2 oraz art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej: rozporządzenie 1071/2009), utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 25 czerwca 2021 r. nr WITD.DI.0152.IV0773/21/21 w przedmiocie nałożenia na M.Ś. i E.Ś. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Zakład [...] "S." s.c. kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł naruszenie przepisów transportu drogowego. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. 21 kwietnia 2021 r. na DK nr S3, MOP [...] inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego w G. dokonali kontroli zestawu pojazdów składającego się z ciągnika marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Kraker o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował S.W. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 21 kwietnia 2021 r. nr WITD.DI.P.IV0173/210/21. W toku kontroli stwierdzono niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z 25 czerwca 2021 r. nr WITD.DI.0152.IV0773/21/21 Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na M.Ś. i E.Ś. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Zakład [...] "S." s.c. kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenia lp.1.13 i lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. W odwołaniu od powyższej decyzji strony zarzuciły organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. Odnośnie naruszenia lp.1.13 załącznika do u.t.d. podkreśliły, iż na podstawie art. 10 k.p.a. mogły, ale nie musiały uczestniczyć w postępowaniu. Zakładały, że zarządzający transportem wskazany jest w bazie CEIDG i nie muszą go ponownie wskazywać. Ponadto podniosły, iż czynności kontrolne były niewystarczające do stwierdzenia, iż wykazana usterka pojazdu była niebezpieczna, a organ nieprawidłowo stwierdził naruszenie lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności organ II instancji odniósł się do naruszenia lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie wskazał, że w toku postępowania administracyjnego organ I instancji pismami z 25 maja 2020 r. wezwał E.Ś. i M.Ś. do wskazania osoby zarządzającej transportem. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego do posiadanego przez M.Ś. uprawnienia został zgłoszony jako zarządzający transportem sam skarżący, natomiast do uprawnienia posiadanego przez E.Ś. zgłoszono M.Ś., jak również S.K. Zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej E.Ś. i M.Ś. prowadzą działalność jedynie w formie spółki cywilnej. W związku z powyższym organ wezwał strony do wskazania, kto pełni funkcję zarządzającego transportem w spółce cywilnej: Zakład [...] "S." s.c. E.Ś. M.Ś. Strony nie odpowiedziały na wezwanie organu. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo wezwał strony do wskazania zarządzającego transportem w spółce cywilnej. Strony posiadają różne uprawnienia do wykonywania transportu, do których mają zgłoszonych różnych zarządzających. Organ musiał zatem ustalić jednoznacznie kto faktycznie pełni rolę zarządzającego transportem, a tym samym odpowiada za ewentualne naruszenia. Ponadto Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że pismami z 25 maja 2021 r. strony nie zostały zawiadomione o możliwości czynnego uczestniczenia w postępowaniu i możliwości składania wyjaśnień na podstawie art. 10 k.p.a., tylko zostały wezwane do wskazania zarządzającego, jednocześnie pouczone, iż niewskazanie w/w osoby będzie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za naruszenie lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. Strony miały zatem obowiązek odpowiedzieć na wezwanie organu, zaś brak odpowiedzi na wezwanie skutkuje nałożeniem kary pieniężnej. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5.000 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na strony zasadnie. W zakresie stwierdzonego naruszenia lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji wskazał, że w trakcie kontroli pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] na podstawie badania organoleptycznego wykazano następujące usterki pojazdu: pęknięcia oraz poważne pęknięcia przez całą szerokość tarcz hamulcowych na z prawej i lewej strony pojazdu. Zgodnie z 1.1.14 załącznika I rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego zużycie bębna lub tarczy, nadmierne zużycie bębna lub tarczy, rysy lub pęknięcia na powierzchni, niepewne mocowanie - usterka ta jest zakwalifikowana jako poważna i niebezpieczna. Do stwierdzenia naruszenia 1.1.14. wystarczająca jest ocena organoleptyczna. W tym miejscu organ II instancji podkreślił, iż tarcze miały widoczne pęknięcia na całej szerokości, co można było zidentyfikować za pomocą oceny wzrokowej. Przewoźnik ma obowiązek regularnie sprawdzać tarcze hamulcowe i dokonywać wymiany, aby z wyprzedzeniem zapobiec występowaniu pęknięć. Ponadto z kontroli została sporządzona dokumentacja fotograficzna potwierdzająca w/w naruszenie. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie może zastosować art. 92c u.t.d., gdy strony nie przedstawiły żadnych dowodów, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mogły przewidzieć i na które nie miały wpływu. W sprawie stwierdzono usterki, które mogły zostać zauważone przedsiębiorców i kierowcę przed rozpoczęciem przewozu. Normalna eksploatacja tarcz wymusza na przedsiębiorcy ich dokładne sprawdzanie i wymianę w momencie pojawienia się najmniejszych oznak usterki. Tymczasem na podstawie dokumentacji fotograficznej jednoznacznie widać, iż na tarczach powstały głębokie pęknięcia na całej długości. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 2.000 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. została nałożona na strony zasadnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję M.Ś. i E.Ś. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład [...] "S." s.c. zarzucili organom I i II instancji, iż nie przedstawiły materiału dowodowego niebudzącego wątpliwości dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślili, że organ I instancji pomimo, że był informowany o stanie faktycznym nie sprawdził w Starostwie Powiatowym w Zgierzu, kto faktycznie jest zarządzającym transportem i czy zapisy tam widniejące faktycznie budzą wątpliwości. Organ II instancji powielił zaś jedynie ustalenia organu I instancji. W związku z powyższym strona zwróciła się do Starostwa Powiatowego w Zgierzu z zapytaniem odnośnie zapisów dotyczących zarządzającego transportem w firmie Z[...] " S." s.c. Z pisma z 15 listopada 2021 r. dołączonego do odwołania wynika, że jedynym zarządzającym jest i był M.Ś. Zdaniem skarżących sugerowanie jakoby inna osoba również tam widniała jest nieprawdziwe i potwierdza nierzetelność przeprowadzonego postępowania. W zakresie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego pojazdu skarżący podnieśli, że organ I instancji przedstawił dokumentację fotograficzną, na podstawie której nie można stwierdzić, że pojazd na zdjęciu jest pojazdem kontrolowanym. Organ nie odpowiedział na wezwanie do przedstawienia zdjęć mających cechy, które nie budziłyby wątpliwości co do przedmiotu i zakresu kontroli. W ocenie skarżących zdjęcia okazane podczas prowadzonego postępowania nie są zdjęciami ich pojazdu, a ponadto brak faktycznego zakończenia postępowania w formie zawiadomienia uniemożliwił zapoznanie się bezpośrednio z całością zgromadzonego materiału i ewentualnie złożenie nowych wniosków dowodowych. Wobec powyższego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wnieśli o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Z brzmienia art. 145 § p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostać uchylone tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej spawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 19 października 2021 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 25 czerwca 2021 r., mocą której nałożona została kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Wskazać należy na wstępie, że wszczęcie postępowania administracyjnego winno być poprzedzone prawidłowymi ustaleniami organu w zakresie stron postępowania administracyjnego. Postępowanie może się bowiem toczyć jedynie z udziałem prawidłowo ustalonego kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. O tym, kto jest stroną w postępowaniu administracyjnym stanowi art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie administracyjne "dotyczy" interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu w tym znaczeniu, że w jego wyniku wydaje się decyzję rozstrzygającą o prawach i obowiązkach tego podmiotu, lub też rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 239) (por. Andrzej Matan komentarz do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, Lex). Analiza zebranego materiału dowodowego dowodzi, że wszczynając postępowanie w przedmiotowej sprawie organ nie dopełnił należycie wymogu prawidłowego ustalenia strony postępowania administracyjnego. Zawiadomieniami z 26 kwietnia 2021 r. wszczęte zostało postępowanie wobec E.Ś. i M.Ś., wspólników przedsiębiorstwa Zakład [...] "S." s.c. E.Ś., M.Ś., w przedmiocie naruszenia przepisów o transporcie drogowym w zakresie naruszeń opisanych w załączniku do protokołu kontroli WITD.DI.P.IV0173/210/21 z 21 kwietnia 2021 r. Również kolejne pisma, jak i wydane w sprawie decyzje obu instancji zostały skierowane do ww. osób. Zdaniem Sądu organy administracji przedwcześnie jednak i bez dokładnego przeanalizowania stanu faktycznego przyjęły, że w sprawie udokumentowanej ww. protokołem kontroli stroną są E.Ś. i M.Ś. jako wspólnicy spółki "S." s.c. Wskazać należy, że w toku przeprowadzonej przez organ kontroli kierowca pojazdu okazał inspektorom transportu drogowego dokument zatytułowany "Potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO" – numer karty: [...], z którego wynika, że w dniu 21 kwietnia 2021 r., tj. w dacie przeprowadzenia kontroli pojazdu o nr. rej. [...] od godz. 8.03 pojazd ten realizował transport na rzecz podmiotu "A." (rubryka nr 2 – Dane transportującego odpady). Jakkolwiek organ I instancji odnotował tę okoliczność, czego dowodem jest treść uzasadnienia jego decyzji znajdująca się na stronie 7 i 8 tego aktu, to jednak nie stanowiło to asumptu do zastanowienia się i zbadania, czy wobec wskazania w powyższym dokumencie innego niż spółka "S." s.c. podmiotu realizującego transport, jej wspólnicy mogą nie być stroną kontrolowanego postępowania. Organ I instancji wskazał w decyzji, że na okazanym przez kierowcę dokumencie przewozowym -BDO widnieje przewoźnik "A." i brakuje na nim nazwy firmy tożsamej z nazwą umieszczoną na okazanym przez kierowcę wypisie z licencji ("S." s.c. – przyp. Sądu), jednak przeszedł nad tą rozbieżnością do porządku dziennego stwierdzając, że kierowca oświadczył, że nie posiada w pojeździe innych wypisów z licencji niż okazany oraz innych dokumentów uprawniających do przewozu odpadów, na których byłaby wymieniona nazwa firmy "A.", jak również innych dokumentów przewozowych, tj. kart BDO, niż okazany do kontroli. Organ finalnie potraktował powyższe w kontekście oceny naruszenia przepisów transportu drogowego polegającej na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego wpisu do rejestru, uznając ostatecznie, że do tego naruszenia nie doszło, ponieważ w przypadku obu przedsiębiorstw, tj. "S." s.c. i "A." w bazie BDO w dziale VII "Transportujący odpady" widnieje kod odpadu wpisanego do okazanej do kontroli karty BDO, czyli 19 12 12 Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Zatrzymany do kontroli kierowca wykonywał więc przewóz zgodny z wpisem do rejestru BDO. Organ I instancji nie analizował przy tym, czy omawiana okoliczność ma znaczenie dla określenia, kto w sprawie jest stroną postępowania, przyjmując, że są nią skarżący, tj. E.Ś. i M.Ś. będący wspólnikami "S." s.c., na podstawie tego, że nie odnieśli się oni do wspomnianej rozbieżności w przedkładanych organowi wyjaśnieniach, a ponadto w kierowanych do organu pismach używano w nagłówku danych firmy: Zakład [...] "S." S.C., E. i M.Ś. – wspólnicy sp. cywilnej, [...] A., [...], natomiast maile wysyłano z adresu [...]@vp.pl, co zdaniem organu wskazywało właśnie na tę spółkę jako stronę postępowania. Organ II instancji zaaprobował ustalenia organu niższego stopnia, wszak z akt postępowania ani z decyzji tego organu nie wynika, aby podejmował na tę okoliczność dodatkowe czynności i wywodził własne, odmienne od powyższych wnioski. Zdaniem Sądu w tak zakreślonym stanie faktycznym organy obu instancji nie dopełniły obowiązku należytego ustalenia podmiotu bezspornie będącego stroną kontrolowanego postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) karze pieniężnej, co do zasady, podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Ponadto, mając na uwadze realia niniejszej sprawy, kara pieniężna może być nałożona także na zarządzającego transportem (ust. 2 art. 92a w zw. z art. 7c u.t.d.), przy czym zarządzającym jest osoba wyznaczona przez przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy. Oznacza to, że dla nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym kluczowe w sprawie było ustalenie właściwej strony postępowania w postaci konkretnego przedsiębiorcy wykonującego przewóz, bowiem warunkowało to nałożenie kary za naruszenia, za które bezpośrednio odpowiada przedsiębiorca, jak również czynności związane z ustaleniem osoby odpowiadającej w przedsiębiorstwie za zarządzanie transportem. Tymczasem organ oparł swoją ocenę w tym zakresie na całkowicie niemiarodajnych źródłach. De facto bowiem wyłącznie na podstawie treści przedstawionego przez kierowcę do kontroli wypisu z licencji przyjął za pewne, że stroną są wspólnicy firmy "S." s.c., ignorując inne wskazania co do wykonującego przewóz drogowy wynikające z potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO. Organ nie podjął przy tym żadnych czynności w celu faktycznego zweryfikowania tej rozbieżności, choćby poprzez żądanie dokładnych wyjaśnień od przedstawicieli obu wspominanych wcześniej firm, czy też zbadanie, czy zatrzymany do kontroli pojazd nie został zgłoszony do licencji należącej do firmy A. Dowodem wspierającym ustalenia dotyczące strony miały być ponadto: treści nagłówków pism kierowanych przez S. s.c. do organu oraz używany przez to przedsiębiorstwo do korespondencji z organem adres poczty elektronicznej, co zdaniem Sądu jest zupełnie nieracjonalne. Logiczne jest bowiem, że skoro organ podejmował różne czynności procesowe względem spółki "S." s.c. oraz jej wspólników, nie dopuszczając nawet ewentualności, że inny podmiot może być stroną w sprawie, to spółka ta używała w swojej korespondencji właściwych sobie oznaczeń i adresów, bo z jakich powodów miałaby czynić inaczej. W żadnym razie nie świadczy to jednak o przyjęciu na siebie a priori statusu strony, wszak przymiot ten w niniejszej sprawie zależy od ustalenia, kto w jej okolicznościach wykonywał transport drogowy, a tego w ocenie Sądu nie uczyniono w sposób niebudzący żadnych wątpliwości. Co więcej, strona skarżąca w toku postępowania sądowego przedłożyła m.in. dowód w postaci umowy wypożyczenia samochodu wraz z kierowcą zawartej w dniu 19 kwietnia 2020 r. między Zakładem [...] "S." s.c. M.Ś., E.Ś. a "A.", której przedmiotem jest wypożyczenie na czas nieokreślony samochodu marki Mercedes-Benz o numerze rejestracyjnym [...] (pojazd, którym realizowano transport w ramach niniejszej sprawy) wraz z kierowcą, oświadczając jednocześnie, że dokument ten został zgłoszony do Starostwa Powiatowego w Zgierzu i na pojazd został wydany wypis z licencji na podmiot A. Wprawdzie na powyższe oświadczenie strona skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, jednak nie jest rolą Sądu, lecz organu czynienie ustaleń co do zasadniczych elementów postępowania wyjaśniającego, które powinny mieć miejsce w toku postępowania administracyjnego. Sąd ocenia jedynie legalność wydanych w sprawie decyzji oraz postępowania prowadzącego do ich podjęcia pod kątem naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego oraz ich ewentualnego wpływu na wynik sprawy. Wprawdzie organ słusznie zauważa, że skarżący nie powoływali się na fakt istnienia tej umowy w toku postępowania administracyjnego, jak również nie kwestionowali statusu strony, niemniej niesłusznie dezawuuje istnienie wątpliwości, czy rzeczywiście ten status należy skarżącym przypisywać, skoro nie tylko z przedstawionej przez nich umowy, ale i z dokumentacji zgromadzonej przez organy jeszcze w postępowaniu administracyjnym można powziąć w tym zakresie uzasadnione obiekcje. Organ jednocześnie w piśmie z 24 maja 2022 r. stwierdza, że nie jest uprawniony do kwestionowania wpisów zawartych w BDO, a przedstawiona karta przekazania odpadów w systemie BDO nie świadczy, że przewóz faktycznie wykonywany był na rzecz Pani A.Ś. Sąd, co do zasady, zgadza się z takim stwierdzeniem, jednak zauważa, że wynikające z nich dane poddają w wątpliwość zasadniczą dla każdego postępowania kwestię, tj. właściwego określenia jego strony, wszak chodzi o adresata przyszłej decyzji i wynikających z niej praw i obowiązków. Nie można jednocześnie godzić się na sytuację, aby tego rodzaju wątpliwości pozostały niewyjaśnione, zwłaszcza w sprawach podobnych do rozpoznawanej, gdzie mogłoby dojść do nałożenia sankcji na podmiot, co do którego nie jest pewne, czy jest odpowiedzialny za stwierdzone przez organ naruszenia. Takie działanie trudno byłoby zaakceptować z punktu widzenia sprawiedliwego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania przez organy demokratycznego państwa prawnego. Z tych przyczyn Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji naruszyły prawo procesowe w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności zaś art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez należyte wyjaśnienie okoliczności przemawiających za właściwym określeniem strony postępowania, co wypełnia przesłankę uchylenia kontrolowanych w sprawie decyzji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jednocześnie uchybienie to jest tej natury, że dotyka całe postępowanie od początku i nie mogłoby być konwalidowane w postępowaniu przed organem odwoławczym, co obligowało Sąd do zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd zwraca ponadto uwagę, że choć skarżący rzeczywiście nie powoływali się na istnienie wspomnianej wcześniej umowy, to zważywszy na czas jej zawarcia (19 kwietnia 2020 r.), stanowi ona dowód istniejący w dniu wydania decyzji, nieznany organowi, który ją wydał, co jest równoznaczne z istnieniem przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyrok NSA z 19 września 2019 r. II OSK 1963/19, Lex nr 2732043. To zaś, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za wyeliminowaniem z obrotu prawnego zapadłych w sprawie decyzji. Wobec stwierdzonych uchybień prawa procesowego, w tym dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd odstąpił od merytorycznego badania podniesionych w skardze zarzutów. Skoro bowiem postępowanie administracyjne musi być przeprowadzone od początku, to Sąd nie może swoją oceną stanu faktycznego wiązać organów administracji, gdyż zastąpiłby je w ich obowiązkach orzeczniczych. Ponadto związanie takie byłoby niekorzystne, gdyby okazało się, że postępowanie powinno być prowadzone wobec podmiotu innego niż pierwotnie założyły organy administracji. Jego strona nie mogłaby bowiem skutecznie kwestionować tych ustaleń organu, co do których swoją ocenę prawną wyraził wcześniej Sąd. Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu. Przede wszystkim organ podejmie czynności służące ustaleniu, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, podmiotu będącego stroną w niniejszej sprawie. W szczególności ponownie oceni wagę przedłożonego w toku kontroli dokumentu w postaci potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO w kontekście przedstawionej przez stronę skarżącą umowy wypożyczenia samochodu wraz z kierowcą. W tym celu organ powinien dokonać oceny wiarygodności tej umowy, m.in. poprzez wezwanie do jej przedstawienia w oryginale. Ponadto organ powinien zweryfikować oświadczenia skarżących, że umowa ta została przedstawiona w Starostwie Powiatowym w Zgierzu, i że na pojazd stanowiący jej przedmiot został wydany wypis z licencji na podmiot "A.", ustalając ewentualną datę tego zdarzenia. W tym celu organ może również rozważyć przesłuchanie przedstawicieli zarówno "S." s.c., jak i "A.", a także kierowcy prowadzącego pojazd, w szczególności co do wiedzy o istnieniu umowy wypożyczenia i pojazdu oraz świadomości, co tego, że w dniu kontroli kierowca działał "w ramach wypożyczenia". Mając pełnię wiedzy w powyższych kwestiach, organ przeprowadzi postępowanie wyjaśniające z udziałem należycie ustalonej strony i wyda adekwatne do stanu faktycznego rozstrzygnięcie. Organ powinien mieć przy tym na uwadze szybkość postępowania, w szczególności z uwagi na treść art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. W świetle powyższego Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., na które składa się wpis od skargi w kwocie 280 zł. is