III SA/Łd 1166/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego - oddala skargę. III SA/Łd 1166/11 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., na podstawie art. 159 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), przedłużył termin zabezpieczenia dokonanego na majątku Spółki A., na podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia [...] o numerach [...] dotyczących podatku od towarów i usług za styczeń - maj 2007 r. oraz lipiec - grudzień 2007 roku, do dnia 30 września 2011 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. o dokonanie zabezpieczenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja oraz od lipca do grudnia 2007 r. na majątku A. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. do kwoty 3.682.675 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 656.280 zł. W dniu [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał decyzje o numerach od [...] do [...] o zabezpieczeniu na majątku Spółki ww. zobowiązań podatkowych. W oparciu o powyższe decyzje Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wystawił w dniu [...] zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do ZZ [...], dotyczące odpowiednio należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2007 r. oraz od lipca do grudnia 2007 r. Powyższe zarządzenia zabezpieczenia zostały skierowane do organu egzekucyjnego, który w dniu 17 lutego 2011 r., doręczył je T.P. Następnie w dniu 18 lutego 2011 r. Spółka dokonała wpłat kwot objętych zarządzeniami zabezpieczenia o numerach od [...] do [...]. Pismem z dnia [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wezwał Spółkę do ewentualnego złożenia wniosku o przyjęcie kaucji w zamian za odstąpienie od innej formy zabezpieczenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] Spółka poinformowała że wpłaty z dnia 18 lutego 2011 r. zostały dokonane na konto podane przez pracownika organu egzekucyjnego. Nie odniosła się jednak do kwestii charakteru wniesionych środków pieniężnych i z tego powodu organ egzekucyjny zwrócił w dniu 23 marca 2011 r. wpłaconą przez Spółkę kwotę na jej konto. Dalej organ podał, iż pismami z dnia [...] Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, tj. zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niezgodności treści zarządzenia zabezpieczenia z wymogami ustawy. W dniu [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał postanowienia uznające zarzuty strony na prowadzone postępowanie zabezpieczające za nieuzasadnione. Powyższe postanowienia strona odebrała w dniu 23 marca 2011 r. Na ww. postanowienia strona nie złożyła zażalenia. Następnie pismem z dnia [...] Spółka złożyła wniosek o przyjęcie wpłaconych przez nią w dniu [...] środków pieniężnych w wysokości 4 383 604 zł jako kaucji pieniężnej zabezpieczającej ewentualne roszczenia Skarbu Państwa. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w dniu [...] wydał postanowienie, którym określił kwotę kaucji w łącznej wysokości 4.383.604 zł na podstawie zarządzeń zabezpieczenia o numerach od [...] do [...]. W dniu [...] Spółka złożyła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. pisma zatytułowane "wniosek o zwolnienie zabezpieczenia". Z uwagi na fakt, że w ocenie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., argumenty zawarte w piśmie nie korespondowały z jego tytułem, wezwał on Spółkę do sprecyzowania czy pismo to kierowane jest do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. jako organu egzekucyjnego czy też do organu podatkowego jako wierzyciela. Jednocześnie wskazał, że brak odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie spowoduje pozostawienie wniosków bez rozpoznania na podstawie art. 84 § 2 Kpa. Ww. wezwanie Spółka odebrała w dniu 6 czerwca 2011 r. Z uwagi na brak odpowiedzi Spółki na powyższe wezwanie, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. postanowieniami z dnia [...] pozostawił bez rozpoznania wnioski o zwolnienie zabezpieczenia dokonanego na majątku Spółki. W dniu [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. jako wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o przedłużenie terminu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja oraz od lipca do grudnia 2007 r. do dnia 30 września 2011 r. W powyższym piśmie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. powołał się na informację przekazaną przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w piśmie z dnia [...], z której wynika, że postępowanie kontrolne prowadzone wobec Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. nie zostało dotąd zakończone z uwagi na konieczność realizacji wniosków dowodowych (przesłuchań świadków) złożonych przez Stronę. W związku z powyższym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydał przywołane na wstępie postanowienie o przedłużeniu terminu zabezpieczenia dokonanego na majątku Spółki. Uzasadniając merytorycznie swoje stanowisko organ wskazał, że na treść rozstrzygnięcia miał wpływ wniosek wierzyciela z którego wynika, że organ kontrolny, tj. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. ze względu na złożoność zagadnienia oraz dużą ilość wniosków dowodowych złożonych przez Stronę, polegających na przesłuchaniu świadków, nie jest w stanie zakończyć postępowania kontrolnego, a tym bardziej podatkowego w terminie określonym w art. 159 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie organu egzekucyjnego, fakty te uniemożliwiają złożenie przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, dlatego przedłużenie terminu, o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie jest zasadne. Pismem z dnia [...] Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...], zarzucając naruszenie: - art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na nieuzasadnione przedłużenie terminu zabezpieczenia; - art. 8 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z przepisem art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności poprzez prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia, strona, powołując się na treść art. 159 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuciła, że w przedmiotowym postanowieniu organ egzekucyjny nie wskazał, że wierzyciel wnioskował o przedłużenie terminu zabezpieczenia, co powoduje, że nie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto zdaniem strony, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła druga z przesłanek uzasadniających przedłużenie terminu zabezpieczenia, ponieważ za niewystarczające w tym zakresie należy uznać wskazania zawarte w skarżonym postanowieniu, zgodnie z którym skomplikowany charakter prowadzonego postępowania oraz kontroli nie pozwala na ich zakończenie. Spółka zarzuciła również, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania zabezpieczenia na majątku podatnika. W ocenie strony w momencie dokonywania zabezpieczeń nie było podstaw do stwierdzenia w Spółce jakichkolwiek zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. skoro obecnie jest gromadzony materiał dowodowy w sprawie. Dodatkowo, w dalszej części zażalenia, strona podniosła także zarzuty przeciw decyzjom o zabezpieczeniu, w tym w szczególności brak uzasadnionej obawy niewykonania przyszłych zobowiązań podatkowych. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że jedną z obligatoryjnych przesłanek do przedłużenia terminu zabezpieczenia jest wniosek wierzyciela. Tymczasem w złożonym zażaleniu na postanowienie z dnia [...] Spółka zarzuciła, że organ egzekucyjny nie wskazał, aby wierzyciel wnioskował o przedłużenie terminu zabezpieczenia. Powyższe stanowisko strony, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie przedłużenia zabezpieczenia na majątku Spółki, wynika bowiem jednoznacznie, iż zostało ono dokonane po rozpatrzeniu wniosku wierzyciela z dnia [...]. Również w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołał się na wniosek wierzyciela w ww. kwestii. Z akt sprawy bezsprzecznie zatem wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., w oparciu o wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]. wystąpił jako wierzyciel do organu egzekucyjnego o przedłużenie terminu do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w dniu [...]. Tym samym wskazana w art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obligatoryjna przesłanka przedłużenia terminu zabezpieczenia, odnosząca się do wniosku wierzyciela - w analizowanej sprawie, została spełniona. W odniesieniu do kolejnej przesłanki przedłużenia terminu zabezpieczenia zawartej w powyższym przepisie, tj. okoliczności, że postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte z uzasadnionych przyczyn, organ odwoławczy zauważył, że wierzyciel w ww. piśmie z dnia [...], wskazał na brak możliwości zakończenia postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do Spółki, z uwagi na realizację dużej ilości złożonych przez stronę wniosków dowodowych (w postaci przesłuchań świadków). Bezspornym przy tym jest w ocenie organu drugiej instancji, iż od zakończenia ww. postępowania kontrolnego uzależnione jest wydanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja oraz od lipca do grudnia 2007 roku. Końcowo organ podniósł, że wskazana przez wierzyciela przesłanka dokonania przez organ egzekucyjny przedłużenia terminu zabezpieczenia jest wystarczająca i w sposób jednoznaczny przesądza o dopuszczalności przedłużenia tego terminu. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosła Spółka. Decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na nieuzasadnione przedłużenie terminu zabezpieczenia; - art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa; - art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z powodu braku uzasadnienia faktycznego w zaskarżonym postanowieniu; - art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem pełnomocnika strony w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła przesłanka określona w art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przemawiająca za przedłużeniem terminu zabezpieczenia. Nie zaistniały bowiem uzasadnione przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania egzekucyjnego, W ocenie skarżącego skoro materiał dowodowy sprawy jest gromadzony to oznacza to, że w momencie dokonywania zabezpieczeń nie było podstaw do stwierdzenia w Spółce zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Ponadto nie zgromadzono żadnych dowodów wskazujących na wystąpienie uzasadnionej obawy nieuiszczenia potencjalnej kwoty zaległości podatkowej, o czym stanowi przepis art. 33 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, Pełnomocnik, strony, odwołując się do art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził również, że przedłużenie terminu zabezpieczenia może wystąpić tylko w przypadku zaistnienia uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Przy czym. w jego ocenie nie wystarczy dokonać ogólnych, stwierdzeń lecz należy szczegółowo wskazać i opisać te przyczyny. Za taką przyczynę nie może być uznana okoliczność, iż brak jest materiału dowodowego potwierdzającego nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Fakt, że organ prowadzący postępowanie nie jest w stanie przez kilkanaście miesięcy zakończyć postępowania kontrolnego, nie może skutkować przerzuceniem negatywnych skutków na Spółkę. Dodatkowo Spółka wskazała, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nie zawiera żadnego uzasadnienia, co skutkuje naruszeniem art. 124 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto zarzuciła, że organ odwoławczy ograniczył się do powtórzenia argumentacji organu pierwszej instancji, pomijając argumentację Spółki zawartą w zażaleniu, co doprowadziło do naruszenia art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Poza tym sposób postępowania przez organ odwoławczy strona oceniła jako naruszający zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego z punktu widzenia ich legalności stwierdzić należy, że zostały one wydane bez naruszenia prawa. Na wstępie należy zaznaczyć, iż stan faktyczny sprawy jest niesporny, przedmiotem sporu są wyłącznie kwestie prawne, a mianowicie poprawność zastosowania w niniejszej sprawie instytucji przedłużenia terminu zabezpieczenia, przewidzianej w art. 159 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 159 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 dalej jako u.p.e.a.) organ egzekucyjny na żądanie zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2, uchyla zabezpieczenie, jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie został zgłoszony w terminie 30 dni od dnia dokonania zabezpieczenia należności pieniężnej, a w terminie 3 miesięcy od dokonania zabezpieczenia w związku z wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b ustawy – Ordynacja podatkowa lub w art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, lub zabezpieczenia obowiązku o charakterze niepieniężnym. Termin określony w § 1 może być przez organ egzekucyjny przedłużony na wniosek wierzyciela, jeżeli z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, jednakże termin wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku o charakterze niepieniężnym może być przedłużony tylko o okres do trzech miesięcy (art. 159 § 2 u.p.e.a.). Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów termin zabezpieczenia może być przedłużony przez organ egzekucyjny, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: wierzyciel zgłosi w tym zakresie wniosek oraz wykaże, że z uzasadnionych przyczyn postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa, gdyż nie ziściły się przesłanki do uchylenia zabezpieczenia przewidziane w art. 159 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel wystąpił natomiast z wnioskiem o przedłużenie okresu zabezpieczenia dokonanego na majątku zobowiązanej Spółki (pismo z dnia [...]) ze względu na złożoność i brak możliwości zakończenia postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do Spółki, z uwagi na realizację dużej ilości złożonych przez stronę wniosków dowodowych, w szczególności w postaci przesłuchań świadków. Sąd uznał również, że przedstawione przez organ uzasadnienie przedłużenia terminu mieści się w pojęciu uzasadnionych przyczyn, z powodu których postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. Niewątpliwie bowiem, uwzględniając, że celem postępowania podatkowego jest zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego oraz dokonanie wszechstronnej oceny dowodów i na tej podstawie dokonanie prawidłowego rozliczenia w zakresie zobowiązań podatkowych, należy stwierdzić, że wskazane przez wierzyciela okoliczności uprawniały, w ocenie Sądu, organ egzekucyjny do przedłużenia terminu zabezpieczenia. Do momentu zakończenia postępowania wymiarowego nie jest bowiem możliwe wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Biorąc zaś pod uwagę cel zabezpieczenia - tj. zagwarantowanie przyszłej realizacji w postępowaniu egzekucyjnym roszczeń wierzyciela, należy uznać, że istniały uzasadnione przyczyny przedłużenia zabezpieczenia. Należy również zauważyć, że w orzecznictwie podnosi się, że uzasadnionymi przyczynami w rozumieniu art. 159 § 2 u.p.e.a. są w szczególności: niezakończenie postępowania kontrolnego lub podatkowego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 791/07, LEX nr 524699) czy też, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, celem postępowania podatkowego jest bowiem zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego oraz dokonanie wszechstronnej oceny dowodów i na tej podstawie dokonanie prawidłowego rozliczenia w zakresie zobowiązań podatkowych (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2008 r., I SA/Wr 1213/07, LEX nr 468123). Także w doktrynie wskazuje się, że przyczyną uzasadniającą przedłużenie terminu do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest szczególne skomplikowanie sprawy, w ramach której ma zostać nałożony obowiązek (Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, UNIMEX, Wrocław 2006, str. 838). Wskazać w tym kontekście także należy, iż postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego, toczy się przed jego wszczęciem i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego. Zasadniczo ma ono ułatwić przyszłą egzekucję, która może być skierowana do rzeczy, na której ustanowiono zabezpieczenie, w szczególności w sytuacji, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane. Zatem u podstaw stosowania tej instytucji leży zabezpieczenie interesów wierzyciela. Takie właśnie przyczyny spowodowały wydanie decyzji o zabezpieczeniu w przedmiotowej sprawie, konsekwentnie temu celowi służy przedłużenie czasu trwania tego zabezpieczenia. Przedłużenie zabezpieczenia skutkuje możliwością dalszego stosowania środków zabezpieczających. W realiach rozpoznawanej sprawy w okresie trwania zabezpieczenia nie wydano decyzji ostatecznej, a z uwagi na nieukończone postępowanie kontrolne oraz brak doręczenia decyzji ostatecznej w tej sprawie, nie było możliwości wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym powstała konieczność przedłużenia dokonanego zabezpieczenia. Nie jest tym samym zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 159 § 2 u.p.e.a. Sąd uznał również, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 8 oraz art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak uzasadnienia faktycznego w zaskarżonym postanowieniu a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów państwa. Zauważyć bowiem wypada, iż uzasadnienia postanowień organu pierwszej i drugiej instancji zawierają motywy jakie legły u podstaw rozstrzygnięcia, a zwłaszcza wyjaśniają okoliczności wskazujące na potrzebę przedłużenia w niniejszej sprawie terminu zabezpieczenia. W ocenie Sądu organy nie naruszyły również przywołanego w skardze art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie znalazła bowiem pełne odzwierciedlenie zasada dwuinstancyjności postępowania, wyrażona w tym przepisie. I tak, niniejsza sprawa została dwukrotnie rozpoznana, pierwotnie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a następnie, w wyniku wniesienia przez skarżącą Spółkę zażalenia, przez Dyrektora Izby Skarbowej. Podkreślenia wymaga, iż organ drugiej instancji, na etapie odwoławczym, rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w jej całokształcie, dokonując zarazem - jako organ instancyjnie wyższy - oceny legalności podjętego przez organ niższej instancji rozstrzygnięcia w kontekście jego zgodności z obowiązującymi przepisami. Należy jednocześnie zaznaczyć, iż Sąd nie był uprawniony w niniejszym postępowaniu do oceny zarzutów Spółki odnoszących się do zasadności dokonanego na jej majątku zabezpieczenia należności dotyczących podatku od towarów i usług za styczeń - maj 2007 r. oraz lipiec - grudzień 2007 roku, gdyż przedmiotem kontroli było postanowienie o przedłużeniu terminu zabezpieczenia, a nie decyzja o zabezpieczeniu. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.