III SA/Łd 1166/17

Dnia 8 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska(spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Referent- stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2017 r. poz. 1257), w związku z art. 142 ust. 5 pkt 1 oraz art. 154 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 1793 ze zm.) w sprawie wniosku A Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] roku Nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie lekarska ambulatoryjna opieka rehabilitacyjna na obszarze powiatu [...] na okres od dnia 01.07.2017 roku do dnia 31.12.2021 roku. W ogłoszeniu przedmiotowego konkursu ofert wskazano wartość zamówienia nie większą niż 112 084,40 zł na okres rozliczeniowy od 01.07.2017 do 31.12.2017 r. W ogłoszeniu Protest został złożony na czynność dokonaną przez Komisje Konkursową w dniu 28 kwietnia wskazano również maksymalna liczbę umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej tj. cztery, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania. W przedmiotowym postepowaniu złożono 7 ofert, w tym oferta skarżącej, tj. A Sp. z o.o. W trakcie postepowania konkursowego pismem z dnia 5 maja 2017 r., Spółka wniosła do Komisji konkursowej protest, który został oddalony. Protest został złożony na czynność dokonaną przez Komisje Konkursową w dniu 28 kwietnia 2017 roku polegającą na skierowaniu do Spółki wezwania do udokumentowania wskazanego w ofercie czasu realizacji umowy, co było związane z oświadczeniem B Sp. z o.o., że w dniu złożenia oferty realizuje na podstawie umowy proces leczenia świadczeniobiorców – w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat. Komisja uzasadniła ww. wezwanie tym, że w jej ocenie oferent nie spełnia deklarowanego kryterium, bowiem udziela świadczeń jedynie od 2009 roku na podstawie umowy zawartej między SPZOZ w P. i NFZ, która następnie została objęta cesją na rzecz A Sp. z o.o. Zdaniem Komisji, w przypadku cesji do okresu ciągłości zalicza się tylko czas tej umowy, która została przejęta. Przedmiotem cesji jest przelew praw i obowiązków z konkretnej umowy i tylko w tym zakresie przejmujący może zaliczyć umowę, tj. nie może być uznany za kontynuatora wcześniejszych umów, które nie zostały przejęte. Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 31 maja 2017 roku(informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicach ogłoszeń oraz stronie internetowej [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia) i do udzielania świadczeń wybrano trzech oferentów, tj. C Spółka Jawna w P. (1 miejsce, 86 pkt), Spółdzielnia D (2 miejsce, 82 pkt) oraz W. S. (3 miejsce, 73 pkt). Skarżąca spółka zajęła 7 miejsce (45,755 pkt) i w konsekwencji nie została wybrana przez komisję konkursową do zawarcia umowy o realizację świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, A Sp. z o.o., złożyło odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia postępowania. Zdaniem Odwołującego dokonano wyboru ofert, które nie były ofertami najkorzystniejszymi zaś samo rozstrzygnięcie NFZ nie realizuje w najpełniejszym wymiarze obowiązku zapewnienia świadczeń zdrowotnych, których celem jest zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie chorób, leczenie, pielęgnacja oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczenie. Odwołujący podniósł, że rozstrzygnięcie komisji konkursowej stanowi przede wszystkim konsekwencję: 1.naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz zachowania podczas postępowania zasad uczciwej konkurencji, jak również równego dostępu do informacji, 2.naruszenia art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez naruszenie zasad odnoszących się do porównywania ofert wynikających z przytoczonego przepisu, 3.naruszenia zasad wyboru oferty lub większej liczby ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń, ich kompleksowość, dostępność oraz najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, 4.takiego rozstrzygnięcia konkursu w wyniku którego zostaną zawarte na rok następny umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej powodujące zmniejszenie na terenie oddziału wojewódzkiego Funduszu, dostępu do świadczeń gwarantowanych w danym zakresie w stosunku do roku bieżącego, co stanowi z kolei przesłankę do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. W oparciu o podniesione zarzuty, odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania i zastosowanie trybu przewidzianego w przepisie art. 154 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, decyzją z dnia [...] roku nr [...], oddalił opisane wyżej odwołanie w całości. W dniu 17 lipca 2017 roku pełnomocnik skarżącego w ustawowym terminie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który w swej treści pokrywa się z zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] roku nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Dyrektor [...]OW NFZ stwierdził, że oferenci przystępujący do postępowania konkursowego w sprawie zawarcia umów, prowadzonego w trybie konkursu ofert, powinni spełnić wymagania wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz wymagania wynikające ze wskazanych szczegółowo w uzasadnieniu decyzji zarządzeniach Prezesa NFZ. Organ wyjaśnił, że zakwalifikowanie oferty do części niejawnej postępowania oznacza jedynie, iż oferta nie podlega odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy. Fakt spełniania wymaganych warunków określonych przepisami prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie skutkuje wybraniem oferty celem zawarcia umowy, a jedynie pozwala na dokonanie, na podstawie art. 148 ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oceny oferty. Organ wskazał, że ocena wszystkich ofert w postępowaniu konkursowym dokonywana jest według kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielnie świadczeń opieki zdrowotnej. Do wskazanych wyżej kryteriów oceny należą: l) jakość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej; 2)zapewnienie kompleksowości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, rozumianej jako możliwość realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w danym zakresie obejmującą wszystkie etapy i elementy procesu ich realizacji; 3) dostępność do świadczeń opieki zdrowotnej; 4) ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, rozumianej jako organizację udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego, w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów; 5) ceny świadczeń opieki zdrowotnej - ocenianej poprzez odniesienie ceny jednostki rozliczeniowej zaproponowanej przez oferenta w ofercie lub stanowiącej końcowy wynik negocjacji w stosunku do ceny oczekiwanej przez Narodowy Fundusz Zdrowia w danym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy; 6) inne - współpraca z Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, realizacja umowy, o której mowa wart. 31 l c ust. 4 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w zakresie świadczeń objętych przedmiotem postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad prawidłowego wyboru ofert, organ uznał, że komisja konkursowa zachowała wszystkie ww. wymagania podczas dokonywania oceny przedłożonych ofert. W oparciu o ww. kryteria, na podstawie złożonych i wczytanych zapytań ofertowych tj. odpowiedzi udzielonych przez oferentów na pytania zawarte w formularzach ofertowych i ankiet, została dokonana ocena ofert, ich porównanie i na tej podstawie został sporządzony ranking, na podstawie którego oferta B Sp. z o.o. otrzymała 45,755 pkt (7 miejsce), podczas gdy ostatni oferent ( 3 miejsce w rankingu), z którym zawarto umowę uzyskał 73 pkt. Organ skontrolował rozstrzygnięcie także z punktu widzenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i porównał oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców i skontrolował te oceny z samymi ofertami. Organ wyjaśnił, że postępowanie konkursowe prowadzi się w celu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zatem na każdym jego etapie komisja konkursowa podejmuje działania zmierzające do wyboru ofert i zawarcia umów, w takiej liczbie, która zapewni świadczeniobiorcom dostęp do świadczeń zdrowotnych określonego rodzaju. Działania komisji konkursowej nie mają jednak prowadzić do zawarcia umów ze wszystkim oferentami biorącymi udział w postępowaniu. Zgodnie z ideą konkursu ofert, zadaniem komisji konkursowej, stosownie do treści art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy, jest wybór oferty lub ofert najkorzystniejszych. Komisja konkursowa ma prawo nie wybrać pozostałych ofert, które są mniej korzystne. Zasady, według których prowadzone było przedmiotowe postępowanie określone są wprost w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej, oraz aktach wykonawczych, w tym w szczególności w rozporządzeniu Ministra Zdrowia wydanym na podstawie art. 139 ust. 9 ustawy. Zasady te były znane wszystkim oferentom biorącym udział w postępowaniu, w tym również odwołującemu. Odwołujący w ofercie złożył m.in. oświadczenie, że ,,zapoznał się z przepisami zarządzenia oraz z warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania ". Dyrektor [...]OWNFZ wskazał, że komisja konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Przedmiot zamówienia został opisany przez zamawiającego w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Określenie przedmiotu zamówienia było zgodne z wymogami określonymi w art. 140 ust. 2 i 141 ustawy. Zgodnie z art. 134 ust. 2 ustawy wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim świadczeniodawcom na tych samych zasadach. Dostępne były na tablicach ogłoszeń u zamawiającego (w siedzibie Oddziału) oraz na stronach internetowych Oddziału. Sposób udostępnienia materiałów umożliwiał zapoznanie się z nimi przez wszystkich oferentów. Kryteria oceny ofert, zasady punktowania warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku trwania przedmiotowego postępowania. Ocena ofert, w tym oferta skarżącego, odbywała się o enumeratywnie określone kryteria, z wyłączeniem dowolności w tym zakresie. Kryteria oceny były jednakowe dla wszystkich i przejrzyste. W przywołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z późniejszymi zmianami, wskazane zostało z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny wiążą się określone ilości punktów. W oparciu o kryteria określone w ww. rozporządzeniu dokonano oceny ofert, komisja konkursowa w tym zakresie nie dokonała żadnych zmian. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności, Dyrektor [...]OW NFZ doszedł do przekonania, że komisja konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu – tym samym nie naruszając zasady równego traktowania ani równego dostępu do informacji. Organ za niezasadny uznał również zarzut odwołującego dotyczący wyboru zbyt małej liczby ofert, co miało uniemożliwić wybór najkorzystniejszej oferty oraz zapewnienie ciągłości udzielanych świadczeń. Organ podniósł, że przedmiotowym postępowaniu konkursowym, pomimo wybrania do zawarcia umowy 3, a nie 4 oferentów, ilość świadczeń zabezpieczonych w wyniku zawarcia umowy odpowiada ilości świadczeń wskazanych w ogłoszeniu, a w konsekwencji nie doszło do ograniczenia dostępności świadczeń zdrowotnych oferowanych na terenie powiatu [...]. Dyrektor [...]OW NFZ nie podzielił także zarzutu dotyczącego błędnego przyjęcia przez Komisję Konkursową, że jeden z oferentów (C sp. jawna) prowadzi dokumentację medyczną w formie elektronicznej – twierdząc jednocześnie, że ten oferent dopiero wdraża u siebie dokumentację w tej formie. Dyrektor [...]OW NFZ stwierdził, że ww. oferent na jego żądanie przedstawił dowód dostępu do stosownej aplikacji w dniu złożenia oferty, a w konsekwencji zarzut ten jest nietrafny. Organ nie dopatrzył się również zasadności wątpliwości skarżącego dotyczących wykładni przez komisję konkursową pojęcia ciągłości udzielania świadczeń medycznych. Dyrektor [...]OW NFZ wskazał, że uchwała Rady Miejskiej w P., na podstawie której A Sp. z o.o. przejął od dnia 1 listopada 2009 roku realizację świadczeń opieki zdrowotnej, została powzięta na podstawie art. 43 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007r. Nr 14 poz. 89 ze zm.), co nie daje podstawy do uznania skarżącego jako następcy prawnego w zakresie praw i obowiązków wynikających z umów zawartych przez podmiot likwidowany (SPZOZ w P.) z [...]OW NFZ. Zdaniem Dyrektora [...]OW NFZ, postanowienie zawarte we wskazanej uchwale dotyczące przejęcia zadań z zakresu świadczenia opieki zdrowotnej przez skarżącego ma jedynie charakter organizacyjny i ma na celu zapewnienie ciągłości świadczeń w ramach zadań publicznych realizowany przez podmiot likwidowany i nie może być utożsamiane z wstąpieniem we wszystkie stosunki prawne przez skarżącą spółkę. W konsekwencji przyjętego stanowiska, Dyrektor [...]OW NFZ uznał, że skarżący może być uznany za kontynuatora SPZOZ w P. tylko i wyłącznie w zakresie umowy o sygn. ogłosił postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki, stanowiącej przedmiot cesji, a następnie trójstronnego porozumienia z dnia 30 października 2009 roku pomiędzy SPZOZ w P., NFZ oraz A Sp. z o.o. W związku z tym, w ocenie organu, w ramach badanego kryterium mogła zostać uwzględniona jedynie ww. umowa oraz kolejne właściwe przedmiotowo i obszarowo umowy zawarte ze skarżącym, co jednak nie daje podstaw do uznania spełnienia przez A Sp. z o.o. opisanego wyżej kryterium ciągłości wyrażającego się w realizacji przez A Sp. z o.o. umowy w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat na podstawie umów zawartych z Funduszem. Poza tym, w ocenie organu, nawet w przypadku przyjęcia, że skarżąca Spółka spełnia omawiane kryterium – do jej wyniku zostałoby doliczone jedynie 2 pkt (łącznie 47,755 pkt). W konsekwencji, nie doszłoby do żadnych zmian w wynikach przeprowadzonego postępowania konkursowego, bowiem ostatni podmiot (przy którym wyczerpały się środki finansowe), z którym zawarto umowę uzyskał 73 pkt. Organ uznał za bezzasadny także zarzut dotyczący braku podjęcia ze skarżącym negocjacji pomimo tego, że jego oferta nie została odrzucona. W tym kontekście Dyrektor [...]OW NFZ zwrócił uwagę, że komisja konkursowa zgodnie z art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ma obowiązek przeprowadzić negocjacje z co najmniej dwoma oferentami (jeśli w konkursie bierze udział więcej niż jeden podmiot). Komisja zaprosiła do negocjacji oferentów, którzy w rankingu końcowym zajęli miejsca 1-3. Spółka nie została zaproszona do negocjacji ponieważ złożona przez Spółkę oferta w rankingu końcowym nie spełniała możliwości skutecznego wyboru przy wyczerpaniu wartości zamówienia. Organ odnosząc się do wniosku o odtajnienie złożonych ofert i ponowne przeliczenie punktów wyjaśnił, że na zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorcy (poszczególnych elementów oferty) zezwala art. 135 ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Doprecyzowuje to również Zarządzenie nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. W przedmiotowym postępowaniu oferenci skorzystali z tej możliwości składając oświadczenia o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. Także Spółka złożyła oświadczenie o zastrzeżeniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy(datowane w dniu 3 kwietnia 2017 r.). Wobec powyższego Komisja konkursowa nie miała podstaw prawnych do nieuwzględnienia złożonych oświadczeń i udostepnienia zastrzeżonych części ofert. Powołując się na wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r. w sprawie sygn.. akt II GSK 1784/15 organ stwierdził, że skoro możliwość zastrzeżenia informacji zawartych w ofertach przewidział sam ustawodawca to nie sposób czynić organowi zarzutu, że przestrzegał obowiązujących regulacji. Organ nie uwzględnił stanowiska Spółki dotyczącego konieczności ponownego przeliczenia punktów. Wskazał, że szczegółową punktację za udzielone odpowiedzi ankietowe i wartość punktową oceny ofert za poszczególne kryteria oceny przedstawia zamieszczona w uzasadnieniu decyzji tabela. Z dokonanej oceny wynika, że oferta Spółki mimo, iż spełniała warunki formalno-prawne i zapewniała możliwość udzielania świadczeń to była mniej konkurencyjna od pozostałych ofert. Nie została wybrana z powodu wyczerpania środków finansowych w postępowaniu. A Sp. z o.o. wniosło skargę na decyzję Dyrektora [...]OW NFZ z dnia [...] ogłosił postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki (omyłkowo wskazano [...])[...] sierpnia 2017 roku nr [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania, że B Sp. z o.o. nie realizuje umowy w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat na podstawie umów zawartych z Funduszem oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Z uzasadnienia skargi wynika, że przedmiotem odwołania z dnia 7 czerwca 2017 r. oraz późniejszego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy był m.in. zarzut naruszenia przepisów art. 134 i 148 ustawy. NFZ w trakcie postępowania konkursowego obowiązany był bowiem zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, a ponadto dokonać porównania ofert m.in. według kryterium ciągłości, które to kryterium w ocenie B Sp. z o.o. zostało niewłaściwie zastosowane w przypadku oceny oferty B Sp. z o.o., a ponadto dokonano jego błędnej wykładni. Spółka zakwestionowała stanowisko organu, że "w przypadku cesji do okresu ciągłości zalicza się tylko czas tej umowy, która została przejęta; przedmiotem cesji jest przelew praw i obowiązków z konkretnej umowy, i tylko w tym zakresie przejmujący może zaliczyć umowę (od początku odkąd obowiązuje ta umowa przejmowana i tylko ona), tj. nie może być uznany za kontynuatora wcześniejszych umów, które nie zostały przejęte". Spółka wskazała, że likwidacja SPZOZ w P. nastąpiła na mocy art. 43 ust. 1 z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie likwidacji SPZOZ w P. ustalono, że prawa i obowiązki likwidowanego Zakładu, w szczególności realizacje zadań z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej przejmie od dnia 1 listopada 2009 roku NZOZ w P. utworzony przez B Sp. z o.o. oraz, że tenże NZOZ zapewni osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń, dalsze nieprzerwane udzielania takich świadczeń bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości. Z dniem 1 listopada 2009 roku doszło do przejęcia działalności leczniczej likwidowanego podmiotu przez skarżąca Spółkę, która do chwili obecnej jest wykonywana w tych samych pomieszczeniach i przy wykorzystaniu tych samych wyrobów medycznych. Zdaniem Spółki przyjęte przez organ rozumienie kryterium ciągłości udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej jest sprzeczne z definicją ciągłości wyrażoną w art. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i narusza zasadę równego traktowania wszystkich oferentów uczestniczących w konkursie, bowiem w przytoczonym przepisie ustawodawca nie wskazuje, że chodzi tylko i wyłącznie o jedną umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych. W ocenie B Sp. z o.o. ciągłość udzielania świadczeń zachodzi również w sytuacji, gdy każdy z dwóch podmiotów udziela świadczeń zdrowotnych na podstawie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych. Zdaniem Spółki definicja ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych wskazuje na umowę jako na podstawę udzielania świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, a taki charakter miały zarówno umowy zawarte przez SP ZOZ w P. jak i B Sp. z o.o. w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot konkursu. W konsekwencji, w o cenie Spółki, w rozpatrywanym konkursie należało przyjąć, że B Sp. z o.o. spełnia wymagania ankiety w zakresie realizowania świadczeń zdrowotnych, na podstawie umowy procesu leczenia w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat. Skarżący podniósł także, że dokonanie wadliwej wykładni pojęcia ciągłości przez organ miało istotny wpływ na treść zapadłej decyzji i skutkowało naruszeniem interesu prawnego B Sp. z o.o., który został pozbawiony możliwości zawarcia umowy o świadczenie usług zdrowotnych w konsekwencji przyznania zbyt małej liczby punktów. W oparciu o podniesione uchybienia, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania, że B Sp. z o.o. nie realizuje umowy w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Punktem wyjścia jest ustalenie, że sąd administracyjny obowiązany jest badać zgodność z prawem poddanego mu kontroli aktu organu administracji publicznej. W tym kontekście kluczowym jest ustalenie przepisów prawa leżących u podstaw dokonywanej kontroli. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.Dz.U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm., dalej "ustawa"). Z punktu widzenia zarzutów stawianych przez skarżącą Spółkę istotne znaczenia ma przepis art. 134 ustawy w świetle którego 1. Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. 2. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 148 ust. 1 ustawy: Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert: 1) jakości, 2) kompleksowości, 3) dostępności, 4) ciągłości, 5) ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wynika z art. 152 ustawy: 1. Świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. 2. Środki odwoławcze nie przysługują na: 1) wybór trybu postępowania; 2) niedokonanie wyboru świadczeniodawcy; 3) unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skarżąca Spółka w konkluzji skargi podniosła, że dokonanie przez organ, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wadliwej wykładni pojęcia ciągłości miało istotny wpływ na treść zapadłej decyzji i skutkowało naruszeniem interesu prawnego B Sp. z o.o., które zostało pozbawione możliwości zawarcia umowy o świadczenie usług zdrowotnych w konsekwencji przyznania zbyt małej liczby punktów. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania, że B Sp. z o.o. nie realizuje umowy w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat na podstawie umów zawartych z Funduszem. Zatem uzasadnienie skargi i jej wnioski obejmują kwestionowanie stanowiska organu w zakresie oceny i punktacji powyższego kryterium ciągłości. Odnosząc się do problematyki uszczerbku w interesie prawnym świadczeniodawcy, należy wyjaśnić, że interes prawny wyznaczany jest przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a zatem jego naruszenie wystąpi wówczas, gdy komisja konkursowa względnie organ administracji podejmujący w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie dopuszczą się naruszenia przepisów prawa. Pojęcie uszczerbku łączyć należy z ograniczeniem lub obniżeniem interesu prawnego podmiotu ubiegającego się o przyznanie świadczeń przewidzianych rozpisanym konkursem. W tym kontekście uszczerbek ten widzieć należy w kontekście art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zatem, czy uszczerbek ten wyczerpuje przesłanki uwzględnienia skargi przewidziane przywołanym unormowaniem. W konsekwencji oznacza to, że nie każde naruszenie prawa, będzie skutkowało uszczerbkiem w interesie prawnym świadczeniodawcy, ponieważ mogą wystąpić sytuacje, kiedy naruszenie prawa nie spowoduje wystąpienia negatywnych konsekwencji po stronie podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego. Mając w polu widzenia brzmienie zarzutów skargi i wspierającej je argumentacji sprowadzających się do kwestionowania stanowiska organu, że B Sp. z o.o. nie realizuje umowy w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postepowanie, nieprzerwanie od 10 lat, w kontekście uszczerbku w interesie prawnym świadczeniodawcy należy odwołać się do treści art. 152 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z tym przepisem świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga do sądu administracyjnego. Sygnalizowane środki odwoławcze nie przysługują na: wybór trybu postępowania; niedokonanie wyboru świadczeniodawcy czy unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W tej sytuacji rozważenia wymaga jak należy widzieć w kontekście przywołanego przepisu pojęcie uszczerbku w interesie prawnym. Uznać należy, że wskazany uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania występuje wtedy, gdy podmiot prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia określonych zasad postępowania przez co spowodował, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy. Interes prawny świadczeniodawcy należy oceniać przez pryzmat konkretnego postępowania i możliwości zawarcia umowy przez określonego świadczeniodawcę (wystąpienia uszczerbku jego interesu prawnego). Tak wyznaczany interes prawny świadczeniodawcy musi być rozpatrywany w kontekście zasady równości. Przeprowadzone powyżej rozważania skłaniają do przyjęcia stanowiska, że z uszczerbkiem w interesie prawnym spotykamy się wówczas, gdy strona postępowania w następstwie działań organu nie będzie mogła uzyskać prawa, o które występuje, a w tym konkretnym przypadku podpisać umowy na realizację określonych świadczeń. Analiza akt administracyjnych jak również rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji organizujący przedmiotowy konkurs pozwala stwierdzić, że organ ten nie dopuścił się naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Podkreślić należy, że w ramach prowadzonych czynności związanych z przeprowadzeniem konkursu skarżąca Spółka była traktowana w analogiczny sposób jak inne podmioty ubiegające się o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Zatem nie można w tym zakresie mówić o naruszeniu zasady równości, ponieważ żaden podmiot nie otrzymał zawyżonej punktacji jak również sytuacja formalna skarżącej Spółki nie była oceniana odmiennie niż pozostałych uczestników konkursu. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny zasadności prezentowanego przez Spółkę, w ramach kryterium ciągłości, stanowiska, że w dniu złożenia oferty realizuje na podstawie umowy proces leczenia świadczeniobiorców – w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postepowanie, nieprzerwanie od 10 lat. Za spełnienie tego kryterium można było otrzymać 6 punktów. W ocenie organu Spółka nie spełniała wskazanej przesłanki albowiem udziela świadczeń od 2009 roku, na podstawie cesji praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej pierwotnie pomiędzy Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w P., a Narodowym Funduszem Zdrowia, dokonanej porozumieniem z dnia 29 października 2009 roku, zawartym pomiędzy SPZOZ w P., NFZ i NZOZ B Sp. z o.o. Stanowisko organu stanowiło konsekwencję uznania, że "w przypadku cesji do okresu ciągłości zalicza się tylko czas tej umowy, która została przejęta; przedmiotem cesji jest przelew praw i obowiązków z konkretnej umowy, i tylko w tym zakresie przejmujący może zaliczyć umowę (od początku odkąd obowiązuje ta umowa przejmowana i tylko ona), tj. nie może być uznany za kontynuatora wcześniejszych umów, które nie zostały przejęte". Zatem w ocenie organu przejęcie przez B Sp. z o.o. z dniem 1 listopada 2009 roku działalności leczniczej prowadzonej do tego dnia przez SPZOZ w P. nie stanowi podstawy do przyjęcia ciągłości udzielanych świadczeń zdrowotnych przez B Sp. z o.o. nieprzerwanie od 10 lat. Sąd nie podziela stanowiska organu w tej kwestii. Przepis art. 5 pkt 2a ustawy definiuje ciągłość udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej jako organizacje udzielania świadczeń opieki zdrowotnej zapewniającą kontynuację procesu diagnostycznego lub terapeutycznego w szczególności ograniczającą ryzyko przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcie umów. Jak wynika z akt sprawy do dnia 1 listopada 2009 roku SPZOZ w P. udzielał świadczeń zdrowotnych w ramach zakresu świadczeń stanowiącego przedmiot niniejszego konkursu. Likwidacja SPZOZ w P. nastąpiła na mocy art. 43 ust. 1 i art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr. 14 poz. 89 ze zm.). W świetle art. 43 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej rozporządzenie lub uchwała o likwidacji publicznego zakładu opieki zdrowotnej powinny określać sposób i formę zapewnienia osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń zdrowotnych likwidowanego zakładu dalsze nieprzerwane udzielania takich świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości oraz termin zakończenia działalności nie wcześniej niż 3 miesiące od daty wydania rozporządzenia lub podjęcia uchwały o likwidacji. Uchwałą z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie likwidacji SPZOZ w P. ustalono, że prawa i obowiązki likwidowanego Zakładu, w szczególności realizacje zadań z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej przejmie od dnia 1 listopada 2009 roku NZOZ w P. utworzony przez B Sp. z o.o. oraz, że tenże NZOZ zapewni osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń, dalsze nieprzerwane udzielania takich świadczeń bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości (§ 3 Uchwały) . Niekwestionowane przez organ jest to, że z dniem 1 listopada 2009 roku doszło do przejęcia działalności leczniczej zlikwidowanego Zakładu przez NZOZ B Sp. z o.o., która do chwili obecnej wykonywana jest w tym samych pomieszczeniach, przy użyciu tych samych wyrobów medycznych również na podstawie umowy zawartej przez NFZ. Należy również podnieść, że skarżąca Spółka podnosiła, że ciągłość udzielanych świadczeń potwierdza również fakt, że z dniem 1 listopada 2009 roku B Sp. z o.o. przejęła po SPZOZ w P. dokumentacje medyczne pacjentów i dokonywała w nich dalszych wpisów po dniu 1 listopada 2009 roku, która to okoliczność znana jest NFZ z urzędu. Wobec powyższego w ocenie Sądu mając na uwadze definicję ciągłości świadczeń oraz zapis znajdujący się w uchwale z dnia [...] roku nr [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie likwidacji SPZOZ w P. nieuprawnione jest stanowisko organu, że do ciągłości świadczeń można skarżącej Spółce "zaliczyć" jedynie okres objęty cesją praw i obowiązków wynikających z ostatniej umowy zawartej pierwotnie pomiędzy Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w P., a Narodowym Funduszem Zdrowia, dokonanej porozumieniem z dnia 29 października 2009 roku, zawartym pomiędzy SPZOZ w P., NFZ i NZOZ B Sp. z o.o. Takie stanowisko nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa. Organ zdaje się nie dostrzegać, że przy niekwestionowanym przez organ fakcie udzielania przez SPZOZ w P. świadczeń z zakresu będącego przedmiotem niniejszego konkursu przed 2009 r., nie mogło dojść do cesji wcześniejszych umów zawartych z NFZ z tego zakresu bowiem okres ich obowiązywania upłynął. Zatem z przyczyn obiektywnych doszło do cesji praw i obowiązków wynikających z umowy obowiązującej. Zdaniem Sądu organ oceniając kryterium ciągłości winien dokonać tego wyłącznie w świetle zapisów uchwały z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie likwidacji SPZOZ z uwzględnieniem przesłanek wynikających z definicji ciągłości udzielanych świadczeń, w której akcent położony jest na zapewnienie kontynuacji procesu diagnostycznego lub terapeutycznego w szczególności ograniczenie ryzyka przerwania procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej realizowanego na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w dniu złożenia oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy. Bezsporne między stronami jest to, że w dniu złożenia oferty B Sp. z o.o. udzielała świadczeń z zakresu będącego przedmiotem konkursu, a na mocy uchwały z dnia [...] czerwca 2009 roku nr [...] ustalono, że prawa i obowiązki likwidowanego Zakładu, w szczególności realizacje zadań z zakresu świadczeń opieki zdrowotnej przejmie od dnia 1 listopada 2009 roku NZOZ w P. utworzony przez A Sp. z o.o. oraz, ze tenże NZOZ zapewni osobom korzystającym z oznaczonych rodzajowo świadczeń, bez istotnego ograniczenia ich dostępności, warunków udzielania i jakości. Niekwestionowane przez organ było również to, że SPZOZ w P. udzielał świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie będącym przedmiotem niniejszego postepowania, na podstawie umów zawartych z NFZ przed 2009 rokiem. Poproszony, na rozprawie, pełnomocnik organu o wskazanie podstawy prawnej zawartego w dniu 30 października 2009 r., porozumienia nie wskazał takiej podstawy. Wobec powyższego kategoryczne twierdzenie organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że przejęcie praw i obowiązków wynikających z umowy(będącej przedmiotem cesji) stało się możliwe na podstawie odrębnej czynności prawnej, tj. trójstronnego porozumienia z dnia 30 października 2009 r. i tylko w zakresie umowy stanowiącej przedmiot cesji Oferent może być uznany za kontynuatora SPZOZ w P. nie zostało uzasadnione poprzez wskazanie podstawy prawnej do takiego twierdzenia. W okolicznościach przedmiotowej sprawy działalność dotychczasowego SPZOZ w P. oraz powyższy zapis uchwały pozwala na stwierdzenie, że A Sp. z o.o. spełnia wymagania ankiety w zakresie realizowania świadczeń zdrowotnych, na podstawie umowy procesu leczenia w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru, którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat. Mimo przyznania racji skarżącej Spółce co do spełnienia kryterium ciągłości za które można było uzyskać 6 punktów (Spółka uzyskała 4 punkty, uwzględniono jej bowiem udzielanie świadczeń w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru którego dotyczy postępowanie nieprzerwanie od 5 lat) to jednak godzi się zauważyć i podkreślić prezentowane przez organ uzasadnienie, że gdyby nawet uwzględnić stanowisko strony skarżącej, że realizuje umowy w ramach danego zakresu świadczeń i w ramach obszaru którego dotyczy postępowanie, nieprzerwanie od 10 lat to i tak nie zmieniłoby to jej pozycji w rankingu podmiotów uczestniczących w konkursie. Uwzględnienie stanowiska skarżącej Spółki w powyższej kwestii spowodowałoby bowiem wzrost uzyskanej przez nią punktacji o dwa punkty tj. łącznie 47,755 pkt. W konsekwencji, nie doszłoby do żadnych zmian w wynikach przeprowadzonego postępowania konkursowego, bowiem trzeci w rankingu i jednocześnie ostatni podmiot, z którym zawarto umowę uzyskał 73 pkt. W świetle powyższego brak jest zatem podstaw dla uznania, aby w ramach podejmowanych czynności, mimo wadliwie ocenionego kryterium ciągłości, organ przeprowadzający przedmiotowy konkurs doprowadził do uszczerbku interesu prawnego skarżącej Spółki, rozumianego jako pozbawienie uczestnika postępowania konkursowego (świadczeniodawcy) możliwości zawarcia umowy. Tym samym brak jest podstaw dla uwzględnienia skargi. W tej sytuacji dokonując z urzędu kontroli akt administracyjnych przyjdzie stwierdzić, że są one kompletne i zawierają informacje o wszystkich uczestnikach przedmiotowego konkursu i pozwalają na przyjęcie tożsamych ustaleń z tymi, które poczynił organ administracji. Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że organ administracji przeprowadzający przedmiotowy konkurs dopuścił się w trakcie prowadzonego postępowania naruszenia prawa, jednakże naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a w szczególności nie spowodowało uszczerbku w interesie prawnym skarżącej Spółki i pozostawało bez wpływu na ocenę możliwości zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w Konkursie nr [...] Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. dc