III SA/Łd 117/18

Dnia 26 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. III SA/Łd 117/18 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 216, ar. 233 § 1 pkt 1, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201) – dalej: o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] wydane w przedmiocie nałożenia na A z siedzibą w W. kary porządkowej w wysokości 1.500 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wezwaniem z dnia 29 czerwca 2017 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. działając na podstawie art. 155 § 1 w zw. z art. 262 § 1 o.p. wezwał skarżącą spółkę, jako osobę trzecią, do przedłożenia (okazania), w terminie 5 dni umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 1 sierpnia 2016 r. położonego przy pl. B w T., zawartej z C wraz z jej załącznikami stanowiącymi jej integralną część, zgodnie z § 6 pkt 2 w/w umowy; przedłożenia (okazania) wszystkich aneksów do umowy, aktualnych na dzień 27 listopada 2016 r.; przedłożenia (okazania) tytułu prawnego uprawniającego wzywaną spółkę do władania w/w lokalem. W odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka reprezentowana przez Prezesa Zarządu T. Ł. odpowiedziała, że z uwagi na fakt, iż spółka nie zajmuje się działalnością w zakresie urządzania gier na automatach , jak również mając na uwadze uprawnienie wynikające z art. 196 § 2 o.p. odmawia udzielenia żądanej informacji. W dniu 11 września 2017 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wystosował do spółki kolejne wezwanie do przedłożenia umowy z dnia 1 sierpnia 2016 r. wraz z jej załącznikami oraz aneksami aktualnymi na dzień 27 listopada 2016 r. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] nałożył na skarżącą spółkę karę porządkową w kwocie 1.500 zł. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 155 § 1 , art. 180 § 1, art. 198 § 1 o.p. art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 pkt 1 o.p. poprzez niewłaściwe uznanie, że organ podatkowy może żądać od osoby trzeciej okazania dokumentów jako przedmiotu oględzin w celu przeprowadzenia dowodu z ich treści , w sytuacji, gdy dowód z oględzin dokumentu może być przeprowadzony jedynie wyjątkowo, np. w celu ustalenia jego zewnętrznej formy, nie zaś merytorycznej treści w nim zawartej. Ponadto skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 pkt 1 o.p. polegającą na uznaniu, że spółka jako osoba trzecia podlega karze porządkowej za nieprzedłożenie dokumentu celem przeprowadzenia dowodu z jego treści, w sytuacji, gdy przepis ten dopuszcza nałożenie na osobę trzecią kary porządkowej jedynie za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin. Z uwagi na powyższe spółka powołując przepis art. 226 w zw. z art. 239 o.p. o uchylenie tego postanowienia. Uzasadniając spółka wywiodła, iż czym innym jest przedłożenie dokumentu jako przedmiotu oględzin, a czym innym przedłożenie tego dokumentu w celu przeprowadzenia dowodu z jego treści, co w okolicznościach niniejszej sprawy jest rzeczywistą intencją przedmiotowego wezwania. Spółka jako osoba trzecia jest jedynie zobowiązana, pod groźbą nałożenia na nią kary porządkowej, do przedłożenia przedmiotu oględzin, co wynika z treści art. 262 § 3 pkt 1 o.p. Natomiast nieprzedłożenie dokumentacji, celem przeprowadzenia dowodu z treści dokumentu nie jest zagrożone tą karą porządkową. Tym samym nałożona na spółkę kara porządkowa jest niezasadna. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania w sprawie wymierzenia D z siedzibą w Ł. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, organ podatkowy w ramach realizacji ustawowego obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy wszedł w posiadanie umowy najmu lokalu użytkowego, położonego w T. przy pl. B, zawartej przez skarżącą spółkę ze spółką z C Zgodnie z treścią tej umowy jej integralną część stanowiły: załącznik nr 1 odnoszący się do stanu przejęcia lokalu oraz załącznik nr 2 odnoszący się do stanu przejęcia wyposażenia. Z uwagi na brak w dokumentacji powyższych załączników organowi nie jest znana ich treść. Z uwagi na powyższe koniecznym było zwrócenie się do skarżącej spółki do przedłożenia (okazania) dokumentów, zgodnie z treścią wezwania z dnia 29 czerwca 2017 r. Tymczasem skarżąca wprost odmówiła z wykonania nałożonego na nią obowiązku, wynikającego z art. 155 o.p., przedłożenia przedmiotowej umowy wraz z załącznikami, wskazując, iż nie prowadzi działalności w zakresie gier na automatach, jak również powołując się na przysługujące jej, na podstawie art. 196 § 2 o.p., prawo odmowy udzielenia odpowiedzi. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał treść art. 155 § 1 i art. 262 § 1 – 3 o.p. regulujących kwestie obowiązku udzielenia informacji organom podatkowym, kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia tej informacji, jak również sankcję za bezzasadną odmowę udzielenia informacji w postaci kary porządkowej. Organ odwoławczy odniósł się także do przeprowadzonej przez spółkę analizy różnic pomiędzy okazaniem dokumentu jako przedmiotu oględzin, a okazaniem dokumentu celem przeprowadzenia dowodu z jego treści. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ odwoławczy stwierdził, iż oględzinom mogą podlegać również dokumenty, co do zawartych w nich treści, a co za tym idzie zasadnym było nałożenie na skarżącą spółkę, jako osobę trzecią, kary porządkowej za bezzasadną odmową okazania umowy najmu lokalu z dnia 1 sierpnia 2016 r. wraz z załącznikami, ewentualnych aneksów do tej umowy oraz dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie skarżącej spółki do dysponowania lokalem przy pl. B w T. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: - art. 233 § 1 w zw. z art. 239 o.p. oraz art. 122, art. 187 §1 , art. 262 § 1 pkt 2, art. 155 §1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji, w sytuacji gdy organ ten bezpodstawnie uznał, że dopuszczalnym jest nałożenie kary porządkowej na osobę trzecią za nieokazanie dokumentu w celu przeprowadzenia dowodu z jego treści, w sytuacji gdy ustawodawca przewidział jedynie obowiązek osoby trzeciej do okazania, na żądanie organu podatkowego, przedmiotu do oględzin; - art. 233 § 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 262 §1 pkt 2 i §3 pkt 1 o.p. poprzez uznanie, że organ I instancji w sposób prawidłowy wezwał skarżącą do okazania przedmiotu oględzin w postaci umowy najmu lokalu z dnia 1 sierpnia 2016 r., a jej nieokazanie stanowiło przesłankę do nałożenia na skarżącą kary porządkowej, w sytuacji gdy rzeczywistości skarżąca została wezwana do okazania powyższego dokumentu w celu przeprowadzenia dowodu z jego treści, a niewywiązanie się z powyższego obowiązku przez osobę trzecią, nie jest zagrożone karą porządkową, co wprost wynika z treści ustawy o.p. Z uwagi na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając wniesioną skargę spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko, co do konieczności rozróżnienia przeprowadzenia oględzin przedmiotu, a przeprowadzenia dowodu z jego treści. Ponadto z ostrożności procesowej spółka odniosła się do wysokości nałożonej na nią kary porządkowej wskazując na brak przytoczenia podstawy prawnej jej wymierzenia oraz przesłanek, którymi kierował się organ ją wymierzając i ustalając jej wysokość. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] nr [...] wydane w przedmiocie nałożenia na A. z siedzibą w W. kary porządkowej w wysokości 1.500 zł. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201) – dalej: o.p. Natomiast istotą sporu pozostaje zasadność nałożenia, na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 § 2 pkt 1 o.p., na skarżącą spółkę – jako osobę trzecią, kary porządkowej w wysokości 1.500 zł, za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin to jest: umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 1 sierpnia 2016 r. położonego przy pl. B w T., zawartej z C wraz z jej załącznikami stanowiącymi jej integralną część, zgodnie z § 6 pkt 2 w/w umowy; przedłożenia (okazania) wszystkich aneksów do umowy, aktualnych na dzień 27 listopada 2016 r.; przedłożenia (okazania) tytułu prawnego uprawniającego wzywaną spółkę do władania w/w lokalem. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że jak wynika z art. 122 o.p. organ podatkowy, ma obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w związku z tym, że to podatnik najlepiej zna swoją sytuację prawną i faktyczną, w orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę na konieczność podejmowania przez podatnika współpracy z organami podatkowymi, w celu wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Dlatego też organ podatkowy został wyposażony w prawo żądania od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień bądź udostępnienia rzeczy celem dokonania oględzin. Strona postępowania ma zatem obowiązek przekazania na żądanie organu będących w jej posiadaniu dowodów, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Wynika to jednoznacznie z przepisów art. 189 § 1 i 2, art. 191 i art. 192 o.p. W konsekwencji art. 189 o.p. należy interpretować łącznie z art. 155, a także z art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 tej ustawy. Poprzez instytucję wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 o.p. realizowany jest przez organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy strona w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ ma prawo podjąć przewidziane prawem kroki zmierzające do uzyskania od niej wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Zgodnie z treścią powołanego art. 262 § 1 pkt 2 o.p. strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.800 zł. W myśl art. 262 § 3 pkt 1 o.p. przepis § 1 stosuje się również do osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin. Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie (art. 262 § 5 o.p.). O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie (art. 263 § 1 o.p.). Zasadniczą przesłanką nałożenia kary porządkowej jest zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej "bezzasadność odmowy" dokonania konkretnej czynności procesowej przez stronę, przy czym chodzi tu o odmowę nie mającą podstaw w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie ma zatem znaczenia to, czy w przekonaniu strony powinna ona ten obowiązek wykonać, lecz o kwestię istnienia faktycznych przeszkód w jego wykonaniu. Znamiona "bezzasadnej odmowy", o jakiej mowa w powołanym wyżej przepisie, nosi postępowanie strony, która bez uzasadnionej przyczyny nie realizuje wezwania organu, tj. jeżeli z okoliczności sprawy nie wynika, że jest to uzasadnione obiektywnymi okolicznościami. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że danie możliwości organom podatkowym stosowania kar porządkowych, ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego do określonych zachowań, podyktowanych czynnościami organu (zob. S. Presnarowicz [w:] C. Kosikowski oraz L. Etel (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz LEX, Warszawa 2013, s. 1331.). Odnotować też należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w kontekście oceny, czy dana czynność strony polega na bezzasadnej odmowie dokonania czynności dowodowej, stwierdził m.in., że bezzasadna odmowa strony, to odmowa nieznajdująca potwierdzenia w obowiązujących przepisach (por. wyrok z 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 775/10; www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego bezspornie wynika, że wezwaniami z dnia 29 czerwca 2017 r. i 11 września 2017 r., Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego w Ł. w toku prowadzonego postępowania w sprawie wymierzenia D. z siedzibą w Ł. kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wezwał skarżąca spółkę, jako osobę trzecią, do przedłożenia (okazania), w terminie 5 dni umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 1 sierpnia 2016 r. położonego przy pl. B w T., zawartej z C wraz z jej załącznikami stanowiącymi jej integralną część, zgodnie z § 6 pkt 2 w/w umowy; przedłożenia (okazania) wszystkich aneksów do umowy, aktualnych na dzień 27 listopada 2016 r.; przedłożenia (okazania) tytułu prawnego uprawniającego wzywaną spółkę do władania w/w lokalem. Pomimo skutecznego doręczenia wezwań, skarżąca odmówiła przedłożenia przedmiotowej umowy, wskazując, iż nie prowadzi działalności w zakresie urządzania gier na automatach, jak również powołując się na uprawnienie wynikające z art. 196 § 2 o.p. Z uwagi na powyższe, na spółkę nałożona został przedmiotowa kara porządkowa, w wysokości 1.500 zł. za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin. Kwestionując zaskarżone rozstrzygniecie spółka zarzuca naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z § 3 pkt 1 o.p. poprzez uznanie, że organ jest uprawniony do żądania od osoby trzeciej okazania przedmiotu oględzin w postaci dokumentu, celem przeprowadzenia dowodu z jego treści oraz uznanie, że spółka jako osoba trzecia podlega karze porządkowej za nieprzedłożenie dokumentu celem przeprowadzenia dowodu z jego treści, w sytuacji, gdy przepis ten dopuszcza nałożenie na osobę trzecią kary porządkowej jedynie za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin. W ocenie Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu. Jak już bowiem wcześniej wskazano, wzywając skarżąca spółkę do przedłożenia przedmiotowej umowy celem przeprowadzenia oględzin, organ administracji działała na podstawie art. 155 § 1 o.p. Zgodnie z treścią tego przepisu organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Treść powyższego przepisu wskazuje, że wezwanie to można skierować nie tylko do stron postępowania, ale również innych osób, których postępowanie bezpośrednio nie dotyczy. Ponadto ocena, czy żądanie złożenia wyjaśnień, zeznania lub dokonania określonej czynności może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w gestii organu. Natomiast prawo odmowy wykonania polecenia organy w powyższym zakresie musi wynikać wprost z treści przepisu prawa, np. art. 196 §1 i §2 o.p. Ponadto jak wynika z treści art. 181 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z treścią art. 181 o.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zgromadzone w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b §3, i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ponadto jak wynika z art. 198 § 1 o.p. jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane na wezwanie organu podatkowego do okazania tego przedmiotu. Podkreślić w tym miejscu wymaga, że ustawodawca nie sprecyzował dokładnie, co może być przedmiotem oględzin, co prowadzi do wniosku, iż przedmiotem tym mogą być również dokumenty znajdujące się w posiadaniu osób trzecich, których treść (lub zewnętrzny wygląd) może mieć znaczenie dla sprawy (por. wyrok WSA w K. z dnia [...] [...]; www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto wskazać należy, iż oględziny w postępowaniu podatkowym mogą mieć dwojaki charakter: jako środek dowodowy oraz jako czynność w zakresie postępowania dowodowego, które służą do uzyskania innych środków dowodowych. W trakcie czynności oględzin można bowiem uzyskać szereg innych dowodów, posiadających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, np. księgi, rachunki, faktury, dokumentacja techniczna (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2011 r., II FSK 1526/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 lipca 2013 r., I SA/Łd 260/13; www.cbois.nsa.gov.pl). W sprawie jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, organ prowadzący postępowanie w sprawie wymierzenia spółce D kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, to jest Naczelnik Urzędu Celno – Skarbowego w Ł., jest w posiadaniu przedmiotowej umowy najmu lokalu użytkowego 1 sierpnia 2016 r., zawartej przez skarżącą spółkę A ze spółką C. Organ nie posiadał natomiast wymienionych załączników do zawartej umowy, oznaczonych nr 1 i nr 2, które to załączniki, jak wynika z treści tej umowy stanowiły jej integralną część. Tym samym w ocenie Sądu koniecznym, jak i zasadnym było zwrócenie się do skarżącej spółki, jako osoby trzeciej, do przedłożenia (okazania) tego dokumentu wraz z jego załącznikami oraz ewentualnymi aneksami do umowy, jako przedmiotu oględzin, którym co już wcześniej wykazano, może być dokument, zarówno na okoliczność ustalenia jego treści, jak i oceny jego cech zewnętrznych. Tymczasem z przyczyn całkowicie zależnych od skarżącej, wynikających z bezzasadnej odmowy współpracy, organ celny nie mógł przeprowadzić kompletnego postępowania. Skoro spółka nie złożyła wymienionej w wezwaniu umowy i nie podał informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, to zaistniały okoliczności uzasadniające nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 § 3 pkt 1 o.p. W konsekwencji powyższego Sąd, za niezasadne uznał podniesione zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów procedury podatkowej. Za pozostające bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia uznać należało również zarzut skarżącej, co do niewskazania podstawy prawnej nałożonej kary porządkowej, jak i wskazania przesłanek przemawiających za jej nałożeniem oraz wysokością. Wbrew stanowisku spółki organ wskazał podstawę prawną nałożonej kary porządkowej oraz uzasadnił konieczność wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia wynikającą z bezpodstawnej odmowy wykonania wezwania do przedłożenia przedmiotowej umowy jako przedmiotu oględzin. Zgodzić natomiast należy się ze skarżącą spółką, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera argumentacji, co do wysokości nałożonej kary, jednakże uchybienie to nie może skutkować jego uchyleniem. Nalżona kara nie przekracza przewidzianej prawem kwoty maksymalnej, a bezzasadna odmowa współpracy przez spółkę uzasadnia jej wysokość. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalić a.l.