III SA/Łd 1170/15

Dnia 10 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 roku sprawy ze skargi Ł.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] roku znak [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. postanowieniem z dnia (...)nr (...) utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy B. z dnia (...). znak: (...) ustalające koszty postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 5.527,62, a ponadto ustalające, iż koszty te ponoszą S. J. i H. J. w kwocie 2.763,81 zł. oraz Ł. M. w kwocie 2.763,81 zł. Organ odwoławczy uzasadniając wydane postanowienie wyjaśnił, że ostateczną decyzją z dnia (...). Wójt Gminy B. dokonał rozgraniczenia działek nr 158/4 i 158/5 i położonych w obrębie Ł., stanowiących własność S. i H. J. oraz Ł. M. koszty postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 5.527 zł. i obciążył nimi strony postępowania w równych częściach po 2.763,81 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia (...). utrzymało w mocy ww. postanowienie z dnia (...), nie uwzględniając zażalenia wniesionego przez Ł. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 742/14 uchylił postanowienia organów obu instancji w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W ocenie Sądu organy administracji błędnie przyjęły jako podstawę ustalenia wysokości kosztów fakturę z dnia 12 grudnia 2013 r. mającą swoje źródło w umowie z dnia 12 sierpnia 2013 r. Koszty powinny natomiast zostać określone z uwzględnieniem treści art. 263 § 1 k.p.a., zgodnie z którym do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. Przepis ten ma charakter otwarty, tzn. koszty postępowania mogą również stanowić inne koszty w nim wymienione, np. wynagrodzenia biegłego. Wskazuje na to treść art. 263 § 2 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Przepis art. 263 § 1 k.p.a. wymieniając składniki kosztów postępowania w postaci kosztów podróży i innych należności świadków i biegłych oraz stron, odsyła jednocześnie do art. 56 k.p.a. Ten ostatni przepis - stanowiąc o przyznaniu osobie, która stawiła się na wezwanie, kosztów podróży i innych należności - zawiera z kolei odesłanie do przepisów zawartych w dziale 2 tytuł III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Na podstawie art. 263 § 1 i art. 56 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych, wysokość wynagrodzenia geodety, który dokonał czynności ustalenia przebiegu granic, za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla tych czynności, powinien przyznać i ustalić organ dokonujący rozgraniczenia nieruchomości. Zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w ust. 1 – na podstawie złożonego rachunku. Wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są specjalistami. Podstawę wyliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa ( art. 89 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Wynagrodzenie biegłego będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu (art. 89 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Stawki wynagrodzenia biegłych za wykonaną pracę, taryfy zryczałtowane dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są specjalistami oraz sposób dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii zostały określone w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o kosztach sądowych, wydanym na podstawie jej art. 89 ust. 5 – rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz.U. poz. 518). Zgodnie z § 7 ust. 3 tego rozporządzenia wynagrodzenie za wykonaną pracę biegłych z dziedziny geodezji i kartografii, w zakresie czynności opisanych w załączniku nr 3 do rozporządzenia, można określić według stawki albo taryfy zryczałtowanej wskazanej w tym załączniku. W załączniku tym określono procent kwoty bazowej za poszczególne typowe czynności techniczne biegłych z zakresu geodezji i kartografii. Przykładowo w poz. 4 określono, że za ustalenie granic nieruchomości do 4 punktów granicznych ryczałt wynosi 29,39 procent kwoty bazowej, za każdy następny punkt graniczny na podstawie danych geodezyjno – kartograficznych – 2,23 procent kwoty bazowej, a za każdy następny punkt na podstawie oświadczeń stron – 0,96 procent kwoty bazowej. Ponadto, wydatki poniesione przez biegłego, niezbędne dla wydania opinii, w tym w szczególności wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty dojazdu na miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub rachunków albo kopii tych dokumentów, a w razie ich braku – za pomocą oświadczenia (§ 8 powołanego rozporządzenia). Niewątpliwie wynagrodzenie upoważnionego geodety za czynności ustalania przebiegu granic w postępowaniu rozgraniczeniowym stanowi koszty postępowania, zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów powinno przybrać formę postanowienia, na które służy zażalenie osobie zobowiązanej do ich poniesienia (art. 264 § 1 i 2 k.p.a.). Organ administracji nie może więc bezkrytycznie przyjmować rachunków (faktur) wystawionych przez upoważnionych geodetów za wymienione wyżej czynności, lecz jest zobligowany do ich sprawdzenia, uwzględniając także wydatki niezbędne do wykonania zleconej pracy, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania tym bardziej, że jak już wyżej wspomniano, wykładnia art. 262 § 1 k.p.a. powinna być wąska, bowiem omawiane uregulowanie prawne jest istotnym wyjątkiem od zasady, że koszty postępowania ponosi organ administracji publicznej. Tymczasem w niniejszej sprawie ani z umowy z dnia 12 sierpnia 2013r., ani z faktury VAT z dnia 12 grudnia 2013r. za wykonanie rozgraniczenia nie wynika nawet, jakie czynności ustalania granic w tym wypadku miały miejsce. Z uzasadnień postanowień organów administracji nie wynika, aby ta kwestia była w ogóle przedmiotem rozważań organów administracji w niniejszej sprawie. Organ nie przedłożył żadnego dowodu, z którego wynikałoby jakie "wydatki cząstkowe" składają się na wyszczególnioną w umowie cywilnoprawnej kwotę wynagrodzenia, tj. jakie czynności w związku z dokonanym rozgraniczeniem wykonał geodeta, jaki był jego nakład czasu pracy. Nie sposób więc stwierdzić, jakie były rzeczywiste koszty rozgraniczenia w tej sprawie, w szczególności czy nie zostały one zawyżone w stosunku do kwot wynikających z rozporządzenia, a w konsekwencji nie sposób zweryfikować prawidłowości przyjętej przez organ wysokości wydatków. Także załączone akta administracyjne nie pozwalają na zweryfikowanie tej wysokości z uwagi na brak wymaganych danych nawet w przedłożonej przez geodetę dokumentacji geodezyjnej. Oznacza to, że organy zaniechały w tej sprawie wypełnienia obowiązku ustalenia wysokości kosztów rozgraniczenia, ograniczając się wyłącznie do przyjęcia kwoty zaoferowanej przez geodetę, a zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy stwierdził, że Wójt Gminy B., związany oceną prawną sprawy wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi, wystąpił do geodety uprawnionego K. Sz., który wykonał ( z upoważnienia wójta) czynności związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości o wykazanie jakie czynności i wydatki składają się na kwotę 4.494 zł., na która wystawiona została faktura z dnia 12 grudnia 2013 r. W piśmie z dnia 26 maja 2015 r. geodeta K. Sz. przedstawił "rozliczenie szczegółowe do umowy z dnia 12 sierpnia 2013 r.", w którym przedstawił wynagrodzenie naliczone za poszczególne czynności wykonane podczas rozgraniczenia nieruchomości. Do ustalenia wynagrodzenia za pracę geodeta przyjął stawkę 1,7% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe ( z przedziału 1,28 do 1,81% obowiązującej od 6 maja 2013 r.). Na podstawie tego zestawienia można stwierdzić, jakie były rzeczywiste koszty rozgraniczenia w tej sprawie, w szczególności czy zostały one zawyżone w stosunku do kwot wynikających z powołanego wyżej rozporządzenia (czego brak zarzucił Sąd w zapadłym wyroku). Koszty przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania rozgraniczeniowego wynoszą więc 4.494 zł. + 23% podatku VAT, co daje kwotę 5.527,62 zł. Kwotę tę zobowiązani są uiścić po połowie właściciele rozgraniczanych nieruchomości. Ł. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżone postanowienie jest nie merytoryczne, bowiem skupia się wyłącznie na kwestionowaniu przez stronę skarżącą kosztów geodezyjnych, ze świadomym pominięciem meritum sprawy. Wójt bez należytej staranności podjął decyzję o rozgraniczeniu działek bez rozeznania sytuacji prawnej. Ponadto naliczanie kosztów rozgraniczenia budzi wiele wątpliwości. Geodeta rozlicza swoją pracę według wskaźników ustalonych rozporządzeniem, których rozpiętość pozwala na dowolne ich stosowanie oraz według oświadczeń. Sceptycyzm skarżącego wzbudza np. ilość godzin pracy nad "analizą materiałów geodezyjnych" istniejących od lat w zasobach PODGIK, "pomiary sytuacyjne i czynności graniczne" dwa dni x 1400 zł. Pomiary odbywały się pierwszego dnia ok. 4 godzin, drugiego ok. 5 godzin. Skarżący stwierdził ponadto, że geodeta nie wykonał prac rozgraniczeniowych w całości. Pominął w swych pomiarach powierzchnię działek 158/4 i 158/5 oraz nie wyznaczył granicy działek od północy. Zdaniem skarżącego kolejna decyzja o obciążeniu kosztami jest niezrozumiała i budzi jego sprzeciw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wyjaśniło, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, a nie jak twierdzi strona skarżąca "meritum sprawy", którym było ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, dokonane decyzją Wójta Gminy B. o rozgraniczeniu. Za niezasadne, w ocenie organu odwoławczego, należy także uznać uwagi dotyczące rozliczenia przez geodetę kosztów przeprowadzonego rozgraniczenia, które zdaniem strony nie zostało przeprowadzone w całości. Przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego było bowiem ustalenie przebiegu granicy między działkami nr 158/4 i 158/5, a nie wszystkich granic tych działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są trafne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a. Prawidłowość ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego działek należących do skarżącego oraz do S. i H. J. była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 742/14 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. oraz poprzedzające je postanowienie organu administracji I instancji, określające wysokość tych kosztów. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ustanowiona w tym przepisie zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy ( v. wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2073/13- System Informacji Prawnej Lex nr 1773611). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym wyżej wyroku z dnia 19 listopada 2014 r. stwierdził, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uchwale siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, że koszty postępowania winny obciążać tak skarżącego, jak i uczestników postępowania, według zasady wyrażonej w art. 152 kodeksu cywilnego, to jest po połowie. WSA w Łodzi wskazał ponadto, że przedmiotem kontroli sadowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była zgodność z prawem postępowania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, a nie decyzji o rozgraniczeniu, która stała się ostateczna i prawomocna. Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podnoszone w obecnie wniesionej skardze, dotyczące pominięcia przez organy administracji meritum sprawy ( sposobu rozgraniczenia działek), jak i braku podstaw do obciążenia skarżącego częścią kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W ocenie Sądu obecnie rozpoznającego sprawę zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 742/14 organ administracji nie może bezkrytycznie przyjmować rachunków wystawionych przez upoważnionych geodetów za wykonane czynności, lecz jest zobligowany do ich sprawdzenia, uwzględniając także wydatki niezbędne do wykonania zleconej pracy, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu postanowienia. Ponadto uznał, że wynagrodzenie oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy, albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są specjalistami. Podstawę wyliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa. Stawki wynagrodzenia biegłych za wykonaną pracę, taryfy zryczałtowane dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są specjalistami oraz sposób dokumentowania wydatków niezbędnych do wydania opinii określono w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym ( Dz.U. z 2013 r., poz. 518). Sąd wskazał, iż zgodnie z § 7 ust. 3 tego rozporządzenia wynagrodzenie za pracę biegłych z dziedziny geodezji i kartografii, w zakresie czynności opisanych w załączniku nr 3 do rozporządzenia, można określić według stawki albo taryfy zryczałtowanej wskazanej w tym załączniku. W załączniki tym określono procent kwoty bazowej za poszczególne typowe czynności techniczne biegłych z zakresu geodezji i kartografii. Przykładowo w poz. 4 określono, że za ustalenie granic nieruchomości do 4 punktów granicznych ryczałt wynosi 29,39 procent kwoty bazowej, a każdy następny punkt graniczny na podstawie danych geodezyjno-kartograficznych – 2,23 procent kwoty bazowej, a za każdy następny punkt na podstawie oświadczeń stron – 0,96 procent kwoty bazowej. Ponadto, wydatki poniesione przez biegłego, niezbędne do wydania opinii, w tym w szczególności wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty dojazdu na miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub rachunków albo kopii tych dokumentów, a w razie ich braku – za pomocą oświadczenia ( § 8 powołanego rozporządzenia). Organ odwoławczy, wbrew wskazaniom wyrażonym w orzeczeniu sądowym, ponownie bezkrytycznie przyjął rachunek złożony w dniu 29 maja 2015 r. przez geodetę ( rozliczenie szczegółowe do umowy z dnia 12 sierpnia 2013 r.), nie dokonując jego wnikliwego sprawdzenia. Po zapoznaniu się z treścią rachunku ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, iż biegły przyjął stawkę 1,7% kwoty bazowej dla zajmujących kierownicze stanowiska państwowe ( z przedziału 1,28 do 1,81). Przyjął, że na podstawie tego zestawienia można stwierdzić jakie były rzeczywiste koszty rozgraniczenia w tej sprawie, w szczególności czy nie zostały one zawyżone w stosunku do kwot wynikających z powołanego wyżej rozporządzenia. Złożony przez geodetę rachunek zawiera 7 pozycji. Cztery z nich dotyczą czynności wykonanych przez geodetę, zaś pozostałe poniesionych przez niego kosztów ( koszty dojazdu, kserokopie, wydruki i opłaty). Sposób wyliczenia wynagrodzenia oraz zasadność poniesionych przez geodetę kosztów wymagały oceny organu, której zabrakło w niniejszej sprawie. W szczególności wyjaśnienia wymaga dlaczego geodeta określił wysokość wynagrodzenia w oparciu o przepis § 2 ww. rozporządzenia, określający ogólną stawkę przyznawaną biegłym, skoro w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 2014 r. Sąd wskazał jako podstawę wyliczenia wynagrodzenia geodety załącznik nr 3 do rozporządzenia, zawierający taryfę zryczałtowaną za typowe czynności techniczne biegłych z zakresu geodezji i kartografii. Przedstawiony rachunek ( rozliczenie szczegółowe do umowy z dnia 12 sierpnia 2013 r.) nie zawiera także opisu punktu 5 ( koszty dojazdu). Geodeta wykazane koszty dojazdu powinien uzupełnić adnotacją o ilości dojazdów niezbędnych do przeprowadzenia rozgraniczenia oraz odległości jakie przebył. Jedynie w takim przypadku organ administracji, a także osoby zobowiązane do pokrycia kosztów rozgraniczenia byliby w stanie dokonać oceny ich prawidłowego wyliczenia. Ponadto wymaga wyjaśnienia punkt 3 rachunku złożonego przez geodetę. Konkretnie dlaczego wynagrodzenie za pomiar sytuacyjny i czynności graniczne opisano ogólnikowo: 2 dni x 1400 zł., a nie określono wynagrodzenia w tym zakresie w oparciu o punkt 5 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym ( Dz.U. z 2013 r., poz. 518). W punkcie 5 załącznika nr 3 wymieniono czynności pomiaru sytuacyjnego i opracowania jego wyników. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. B.K.