III SA/Łd 1171/15

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 22 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne postanawia przyznać radcy prawnemu J. Z., prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A 220, lok. 6, kwotę łączną 366,60 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt sześć 60/100), w tym kwotę 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) zawierającą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej J. S. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a także kwotę 219 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych) tytułem pozostałych udokumentowanych wydatków i nakazać wypłacenie powyższej kwoty radcy prawnemu J. Z. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi a.l. III SA/Łd 1171/15 Uzasadnienie Wyrokiem z 31 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Następnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 6 kwietnia 2016 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. wyznaczyła jako pełnomocnika skarżącej w niniejszej sprawie radcę prawnego J. Z. Radca prawny J. Z. działając w imieniu skarżącej, wniósł 28 maja 2016 r. – za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z 31 marca 2016 r. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej, oświadczając, iż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z 9 maja 2018 r. wynika, że na rozprawie w imieniu skarżącej stawił się jej pełnomocnik. Następnie pełnomocnik złożył spis kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykazując także na koszty związane z dojazdem do siedziby NSA. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej, czyli czynności która wszczęła postepowanie drugoinstancyjne, regulowało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805). W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) powołanego rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 8 tego rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawka ta wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 100 %, nie mniej jednak niż 240 zł. W niniejszej sprawie, w treści skargi kasacyjnej, a następnie w piśmie wniesionym do WSA w Łodzi przedstawiającym spis kosztów pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone przez mocodawczynię w całości ani w części. Z akt sprawy wynikało, że pełnomocnik skarżącej był obecny na rozprawie przed NSA. Ponadto - na podstawie § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia – radcy prawnemu przysługuje zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, na które w niniejszej sprawie złożyły się koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę przed NSA 9 maja 2018 r. Stosownie do przedłożonego oświadczenia – koszty te wyniosły łącznie 219 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosiła 170 zł. W § 8 pkt 1 rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł opłata maksymalna wynosi 120 zł. Z uwagi jednak na treść § 21 ust. 1 pkt 2 lit. a in fine rozporządzenia, niezbędnym było ustalenie opłaty maksymalnej na poziomie 240 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do dyspozycji § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Z tych też względów, w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości, brak zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, obszerność zgromadzonego materiału dowodowego) należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł (1/2 x 240 zł). Kwota 240 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt pkt 2 lit. b. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł. Ponadto - na podstawie § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia – radcy prawnemu przysługuje zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków, na które w niniejszej sprawie złożyły się koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę przed NSA 9 maja 2018 r. Stosownie do przedłożonego oświadczenia koszty te wyniosły 219 zł. Wobec powyższego, stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 2 lit a in fine oraz § 2 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w postanowieniu. a.l.