III SA/Łd 118/19

Dnia 9 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz A.K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z [...], wydanym na podstawie 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z [...] o ustaleniu kosztów rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie geodezyjnym R. ozn. nr ew. 61 – stanowiącą własność Pana A.K. i ozn. nr ew. 55 stanowiącą własność Gminy S. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że postanowieniem [...] Wójt Gminy S. ustalił wysokość kosztów rozgraniczenia w wysokości 4 400,00 zł i obciążył kosztami uczestników rozgraniczenia po połowie, tj. A.K. w wysokości 2 200,00 zł i Gminę S. w wysokości 2 200,00 zł. Z postanowieniem nie zgodził się A.K. i wniósł zażalenie. Podniósł w nim, że w 2014 r. sąsiadka – sołtys wsi S. wynajęła geodetę, który zmienił granice drogi gminnej i od tej pory skarżący ma trudności poruszając się tą drogą w wykonywaniu działalności rolniczej. Wójt Gminy obiecał nie obciążać go kosztami, jeżeli okaże się, że droga jest źle wytyczona. Organ II instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia podniósł, że z wnioskiem o rozgraniczenie nieruchomości wystąpił A.K. Organ I instancji wszczął postanowieniem z [...] postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy nieruchomościami: stanowiącą własność A.K. – dz. nr 61 i nieruchomością stanowiącą własność Gminy S. – dz. nr 55. Po przeprowadzeniu przez upoważnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi we wniosku nieruchomościami oraz sporządzeniu dokumentacji technicznej i przyjęciu jej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa Powiatowego w S. organ I instancji decyzją z [...], w oparciu o art. 34 ust. 1 w związku z art. 30 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), zwanej dalej p.g.k., orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu. Postanowieniem z [...] organ I instancji działając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1 i 264 § 1 k.p.a. ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 4 400,00 zł i obciążył po połowie uczestników rozgraniczenia. Organ II instancji przytoczył następnie treść art. 28, art. 262 § 1 i art. 264 § 1 k.p.a. oraz powolał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06. Organ II instancji podniósł nadto, że ustalenie granic nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego następuje wówczas, gdy granice nieruchomości nie zostały wcześniej ustalone i brak jest dokumentów pozwalających na określenie pierwotnego położenia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych. Taka sytuacja zaistniała w sprawie. Granica prawna pomiędzy nieruchomościami nie była dotychczas ustalona. Prowadzone rozgraniczenie dotyczy interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich i konsekwencją tego postępowania są poniesione koszty rozgraniczenia. W skardze na powyższe postanowienie A.K. podniósł, że w związku z utrudnieniami w dotarciu ze sprzętem rolniczym do uprawianego przez niego pola (droga od pewnego czasu ma teoretycznie 3 m szerokości, praktycznie 1,78 m, a wcześniej 5 m) i jest w dowolny sposób użytkowana (wywóz śmieci, kopalnia żwiru), wielokrotnie interweniował u Wójta Gminy S. w sprawie wytyczenia drogi na działce nr 55 należącej do gminy. Wcześniej usiłował przy pomocy uprawnionego geodety na swój koszt ustalić granice nieruchomości. Rozbieżności między wskazaniami dwóch różnych geodetów w okresie 2 miesięcy wynoszą około 1,5 m, a i one nie nawiązują do wiekowych drzew posadzonych wzdłuż drogi około 1963 r. po dokonanej z urzędu ewidencji i klasyfikacji gruntów. Z propozycją rozgraniczenia i pokrycia kosztów tego rozgraniczenia przez gminę wystąpił sam Wójt. Wójt Gminy S. zignorował swoją nieobecnością wznowienie granic (po całej długości drogi, z jej prawej strony) albo celowo doprowadził do konfliktu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskażonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia kosztów rozgraniczenia nieruchomości. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 i art. 264 § 1 k.p.a., które określają zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy strony. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Z kolei z unormowania art. 152 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017r., poz. 459), dalej jako k.c. wynika, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. W orzecznictwie istniały rozbieżności co do stosowania przepisów art. 152 i 153 k.c. w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 k.c. Zostały one wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 (ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 26), w której stwierdzono, że: "Organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". W uzasadnieniu powyższej uchwały przedstawiono uregulowania prawne dotyczące instytucji rozgraniczenia nieruchomości. Podkreślono, że okoliczności, iż postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, nie zmienia fakt, że sama instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", choć została uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych, to jest w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne i w Kodeksie cywilnym, stanowi jedną całość. Uznano też, że nie do obrony jest teza, iż w postępowaniu administracyjnym nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego, a w postępowaniu cywilnym – unormowań zawartych w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Przeciwnie, zarówno w jednym, jak i w drugim postępowaniu, tak organ administracji publicznej, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, co znajduje potwierdzenie w analizie porównawczej art. 152 i art. 153 Kodeksu cywilnego i art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że konsekwentnie należy przyjąć, iż w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 k.c. Natomiast interes prawny jest kategorią obiektywną, uznając, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że to postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadujących. Sąd uznał w uchwale, że wykładnia gramatyczna art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. skłania do wniosku, iż ustala on zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony) a organ administracji. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony; w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 Kodeksu cywilnego. Na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji publicznej i obciążyć kosztami rozgraniczenia wyłożonymi przez organ po połowie strony będące właścicielami gruntów sąsiadujących objętych rozgraniczeniem, na zasadach określonych w art. 152 kodeksu cywilnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że postępowanie rozgraniczeniowe obejmowało, tak twierdzi organ, rozgraniczenie pomiędzy nieruchomościami: 1) działką ewidencyjną nr 61 - właściciel A.K. a 2) działką ewidencyjną nr 55 – właściciel Gmina S. Chociaż z wnioskiem o rozgraniczenie wystąpił skarżący – A.K., to również w interesie prawnym właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy byli stronami tego postępowania, leżało przeprowadzenie rozgraniczenia. Między stronami nie doszło do ugody odnośnie ustalenia punktów granicznych. W aktach brak jest dokumentacji dotyczącej rozgraniczenia, w tym brak jest protokołu z dnia 1 sierpnia 2018 roku sporządzonego przez geodetę na okoliczność przeprowadzenia czynności rozgraniczenia nieruchomości. Organ nie załączył tego dokumentu, pomimo że Sąd zwracał się o jego załączenie. Tymczasem to protokół potwierdza przeprowadzone czynności przez uprawnionego geodetę, jakie punkty graniczne ustalił, a w konsekwencji tych ustaleń jak przebiegają granice między działkami oraz dlaczego strony nie zaakceptowały ustaleń geodety. Brak jest zatem informacji co potwierdził geodeta uprawniony B.L., jakie wskazał na gruncie punkty graniczne stronom postępowania, jak przebiega na podstawie jego ustaleń granica pomiędzy działką skarżącego a działką Gminy, które punkty graniczne zostały zakwestionowane przez strony. Wprawdzie z uzasadnienia decyzji z dnia [...] Wójta Gminy S. o umorzeniu postępowania o rozgraniczenie pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie [...] R. oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr 61 - właściciel A.K. i działka ewidencyjna nr 55 – właściciel Gmina S. - wynika, że geodeta wezwał strony postępowania do stawienia się w dniu 1 sierpnia 2018 r. na gruncie celem ustalenia położenia punktów i przebiegu linii granicznej i poinformował strony, że brak jest w sprawie jednoznacznych dowodów, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pozwalających ustalić na ich podstawie przebieg granicy, oraz że strony mają możliwość przyjęcia granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron, które nie zostało jednak złożone w obecności geodety, ale brak możliwości weryfikacji protokołu nie pozwala na ocenę czynności dokonanych przez geodetę. Ponadto geodeta sporządził szkic graniczny stanowiący załącznik nr 1 do protokołu z rozgraniczenia (kserokopia powyższego szkicu granicznego znajduje się w aktach administracyjnych), załączony do operatu rozgraniczeniowego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 24 sierpnia 2018 r. pod pozycją [...], przedstawiający granicę pomiędzy działkami nr 61 i nr 55. Skoro jednak sam geodeta przyznała, że brak jest w sprawie jednoznacznych dowodów, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, to nie wiadomo, na jakiej podstawie wykonał swoją pracę. Natomiast strony przedstawiły odmienny przebieg granicy, co ujawniło istniejący spór graniczny, którego odzwierciedleniem powinien być protokół z rozgraniczenia, a nie tylko szkic graniczny, z którego jedynie wynika, że punkt 1 - 4 wskazał skarżący, natomiast punkt 5 wskazał właściciel działki nr 62, którego nazwisko trudno odczytać (M.), a więc właściciel, który nie jest stroną w tym postępowaniu. Jednocześnie podkreślić należy, że brak jest szczegółowego przedstawienia ustaleń na gruncie w uzasadnieniu postanowienia o ustaleniu kosztów rozgraniczenia. Z uzasadnienia postanowienia nie wynika, ile osób stawiło się na gruncie, ile i jakie punkty graniczne ustalił geodeta oraz czy niektóre okazane punkty graniczne nie są jednocześnie punktami granicznymi innych właścicieli działek sąsiednich, a to niewątpliwie ma wpływ na ustalenie kosztów rozgraniczenia dla wszystkich uczestników postępowania rozgraniczeniowego. Jeżeli bowiem w postępowaniu rozgraniczeniowym będzie podlegało ustalenie położenia chociażby jednego punktu granicznego, to stronami tego postępowania będą podmioty praw przysługujących do tych nieruchomości, których przebieg granicy będzie zależny od położenia tego punktu. Położenie tego punktu będzie bowiem wyznaczało zasięg prawa własności tych nieruchomości. W świetle przywołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie może zatem budzić wątpliwości, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c. W rozpoznawanej sprawie mamy jednak do czynienia z sytuacją, w której stroną postępowania jest Gmina S. i w jej interesie powinno leżeć rozgraniczenie działki będącej drogą ze wszystkimi właścicielami działek sąsiadujących, a nie tylko z działką skarżącego. Jak bowiem wynika z załączonego do skargi pisma E.N. (właścicielki działki nr 54) z dnia 6 czerwca 2018 r. skierowanego do Rady Gminy S. oraz do Wójta Gminy S. granice działki nr 55 należącej do Gminy S., będącej drogą są sporne, a spór dotyczy granicy nie tylko z działką nr 61, której właścicielem jest skarżący, ale także granic innych działek. Działka ewidencyjna nr 61 należąca do A.K. jest przedostatnią działką, do której prowadzi droga dojazdowa do pól (działka ewidencyjna nr 55 należąca do Gminy S.) i rozgraniczenie w tym miejscu nie rozwiąże problemu A.K. i właścicieli innych działek do swoich upraw. W piśmie wskazano, że kwota 4400 zł i geodeta B.L. może są wystarczającymi warunkami do rozgraniczenia działki należącej do Gminy S. ze wszystkimi sąsiadującymi działkami i uporządkowaniem wszystkich praw dotyczących tej drogi. W ww. piśmie E.N. wniosła o rozwiązanie problemu działki nr 55, stanowiącej własność Gminy S., w sposób kompleksowy z udziałem wszystkich zainteresowanych, czyli wszystkich właścicieli działek położonych przy działce stanowiącej drogę. Zaapelowała o przemyślane wydawanie pieniędzy. W piśmie z dnia 26 października 2018 r. Przewodniczący Rady Gminy S. poinformował, że na zebraniu wiejskim w dniu 27 września 2018 r. mieszkańcy złożyli wniosek o sfinansowanie rozgraniczenia i wytyczenie tej drogi z funduszu sołectwa. Zauważyć zatem należy, że skoro koszty rozgraniczenia i wytyczenie drogi miały być sfinansowane z funduszu sołectwa, to obciążenie skarżącego kosztami w kwocie 2 200 zł jest nieuzasadnione. Jednocześnie wskazać należy, że organy uznały, że całkowity koszt postępowania rozgraniczeniowego podlegający rozliczeniu wynoszący 4 400 zł dotyczył dwóch stron. W ocenie Sądu, wobec powyżej przedstawionych rozważań ze stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Organ całkowicie pominął liczbę wyznaczonych punktów granicznych i ich wpływ na ustalenie przebiegu granic (ze szkicu granicznego wynika, że stroną był też właściciel działki nr 62. Wystąpienie sporu granicznego implikuje sposób rozliczenia kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i uzasadnia obciążenie tymi kosztami wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. Wobec powyższego stwierdzić należy, że z akt sprawy nie wynika, że nastąpiło rozgraniczenie pomiędzy dwoma, a nie trzema nieruchomościami. Przy czym w stosunku do niektórych z nich rozgraniczenie mogło polegać wyłącznie na ustaleniu przez geodetę jednego punktów granicznych, chyba że geodeta nie dokonał żadnych ustaleń. Tym samym należy przyjąć, że koszty postępowania rozgraniczającego, o których mowa w art. 262 § 2 pkt 2 k.p.a., winny obciążać wszystkich właścicieli nieruchomości objętych przedmiotowym postępowaniem, a ich podział między strony postępowania winien być dokonany według zasady określonej w art. 152 k.c. Przy czym tak jak nie można przyjąć, iż na gruncie art. 262 § 2 pkt 2 k.p.a. koszty postępowania winny obciążać wyłącznie tych właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy w toku postępowania rozgraniczającego kontestują przebieg granicy poprzez zgłaszanie określonych wniosków lub zarzutów, bowiem nie można zgodzić się z sytuacją, w której aktywność procesowa określonej strony będzie rodziła dla niej obowiązek wyłącznego partycypowania w kosztach postępowania, tak nie można również zaakceptować stanowiska uzależniającego obowiązek poniesienia kosztów tego postępowania od jego wyników, w szczególności od tego kto stał się "beneficjentem" tegoż postępowania w następstwie korzystnego dla niego wytyczenia przebiegu granicy. Powyższe okoliczności nie mieszczą się bowiem w dyspozycji art. 262 § 2 pkt 2 k.p.a. Jednakże mając na uwadze to, że Gmina S., będąca stroną postępowania rozgraniczeniowego, w wyniku swoich działań doprowadziła do zmiany granicy swojej działki będącej drogą bez udziału właścicieli działek sąsiadujących, to zasadne byłoby rozważenie przez Gminę S., tak jak sugeruje to E.N. (właścicielka działki nr 54) kompleksowe rozwiązanie problemu ze wszystkimi właścicielami sąsiadujących działek, oraz w sytuacji gdy Gmina ponosi odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy, obciążenie właścicieli działek, w tym skarżącego niższymi kosztami rozgraniczenia. Odnosząc powyższe zasady do kontrolowanego postępowania Sąd uznał, że organ orzekający w przedmiocie kosztów postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] nie dokonał poprawnej analizy stanu sprawy i nie uzasadnił w sposób należyty, z jakich przyczyn uznał za zasadne obciążenie skarżącego kosztami postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 2 200 złotych. W rozpoznawanej sprawie sposób rozdziału kosztów między uczestników postępowania dokonany rozstrzygnięciem Wójta Gminy z dnia [...], poprzedzającym zaskarżone rozstrzygnięcie, budzi wątpliwości, gdyż nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zdaniem Sądu z powołanej uchwały NSA, zwłaszcza z użytego w niej sformułowania "może" nie wynika, że w realiach konkretnej sprawy nie jest możliwe obciążenie kosztami rozgraniczenia poniesionymi w administracyjnym postępowaniu rozgraniczeniowym stron w różnej wysokości, a więc z pominięciem reguły określonej w art. 152 k.c. W takiej jednak sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nie może być rozstrzygnięciem dowolnym i winno uwzględniać stan faktyczny sprawy oraz zgromadzony w jej toku materiał dowodowy. Istotną kwestią jest wykazanie przez organ, z czego wynika kwota, którą ma uiścić dana strona postępowania rozgraniczeniowego - niezbędne jest więc ustalenie z jakich składników składa się ta kwota - czy z kosztów konkretnych czynności geodety, np. liczby wyznaczonych punktów granicznych, czy też z innych jeszcze składników. Z materiału dowodowego oraz z uzasadnienia zaskarżonych postanowień nie wynika, że organ prawidłowo obliczył ilość działek objętych rozgraniczeniem, czy też ilość granic, które podlegały rozgraniczeniu, co czyni uprawnionym uznanie, że koszty postępowania rozgraniczeniowego ustalone zostały w sposób dowolny. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni wskazane wyżej uwagi Sądu w zakresie ustalenia dla każdej ze stron kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 100 zł, obejmującej uiszczony wpis od skargi. k.ż.