III SA/Łd 121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr SKO.[...];[...];[...];[...];[...];[...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. przyznać adwokatowi E. C. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) zł obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej J.J. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi E. C. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 145 i art. 151 § 1 ust. 2 k.p.a. oraz art. 7 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.): -decyzją Nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...], Nr [...] orzekającą o przyznaniu J. J. dodatku mieszkaniowego w kwocie 70,59 zł i przyznał jej dodatek mieszkaniowy w skorygowanej wysokości- 43,15 zł na okres od 1 października 2002 r. do 31 marca 2003 r. oraz zobowiązał do zwrotu kwoty 329,28 zł, - decyzją Nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...]. Nr [...] orzekającą o przyznaniu J. J. dodatku mieszkaniowego w kwocie 44,83 zł i przyznał jej dodatek mieszkaniowy w skorygowanej wysokości- 15,21 zł na okres od 1 kwietnia 2003 r. do 30 września 2003 r. oraz zobowiązał do zwrotu kwoty 355,44 zł, - decyzją Nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...], Nr [....] orzekającą o przyznaniu J. J. dodatku mieszkaniowego w kwocie 46,41 zł i przyznał jej dodatek mieszkaniowy w skorygowanej wysokości- 19,58 zł na okres od 1 października 2003 r. do 31 marca 2004 r. oraz zobowiązał do zwrotu kwoty 324,36 zł, - decyzją Nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] Nr [...] orzekającą o przyznaniu J. J. dodatku mieszkaniowego w kwocie 52,72 zł i przyznał jej dodatek mieszkaniowy w skorygowanej wysokości- 26,66 zł na okres od 1 kwietnia 2004 r. do 30 września 2004 r. oraz zobowiązał do zwrotu kwoty 312,72 zł, - decyzją Nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...], Nr [....] orzekającą o przyznaniu J. J. dodatku mieszkaniowego w kwocie 49,61 zł i przyznał jej dodatek mieszkaniowy w skorygowanej wysokości- 28,10 zł na okres od 1 października 2004 r. do 31 marca 2005 r. oraz zobowiązał do zwrotu kwoty 258,12 zł, - decyzją Nr [....] uchylił własną decyzję z dnia [...] Nr [...] orzekającą o przyznaniu J. J. dodatku mieszkaniowego w kwocie 67,28 zł i odmówił jej przyznania dodatku mieszkaniowego oraz zobowiązał do zwrotu kwoty 807,36 zł. W uzasadnieniu decyzji strona została pouczona o służącym jej prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. za pośrednictwem organu I instancji w terminie 14 dni od dnia ich doręczenia. Wymienione wyżej rozstrzygnięcia doręczono J. J. w dniu 30 października 2006 roku. . W dniu 8 grudnia 2006 roku J. J. odwołała się od decyzji organu I instancji z dnia 13 października 2006 roku W odwołaniu strona zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Poinformowała, iż stan jej zdrowia – choroba psychiczna i przyjmowane w związku z tą chorobą leki psychotropowe uniemożliwiły jej samodzielne złożenie odwołania w ustawowym terminie. Wyjaśniła, że z powodu choroby psychicznej przebywa na rencie chorobowej i często korzysta z pomocy osób trzecich. Strona wniosła również o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, iż nieznajomość przepisów dotyczących dodatków mieszkaniowych spowodowała, że we wniosku o przyznanie dodatku błędnie podała, iż mąż jej pozostaje z nią we wspólnym gospodarstwie domowym, podczas gdy w rzeczywistości prowadzi on osobne gospodarstwo domowe i uiszcza alimenty na córkę Ewelinę. Postanowieniami z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a., art. 128 i 129 § 2 k.p.a. odmówiło J. J. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Uzasadniając wydane rozstrzygnięcia, organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 58 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W ocenie Kolegium w okolicznościach przedmiotowej sprawy powyższe przesłanki nie zostały spełnione. Po rozpoznaniu skargi na powyższe postanowienia wyrokiem z dnia 11 października 2007 roku, sygn. akt III SA/Łd 340/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaprezentowane przez organ administracji stanowisko było przedwczesne i nie znajdowało oparcia w zebranym materiale dowodowym. Sąd wskazał, iż obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek było podjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, a więc ustalenie rzeczywistych przyczyn uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Mianowicie, należało wyjaśnić, czy i jakie leki w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania przyjmowała J. J. czy korzystała w tym czasie z pomocy lekarskiej i czy stan jej zdrowia mógł uniemożliwić dokonanie w terminie czynności procesowej. Dopiero ustalenie tych wszystkich okoliczności mogło stanowić podstawę do oceny, czy J. J. uprawdopodobniła, że choroba uniemożliwiła jej sporządzenie odwołania w wymaganym terminie. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania postanowieniami z dnia [...] nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 58, art. 59 § 1 i 2 w związku z art. 123 i art. 126 przywróciło termin do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Na powyższe postanowienie J. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem terminów, o których mowa w kodeksie postępowania administracyjnego. Podkreśliła, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła konieczność ustalania nowego adresu zamieszkania, ponieważ adres został przedstawiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreśliła iż opieszałe działanie organów administracji wywołało u niej olbrzymi stres i negatywnie wpłynęło na stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 9 września 2009 roku pełnomocnik skarżącej – mąż A. J. oraz ustanowiony z urzędu pełnomocnik adwokat E. Cz. oświadczyli, iż cofają wniesioną w dniu 10 lutego 2009 roku skargę na powyższe postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 powołanej ustawy). W niniejszej sprawie nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi co do zasady wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie na rozprawie, która odbyła się w dniu 9 września 2009 roku pełnomocnik strony skarżącej – mąż A. J. oraz ustanowiony z urzędu pełnomocnik adwokat E. Cz. oświadczyli, iż cofają skargę wniesioną na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [....] o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, uznając, iż z okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie wynika, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub było z innych przyczyn niedopuszczalne, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o umorzeniu postępowania sądowego. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu sądowym orzeczono stosownie do art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust.1 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1348 z późn. zm.). a.ł.