III SA/Łd 1220/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na Starostę [...] w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne postanawia odrzucić skargę R.A. III SA/Łd 1220/13 Uzasadnienie Pismem z dnia 28 października 2013 r. D. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo, w którym "zwrócił się z prośbą o wydanie decyzji w sprawie utraty prawa jazdy". Precyzując powyższe pismo, w związku z wezwaniem Sądu do wyjaśnienia jego charakteru, wskazał, iż należy je traktować jako skargę na Wydział Komunikacji w Z. W treści skargi strona zarzuca organowi (Starosta [...] – Wydział Komunikacji), że "wprowadził go w błąd podważają własne decyzje". Opisując szeroko stan sprawy skarżący wskazuje, że kwestionuje działania Wydziału Komunikacji w Z. w związku z faktem wydania mu nowego prawa jazdy wobec późniejszego faktu pozbawiania go uprawnień do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem dopuszczalnej liczby punktów karnych. Zauważył w związku z tym, że przekroczenie limitu punktów karnych miało miejsce jeszcze przed wydaniem nowego prawa jazdy, a zatem - jak stwierdził - organ winien wiedzieć, że istniały przesłanki do odmowy wydania nowego praw jazdy. Wskazywał, że działania urzędu naraziły go na istotne koszty związane z koniecznością uzyskania świadectwa kwalifikacyjnego dla kierowców zawodowych, kosztami przeprowadzonych badań itp. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] odniósł się merytorycznie do kwestii przekroczenia przez kierowcę limitu punktów karnych i związanych z tym konsekwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 [dalej: ustawa p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest – jak ujął to skarżący - "wprowadzenie go w błąd przez organ i podważanie własnych decyzji organu". Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje działania Starosty [...] – Wydziału Komunikacji w związku z czynnościami polegającymi na wydaniu mu nowego prawa jazdy. W związku z takim określeniem przez skarżących przedmiotu skargi w pierwszej kolejności należało odpowiedzieć na pytanie, czy w tym zakresie możliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, skarga D. K. należy do kategorii skarg określonych w art. 227 k.p.a., w dziale VIII k.p.a.: "Skargi i wnioski". Wniesiona skarga w pełni odpowiadała kryteriom przewidzianym dla skargi obywatelskiej (powszechnej) określonej właśnie w dziale VIII k.p.a. Zauważyć w związku z tym należy, że postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji oraz standardowych środków zaskarżenia. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądów administracyjnych, do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, podlega w takim przypadku odrzuceniu (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt I OSK 1110/04, niepubl.). Stanowisko takie prezentuje także doktryna prawa, gdzie stwierdza się, że zawiadomienie o załatwieniu skargi nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na jego niezgodność z prawem, albowiem ta kategoria czynności różnego rodzaju organów państwowych i organizacji społecznych nie mieści się w wyliczeniu aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000 r., s. 770). Prezentowany w powyższych orzeczeniach i doktrynie prawa pogląd sąd orzekający w sprawie w pełni podziela. Tym samym, skoro skarga D. K. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł, jak w postanowieniu. R.A.