III SA/Łd 1222/17

Dnia 7 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w Wydziale III w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 23 marca 2018 roku o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2018 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie, wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, zostało doręczone skarżącemu 21 lutego 2018 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji. Siedmiodniowy termin do jego wykonania upływał zatem 28 lutego 2018 r. Nałożony wezwaniem obowiązek nie został przez skarżącego wykonany. Zarządzeniem z dnia 23 marca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis zarządzenia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 12 kwietnia 2018 r. W dniu 19 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że z przyczyn od niego niezależnych nie miał możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd wskazuje, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Jak wynika z akt sprawy skarżący odebrał wezwanie do złożenia wypełnionego formularza PPF w dniu 21 lutego 2018 r. (k. 11), jednakże do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia, nie złożył tego formularza. Sąd podzielił zatem w tym zakresie ocenę referendarza sądowego zawartą w zaskarżonym zarządzeniu. Podkreślić trzeba, że skarżący braku wniosku nie uzupełnił także składając sprzeciw. W sprzeciwie wskazał jedynie, że z przyczyn niezależnych od niego nie miał możliwości złożenia wniosku w terminie. Twierdzenie to, zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności które stanowiłyby obiektywną przeszkodę do złożenia formularza. Podkreślić trzeba, że ustawodawca w treści art. 257 p.p.s.a. nie pozostawia Sądowi wyboru: wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że prawidłowo referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Z przedstawionych powodów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. e.o.