III SA/Łd 1238/15

Dnia 19 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 roku sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. III SA/Łd 1238/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...)., nr (...) wydaną w przedmiocie skierowania Z. R. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydanym na podstawie art. art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz.U. z 2015 r. póz. 155 ze zm.) wystąpił do Starosty (...) o skierowanie Z. R. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że kierowca w okresie od 24 lutego 2014 r. do 7 lutego 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które to naruszenia łączna ilość otrzymanych punktów karnych przekroczyła 24. Zawiadomieniem z dnia 2 lipca 2015 r. Starosta (...) poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z wniosku komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 18 czerwca 2015 r. Następnie decyzją z dnia (...) nr (...) Starosta (...) skierował Z. R. na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. R. oświadczył, że w dniu 24 lutego 2014 r. nie prowadził samochodu marki Scania nr rej. (...), ponieważ w tym okresie przebywał na urlopie wypoczynkowym. Do odwołania skarżący załączył: kserokopię pisma z dnia 18 lipca 2015 r. skierowaną do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w O.; oświadczenie pracodawcy FHU S. P. z dnia 14 lipca 2015 r., w którym wyjaśnia, że firma błędnie wystawiła dokument dotyczący wykroczenia drogowego (fotoradar) w miejscowości M. z udziałem pojazdu marki Scania nr rej. (..). Oświadcza, że aktualnie nie jest w stanie ustalić, kto prowadził pojazd danego dnia i potwierdza, że skarżący nie prowadził w tym dniu w/w pojazdu, bowiem przebywał na urlopie wypoczynkowym; kserokopię wykresówek kierowcy z dnia 14 lutego 2014 r. i z dnia 5 marca 2014 r.; kserokopię wniosku urlopowego z dnia 10 lutego 2014 r.; zaświadczenie wystawione zgodnie z Rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 przez FHP S. P. potwierdzające, poświadczające fakt przebywania kierowcy na urlopie wypoczynkowym w okresie od 14 lutego 2014 r. do 5 marca 2014 r.; kserokopię zaświadczenia z dnia 27 lutego 2015 r. wystawionego przez WORD w P. o odbyciu szkolenia , o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym; kserokopię skargi wniesionej do Sądu Rejonowego w K. O. II Wydziału Karnego z dnia 29 lipca 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem nakazowym z dnia 2 marca 2015 r., II W 101/15; kserokopie pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. z dnia 26 sierpnia 2015 r. Zaskarżoną decyzją z dnia (...)., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołując przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami wskazał, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenia na kierowanie tramwajem na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Starosta wydaję tę decyzję na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy). Dalej Kolegium wskazało, że w myśl art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012 r. póz. 1137 ze zm.) Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę w skali od O do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zasady prowadzenia ewidencji, punktowania oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. póz. 488). Kolegium podkreśliło także, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zatem w przypadku wystąpienia spornych sytuacji, ocena co do prawidłowości dokonanych wpisów do tej ewidencji przysługuje jedynie sądom administracyjnym. Uprawnienia takiego nie posiadają natomiast organy administracji publicznej. Powyższe wynika z treści powołanego wyżej przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, w myśl którego decyzja o skierowaniu osoby na badania psychologiczne ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w danym przepisie prawa organ administracji publicznej jest zobligowany nałożyć na obywatela, w drodze decyzji administracyjnej obowiązek wynikający z ustawy. Dalej Kolegium wskazało, że w niniejszym stanie faktycznym bezsporne jest, że wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 18 czerwca 2015 r. o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wniesiony został z uwagi na przekroczenie łącznej liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskanych w okresie od 24 lutego 2014 r. do 7 lutego 2015 r. Wykazane we wniosku z dnia 18 czerwca 2015 r. wpisy w ewidencji skarżącego były wpisami ostatecznymi. Odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu błędnego przypisania 4 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu 24 lutego 2014 r. w K. O., którego to naruszenia nie popełnił, bowiem przebywał w tym czasie na urlopie wypoczynkowym, Kolegium wskazało, że wykroczenie to zostało rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. O. z dnia 2 marca 2015 r., II W 101/15. Tym samym wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w powyższym zakresie, z dniem uprawomocnienia się w/w wyroku stał się wpisem ostatecznym. Natomiast okoliczność wniesienia przez stronę skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r. , nie ma na gruncie obowiązującego prawa znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wpływu na to rozstrzygnięcie nie ma również przedstawione przez skarżącego zaświadczenie odbycia przez stronę w dniu 27 lutego 2015 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przeprowadzonego przez WORD w P. Jak bowiem wskazało Kolegium, szkolenie to skarżący odbył po przekroczeniu liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z powyższych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. R. powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Wskazał, że nie prowadził w dniu 24 lutego 2014 r. pojazdu o wskazanym numerze rejestracyjnym, bowiem przebywał na urlopie wypoczynkowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 19 lutego 2016 r. skarżący oświadczył, że cofa wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W przedmiotowej sprawie, jak już wcześniej wskazano, na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. Z. R. oświadczył, że cofa skargę z dnia 5 listopada 2015 r. W ocenie Sądu oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi zostało złożone skutecznie. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. B.K