III SA/Łd 1262/15

Dnia 16 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 roku sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 600 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] roku o zatrzymaniu J.K. prawa jazdy kategorii C+E,C,B,A nr [...], nr druku [...], wydanego przez Starostę [...] w dniu 16 listopada 2010 roku. O zatrzymaniu stronie prawa jazdy orzeczono w związku z nieprzedstawieniem przez J.K., w wyznaczonym terminie, orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Zobowiązano jednocześnie stronę do niezwłocznego przekazania dokumentu prawa jazdy do depozytu Starostwa Powiatowego w [...]. Decyzję tę J.K. zaskarżył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7 i 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i przedwczesne wydanie decyzji. Jednocześnie wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnego wyroku przez sąd administracyjny w sprawie dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz wydania ostatecznego (prawomocnego) rozstrzygnięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. (lub sąd administracyjny) w sprawie przypisania liczby punktów za wykroczenia drogowe. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z dyspozycją art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2014 roku, poz. 600 z późn. zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wnioskiem z dnia 18 lutego 2015 roku Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zwrócił się o skierowanie J.K. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w związku z otrzymaniem przez niego 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 21 listopada 2013 roku do 19 września 2014 roku. Po otrzymaniu tegoż wniosku obowiązkiem Starosty [...]- wynikającym wprost z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit.b ustawy - było skierowanie J.K. na badanie psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Obowiązek ten organ pierwszej instancji wykonał decyzją z dnia [...] roku, kierując J.K. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, informując go o konieczności zgłoszenia się na badania w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i przedstawienia orzeczenia organowi kierującemu w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 17 kwietnia 2015 roku. Wobec nieprzedstawienia orzeczenia psychologicznego w wyznaczonym terminie, a więc do dnia 17 lipca 2015 roku, Starosta [...] wydał zaskarżoną decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Odwołując się od zaskarżonej decyzji skarżący powołał się na wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na decyzję tut. Kolegium dotyczącą utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] w przedmiocie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdem (decyzja znak: [...] z dnia [...] roku) oraz na będące w toku postępowanie przed Komendantem Wojewódzkim Policji w Ł. w sprawie z wniosku strony dotyczącego weryfikacji przypisanych mu punktów karnych za wykroczenie w ruchu drogowym. Zdaniem J.K. okoliczności te były znane Staroście [...] w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Według skarżącego nieuwzględnienie tych okoliczności przez organ pierwszoinstancyjny spowodowało naruszenie art. 7 i 77 Kpa (poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności) i wydanie przedwcześnie przedmiotowej decyzji. Stanowi to - w ocenie skarżącego - przesłankę zawieszenia postępowania. W ocenie organu brak jest w niniejszej sprawie podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, które przesądzałoby o zawieszeniu postępowania. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależy bowiem od rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, gdyż postępowanie sądowe dotyczy innego przedmiotu sprawy - cofnięcia uprawnienia do prowadzenia pojazdu. W ocenie Kolegium nie można także przyjąć, że wystąpienie J.K. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie zasadności przypisania punktów za wykroczenia w ruchu drogowym (na co skarżący powołuje się w odwołaniu) uzasadnia uchylenie z tego powodu zaskarżonej decyzji lub zawieszenie postępowania (o co skarżący wnosi w odwołaniu). Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pismami z dnia 24 czerwca 2015 roku i z dnia 5 sierpnia 2015 roku udzielił J.K. odpowiedzi na jego wnioski, podtrzymując w nich swoje stanowisko co do zasadności wniosku o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne. Kolegium przyjęło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy z odwołania J.K. Czyni to zatem - jak już wyżej wspomniano - bezzasadnym wniosek skarżącego zawarty w odwołaniu o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu wydania prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz "wydania ostatecznego (prawomocnego) rozstrzygnięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. (lub sąd administracyjny) w sprawie przypisania (...) liczby punktów za wykroczenia drogowe". Brak jest także przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, o co J.K. wnosi w odwołaniu. Bezzasadny jest również w ocenie organu wniosek strony, zawarty w odwołaniu, o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Wbrew ocenie skarżącego zobowiązanie go do niezwłocznego przekazania dokumentu prawa jazdy do depozytu Starostwa Powiatowego w [...] nie jest opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności decyzji, o czym świadczy także brak powołania w podstawie prawnej art. 108 § 1 Kpa. Organ poinformował skarżącego, że wykonanie obowiązku nałożonego decyzją o skierowaniu na badanie psychologiczne stanowić będzie podstawę do ubiegania się przez niego o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, zgodnie z art. 102 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, o ile w wyniku tego badania nie zostaną stwierdzone przeciwwskazania do kierowania pojazdami, przy czym jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynie okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy będzie uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Na powyższą decyzję J.K. wniósł skargę do WSA w Łodzi zarzucając jej naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji. Wskazał, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zawisłe są sprawy na skutek wniesionych przez niego skarg na czynność materialno - techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oraz na decyzję SKO w S. z [...] znak [...]. Wszystkie te skargi dotyczą w istocie sprawy jego kwalifikacji jako kierowcy. Niniejsza sprawa dotyczy również sprawy posiadania uprawnień kierowcy. W ocenie skarżącego SKO w S. oraz Starosta [...] nie ustalili stanu faktycznego. Według SKO w S. nie wykonał on badań psychologicznych, a to stanowi przyczynę utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...]. Tymczasem badania takie odbył i na tę okoliczność ma wydane orzeczenia psychologiczne nr 052/2015 i nr 052/2015/1. Oba te orzeczenia wydane zostały w dniu 11 kwietnia 2015 r. Organy obu instancji nie wyjaśniły więc należycie stanu faktycznego i wydały orzeczenia w oparciu o własne przekonanie, a nie na podstawie istniejących dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., sądy administracyjne badają czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu. Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. w graniach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie tych decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 litera "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", stanowiącym podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...], starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Z kolei przepis ten stanowi, iż uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej "orzeczeniem psychologicznym". Trzeba też wskazać, że badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega między innymi kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy). W świetle powyższych unormowań, nie może budzić wątpliwości, iż zatrzymanie prawa jazdy jest konsekwencją nieprzedstawienia przez osobę posiadającą prawo jazdy – podlegającą badaniu psychologicznemu ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego – w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem silnikowym. Dla wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy niezbędne jest więc jednoznaczne ustalenie, czy orzeczenie psychologiczne o treści wyżej wspomnianej zostało w wymaganym terminie przedstawione przez osobę posiadającą prawo jazdy. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w żadnym razie nie podlega ponownemu badaniu zasadność skierowania na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 82 ust. 1 ustawy). W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy, tj. przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Niesporne bowiem jest, że skarżący decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] został skierowany na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie był wniosek organu kontroli ruchu drogowego , tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 18 lutego 2015 r., skierowany do organu w związku z przekroczeniem przez skarżącego liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Bezsporny w sprawie jest fakt, iż J.K. nie przedłożył organowi w wymaganym terminie stosownego orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1, zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...]. Tym samym Starosta [...] uprawniony był i jednocześnie zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kategorii C+E, C, B, A. Argumenty podnoszone w skardze przez J.K. są niemożliwe do zaakceptowania. Skarżący wskazuje, iż w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym toczą się sprawy z jego skarg na czynność materialno - techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oraz na decyzję SKO w S. z [...] znak [...], które w jego ocenie dotyczą jego kwalifikacji jako kierowcy. Ponadto skarżący wskazuje, iż odbył badania psychologiczne w dniu 11 kwietnia 2015 r. i na tę okoliczność przedstawia orzeczenie psychologiczne nr 052/2015 i nr 052/2015/1. Odnosząc się do powyższych kwestii w pierwszej kolejności wskazać należy, że ww. orzeczenia psychologiczne zostały przez skarżącego przedstawione dopiero na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Skarżący wnosząc odwołanie od decyzji organu I instancji nie powoływał się na fakt poddania się wymaganemu badaniu psychologicznemu a tym bardziej nie przedstawiał orzeczeń psychologicznych. Ponadto należy zauważyć, iż załączone do skargi orzeczenia nie zostały wydane w związku ze skierowaniem skarżącego na badania wydanym przez Starostę [...]. Orzeczenie nr 052/2015 z dnia 11 kwietnia 2015 r. zostało wydane na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami (uzyskanie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D i D+E lub uprawnienia do kierowania tramwajem), nie zaś w oparciu o art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b tejże ustawy (przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego). Orzeczeniem tym stwierdzono brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E prawa jazdy, podczas gdy skarżącemu zatrzymano prawo jazdy kategorii C+E, C a ponadto kategorii B i A, które nie zostały objęte orzeczeniem. Natomiast orzeczenie nr 052/2015/1 wydane zostało na podstawie art. 39k ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm.), zgodnie z którym kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Powyższe jednoznacznie świadczy o fakcie, iż ww. orzeczenia wydane zostały w związku z wykonywaniem przez skarżącego pracy kierowcy, nie zaś w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Fakt, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz na czynność materialno- techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 24 czerwca 2015 r. podjętą w przedmiocie zajęcia stanowiska dotyczącego zasadności przypisania punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest sądowi znany z urzędu. W obu sprawach skargi J.K. zostały odrzucone (postanowienia o sygn. akt III SA/Łd 920/15 i III SA/Łd 1094/15 dostępne w bazie www.cbois.nsa.gov.pl). Orzeczenia te są prawomocne i nie pozostają w związku z niniejszą sprawą. Ponadto należy podkreślić, że, kierując J.K. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu decyzją z dnia [...] roku, organ poinformował go konieczności zgłoszenia się na badania w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i przedstawienia orzeczenia organowi kierującemu w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Skarżący nie przedstawił orzeczenia psychologicznego w wyznaczonym terminie mimo stosownego pouczenia. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 17 kwietnia 2015 roku. Reasumując wskazać należy, że niezwłocznie z chwilą otrzymania ostatecznej decyzji kierującej na badania psychologiczne strona winna podjąć czynności zmierzające do poddania się takim badaniom. Niepodjęcie czynności takich i niepoddanie się badaniom obliguje bowiem organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej, w tym Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 w zw. z 77 k.p.a. Organ odwoławczy błędnie stwierdził, że decyzji organu I instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. W rzeczywistości rygor został nadany, co wynika z sentencji i uzasadnienia decyzji. To uchybienie organu odwoławczego nie mogło mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił. D.Cz.