III SA/Łd 1270/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A. R. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za przechowywanie broni w depozycie 1) stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności ; 2) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącej A. R. kwotę 250 ( dwieście pięćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 16 września 1999r. A.R. (wówczas S.) złożyła do depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dwie sztuki broni palnej myśliwskiej, stanowiącej własność zmarłego w dniu 31 października 1998r. ojca - C.S.. Skarżąca oświadczyła, że broń będzie przechowywana depozycie do czasu rozstrzygnięcia sprawy spadkowej po zmarłym C.S., zainicjowanej przez konkubinę – I.M. Postanowieniem z dnia 18 października 1999r., sygn. akt I Ns 948/99 Sąd Rejonowy w Z. I Wydział Cywilny stwierdził, że spadek po C.S. na podstawie ustawy nabyły zstępne, tj. A.B.S. i A.M.S. po ½ części spadku każda z nich. Pomimo zakończenia sprawy spadkowej żaden ze spadkobierców nie zgłosił się do KWP w [...] celem odebrania broni, bądź zadysponowania bronią. Pismem z dnia 27 lutego 2002r. skierowanym do I.M. (opiekuna prawnego A.S.) KWP w [...] poinformował stronę o treści art. 23 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz.U. nr 53, poz. 549), tj. że za broń, która nie została zbyta w trybie art. 22 ustawy lub która nie została przekazana do wyzłomowania, po upływie roku pobierana jest opłata za przechowywanie broni w depozycie właściwego organu Policji. Wskazując na wysokość opłaty za przechowywanie broni w depozycie, organ Policji wezwał stronę do zgłoszenia w celu uzgodnienia trybu zbycia broni lub konieczności jej dalszego przechowywania. Powyższe wezwanie zostało doręczone I.M. osobiście w dniu 6 marca 2002r. Pismem z dnia 16 kwietnia 2012r. KWP w [...] w ramach pomocy zwrócił się do KPP w Z. o ustalenie spadkobierców po zmarłym C.S. – właścicielu znajdującej się w depozycie Policji broni palnej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 24 kwietnia 2012r. KPP w Z. poinformował, że w wyniku rozpytania mieszkańców oraz administratora wspólnoty mieszkaniowej w Z., przy ul. A. 30b ustalono, że lokal mieszkalny nr 1, w którym zamieszkiwał C.S., jest niezamieszkały od dnia jego śmierci, tj. od roku 1998, a administratorem lokalu jest Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w B. W wyniku podjętych czynności nie udało się ustalić danych osobowych członków rodziny lub bliskich osób C.S. Pomimo podjętych przez organ działań nie zdołano również w oparciu o dane zawarte w Centralnej Ewidencji Ludności ustalić adresu zamieszkania I.M. W wyniku ustalenia na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji Ludności adresu zamieszkania – A.R., pismem z dnia 2 maja 2012r. KWP w [...] poinformował skarżącą, że od dnia 16 września 1999r. w depozycie KWP w [...] znajdują się dwie sztuki broni palnej myśliwskiej, a obowiązek opłaty za przechowywanie broni powstał od dnia 21 marca 2001r. Jednocześnie KWP w [...] wskazał, że w przypadku broni znajdującej się w depozycie po osobie zmarłej, do zbycia broni niezbędne jest przedłożenie dokumentu potwierdzającego stwierdzenie nabycia spadku (albo poświadczenia dziedziczenia). Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz.U. nr 208, poz. 1537) organ Policji wezwał skarżącą jako ustawowego spadkobiercę do odbioru (zbycia) depozytu lub zadysponowania w inny określony w ustawie sposób, informując, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, likwidacja niepodjętego depozytu mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do zadysponowania depozytem. W myśl art. 2 pkt 3 ustawy, likwidacją niepodjętego depozytu jest przejście praw do depozytu na rzecz Skarbu Państwa. Powyższe wezwanie zostało doręczone A.R. w dniu 9 maja 2012r. W dniu 14 maja 2012r. do organu Policji wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z dnia 18 października 1999r., sygn. akt I Ns 948/99 o stwierdzeniu nabycia spadku po C.S. Pismem z dnia 8 czerwca 2012r. KWP w [...] zawiadomił skarżącą o przeprowadzeniu w dniu 4 lipca 2012r. komisyjnej oceny stanu technicznego przechowywanej w depozycie Policji broni palnej, informując, że niestawiennictwo właściciela lub innej uprawnionej, zgłoszonej przez właściciela osoby do oceny stanu technicznego, nie wstrzymuje wydania opinii przez komisję. Powyższe wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W piśmie z dnia 2 października 2012 r. A.R. wystąpiła o zwolnienie od kosztów za przechowywanie broni palnej po zmarłym ojcu - C.S. wskazując, że po śmierci ojca na prośbę konkubiny – I.M. złożyła w depozycie Policji broń i nikt jej wówczas nie poinformował o konieczności ponoszenia opłat za depozyt. Wskazała również, że nigdy nie otrzymała również żadnego pisma o warunkach przechowywania broni, pomimo, że jej adres zamieszkania od 1976 do 2003r. nie uległ zmianie. Podniosła, że ustawa o konieczności ponoszenia opłat za depozyt weszła w życie w dniu 20 marca 2000r.i powinna zostać o tym fakcie poinformowana. Wnosząc o pozytywne załatwienie wniosku nadmieniła również, że prawa do broni palnej zrzekła się już w 1999r. w obecności kolegi ojca – A.Z. składając w KWP w [...] pisemne oświadczenie, którego kopią jednak nie dysponuje. Do wniosku skarżącą złożyła oświadczenia z dnia 2 października 2012r. o przekazaniu broni palnej na złom i że nie będzie uczestniczyć przy ocenie stanu technicznego broni przekazanej na złom. W piśmie z dnia 30 października 2012r. stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącej KWP w [...] wskazał, że żaden przepis prawa nie nakłada na organy Policji obowiązku powiadamiania o zmianie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Pomimo jednak braku takiego obowiązku, organ uczynił to w piśmie z dnia 2 maja 2012r. KWP podkreślił, że opłata za przechowywanie broni w depozycie naliczana jest dopiero w chwili podjęcia przez właściciela broni (w tym przypadku wszystkich spadkobierców) decyzji o jej zniszczeniu, przekazaniu na rzecz Skarbu Państwa lub zbyciu, czyli od dnia złożenia organowi deponującemu oświadczenia woli o jej zniszczeniu lub przekazaniu na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto organ wskazał, że w aktach sprawy poza pokwitowaniem przyjęcia broni do depozytu, znajduje się jedynie oświadczenie skarżącej o przekazaniu broni do depozytu po zmarłym ojcu do czasu rozstrzygnięcia sprawy spadkowej zainicjowanej przez konkubinę zmarłego. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 5 listopada 2012r. W dniu 3 września 2015r. do KWP w [...] wpłynęło oświadczenie A.S. z dnia 25 sierpnia 2015r. o przekazaniu na złom zdeponowanej broni na złom. Pismem z dnia 8 września 2015r., nr [...] KWP w [...] poinformował skarżącą o wysokości naliczonej opłaty od dnia 21 marca 2000r. tj. w wysokości 24 578,40 zł za przechowywanie w okresie od dnia 16 września 1999r. do dnia 3 września 2015r. dwóch sztuk broni palnej myśliwskiej i konieczności jej uiszczenia w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 września 2015r. W dniu 16 września 2015r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) A.R. złożyła wniosek o umorzenie należności z tytułu przechowywania broni opatrzony datą "9 września 2015r." W piśmie natomiast z dnia 28 września 2015r. stanowiącym odpowiedź na pismo KWP w [...] z dnia 8 września 2015r. skarżąca wskazała, że "nie uznaje wyliczonej kwoty". Wskazała, że pismem z dnia 9 września 2015r. wnosiła o umorzenie należności i do chwili obecnej nie otrzymała odpowiedzi. Podała, że po rozpoznaniu wniosku zajmie ostateczne stanowisko w sprawie. Wezwaniem z dnia 7 października 2015r. (doręczonym skarżącej w dniu 13 października 2015r.) KWP w [...] zobowiązał skarżącą do podpisania pisma z dnia 16 września 2015r. i jednoznacznego sprecyzowania, czy pisma z dnia 9 września 2015r. i 28 września 2015r. należy traktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia 15 października 2015r., stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie skarżąca precyzując treść pisma z dnia 9 września 2015r. wskazała, że podtrzymuje swoje wszystkie dotychczasowe zarzuty w zakresie naruszenia prawa i brak podstaw do obciążenia jej opłatą za przechowywanie zdeponowanej broni palnej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 października 2015r. (doręczone skarżącej w dniu 9 listopada 2015r.) KWP w [...] wskazał, że skarżąca dopiero w dniu 2 października 2012r. złożyła oświadczenie o przekazaniu do zniszczenia znajdujących się w depozycie dwóch jednostek broni palnej myśliwskiej, które stanowiły własność zmarłego ojca C.S. Pismem z dnia 30 października 2012r. została poinformowana, że do podjęcia decyzji dalszych losach broni złożonej do depozytu po osobie zmarłej niezbędne są zgodne oświadczenia woli wszystkich spadkobierców. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 18 października 1999r. wynika, że spadek po zmarłym właścicielu broni Panu C.S. nabyła skarżąca oraz A.S. po jednej drugiej części spadku każda. A.S. złożyła stosowne oświadczenie dopiero w dniu 3 września 2015r. (data wpływu do KWP w [...]). Organ wyjaśnił, że wniosek z dnia 9 września 2015r. o umorzenie należności z tytułu przechowywania broni w depozycie Policji został zgodnie z właściwością przekazany do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W dniu 5 października 2015r. Minister Spraw Wewnętrznych zwrócił wniosek do KWP w [...] wskazując, że wniosek zostanie rozpatrzony dopiero po ostatecznym wyjaśnieniu zastrzeżeń dotyczących zasadności obciążenia kosztami depozytu. Obowiązujące w dniu złożenia broni do depozytu przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. z 1961r. Nr 6, poz. 43) nie przewidywały odpłatności za przechowywanie broni w depozycie Policji. W dniu 21 marca 2000r. weszła w życie ustawa z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 576 z późn. zm.), która uchyliła powyższą ustawę i w art. 23 nowej ustawy wprowadziła obowiązek ponoszenia opłaty. Zgodnie z tym przepisem koszty ponoszą (m. in.) osoby, które weszły w posiadanie broni po osobie zmarłej. Naliczanie przedmiotowej opłaty rozpoczyna się po upływie roku od dnia złożenia broni do depozytu. Z uwagi natomiast na fakt, że ustawa z dnia 21 maja 1999r. nie zawiera żadnych przepisów przejściowych, które regulowałyby kwestie związane z bronią zdeponowaną w czasie obowiązywania poprzedniej ustawy, brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów przechowywania broni w depozycie. Odnosząc się do zarzutów skarżącej KWP wskazał, że nie ma znaczenia fakt gdzie broń przechowywana była w chwili śmierci właściciela. Nie chodzi tu bowiem o fizyczne wejście w posiadanie broni lecz o uzyskanie praw własności (lub współwłasności) wynikającej z dziedziczenia. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 18 października 1999r. spadek po zmarłym właścicielu broni C.S. nabyła skarżąca – A.R. oraz A.S. po jednej drugiej części spadku. Tym samym, wraz z drugą spadkobierczynią, nabyła prawo współwłasności ww. broni, a co się z tym wiąże - w myśl przepisu art. 23 ustawy o broni i amunicji - stała się współodpowiedzialna za zobowiązanie wynikające z kosztów przechowywania w depozycie Policji. Organ podkreślił, że broń została przez skarżącą złożona do depozytu osobiście w dniu 16 września 1999r. W złożonym w tym dniu oświadczeniu skarżąca wskazała, że broń będzie przechowywana w depozycie do czasu zakończenia postępowania spadkowego. Oznacza to, że skarżąca miała świadomość, że o ewentualnym dalszym przechowywaniu broni w depozycie decydować mogą jedynie właściciele broni, którymi - w przypadku broni po osobie zmarłej - są spadkobiercy tej osoby. Broń, która stanowiła własność zmarłego posiadacza pozwolenia na jej posiadanie wchodzi bowiem w skład masy spadkowej tak samo, jak inne składniki majątku zmarłego. Tym samym KWP w [...] jako organ deponujący nie ma uprawnień do samodzielnego decydowania o losach broni składanej do depozytu. Podmiot deponujący nie mógł zatem samowolnie przekazać do zniszczenia broni, która nie stanowiła jego własności. Stosowne oświadczenie w tej sprawie - jako uprawniona spadkobierczyni skarżąca złożyła dopiero w 2012r. i została poinformowana, że przekazanie broni do zniszczenia wymaga zgodnego oświadczenia także drugiego spadkobiercy, tj. A.S. Oświadczenie A..S. wpłynęło do organu deponującego dopiero w dniu 3 września 2015r. i dopiero z tym dniem możliwe stało się przekazanie przedmiotowej broni do zniszczenia. Fakt zwłoki w podjęciu stosownych czynności w tym zakresie przez drugiego ze spadkobierców nie zwalnia skarżącej z odpowiedzialności za naliczone koszty przechowywania broni w depozycie, ponieważ spadkobiercy są za poniesione koszty współodpowiedzialni. Odpowiedzialność spadkobierców za koszty przechowywania broni w depozycie Policji ma charakter solidarny w rozumieniu art. 1034 § 1 K.c., co oznacza, że spłata całości zobowiązania przez jednego z dłużników (w tym przypadku spadkobierców po zmarłym) zwalnia pozostałych zobowiązanych. Brak świadomości, że przechowywanie broni w depozycie jest odpłatne, nie jest okolicznością stanowiącą podstawę do odstąpienia od wymierzenia opłaty. Żaden przepis ustawy nie nałożył na organy deponujące obowiązku informowania o zmianie przepisów. Mając jednak na uwadze fakt, że prawo nie może działać wstecz, naliczanie opłaty rozpoczęło się dopiero po upływie roku od dnia wejścia w życie nowych przepisów, tj. od dnia 21 marca 2001r. W dniu 23 listopada 2015r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której podnosząc zarzut naruszenia; - art. 992 § 1 K.c. w zw. z art. 23 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 1 K.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca jako następca prawny wstąpiła w stosunek administracyjnoprawny w prawa i obowiązki osoby składającej broń do depozytu Policji, -art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i przyjęcie skarżącą za osobę składającą broń do depozytu, mimo że na podstawie tego przepisu skarżąca nie była posiadaczem broni; -art. 4 i art. 6 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów i w dacie przyjęcia depozytu - art. 4 ust. 1 dekretu z dnia 18 września 1954r. o likwidacji niepodjętych depozytów i nie odebranych rzeczy (Dz.U. Nr 41 poz. 184 ze zm.) poprzez zaniechanie likwidacji depozytu i spóźnione poinformowanie skarżącej o możliwości likwidacji depozytu, przez co organ administracyjny naliczał koszty depozytu od marca 2001r. do września 2015r., - § 6 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji (Dz. U. z 2004r. nr 152 póz. 1609) oraz § 5 wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2000r. (Dz. U. nr 17 póz. 223) poprzez zaniechanie wykonywania przez organ administracyji obowiązków informowania skarżącej o okresowych komisyjnych ocenach stanu technicznego zdeponowanej broni, przez co skarżąca mogła uznać, że broń została już zlikwidowana wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności KWP w [...] z dnia 8 września 2015r. jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżąca przyznała, że w dniu 16 września 1999r. złożyła do depozytu KWP w [...] dwie sztuki broni, jednakże dopiero pismem z dnia 2 maja 2012r. KWP w [...] poinformował ją po raz pierwszy, że za zdeponowaną broń naliczane są od dnia 21 marca 2001r. opłaty, jak również wezwana została do zadysponowania zdeponowaną bronią. Skarżąca podała, że w dniu 2 października 2012r. złożyła w KWP w [...] dwa oświadczenia o złomowaniu dwóch sztuk zdeponowanej broni., wnosząc jednocześnie o zwolnienie z kosztów przechowywania broni ze względów na trudną sytuację materialną. Nadmieniła, że już w dacie składania broni do depozytu, w obecności A.Z. złożyła oświadczenie, że zrzeka się broni, jednakże nie dysponuje jego kopią. Zdaniem skarżącej ustawa o broni i amunicji nie reguluje obciążeń spadkobierców w zakresie kosztów przechowywania broni w depozycie Policji. Tym samym więc nie mają podstaw prawnych dalsze rozważania i twierdzenia KWP w [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej z przyrodnią siostrą - A.S. za długi spadkowe, ani też kwestie kiedy inny spadkobierca złożył stosowne oświadczenia co do dysponowania bronią, na co, jak podkreśliła skarżąca nie miała wpływu. Zarzuciła organowi administracji bezczynność i zaniechanie w zakresie braku informacji dotyczącej zmiany przepisów o warunkach przechowywania broni w depozycie Policji. Broń została zdeponowana 16 września 1999r. i w świetle obowiązujących wówczas przepisów przechowanie broni było nieodpłatne. O odpłatności od marca 2001r. za przechowywanie broni w depozycie Policji dowiedziała się w lipcu 2012r., a więc po upływie 11 lat. Skoro więc uległy zmianie warunki przechowywania broni w depozycie Policji to w związku z nawiązanym stosunkiem prawnym przechowania o zmianie warunków, a w szczególności odpłatności winny być informowane osoby zainteresowane, bowiem w przeciwnym razie naruszona zostaje sfera materialna obywatela. Takie działanie, a właściwie zaniechanie organu administracyjnego narusza zaufanie do organów państwowych i godzi w zasadę konstytucyjnych gwarancji praw obywatelskich i narusza standardy europejskie tzw. zasady dobrej administracji. Organ administracji zaniechał też w tak długim czasie uregulowania własności zdeponowanej broni. Zaniechanie przez organ administracyjny wdrożenia trybu likwidacji złożonego depozytu dwóch sztuk broni nie może ujemnie wpływać na obciążenie ją kosztami narosłego w ciągu 14 lat długu z tytułu odpłatności za przechowanie broni w depozycie Policji. Skarżąca podała również, że do roku 2012 nie została wezwana do komisyjnego przeglądu stanu technicznego zdeponowanej broni. W dniu złożenia broni, tj. we wrześniu 1999r. zrzekła się praw do broni i sądziła, że sprawa została definitywnie zakończona i nie ma żadnych zobowiązań w stosunku do organu administracyjnego. Skoro więc przez trzynaście lat organ administracyjny nie traktował nie jako współwłaścicielkę broni, to trudno zgodzić się ze zgłaszanymi w stosunku do niej roszczeniami pieniężnymi za przechowywanie broni i nie może odpowiadać za długotrwałe zaniechania organu. Z ostrożności procesowej skarżąca podniosła również zarzut przedawnienia, wskazując że organ administracyjny żąda zapłaty kosztów przechowywania broni od marca 2001 r. do września 2015r., a więc za 14 (czternaście) lat. Ustawa o broni i amunicji wprowadzająca opłaty za przechowanie broni w depozycie Policji, nie reguluje terminów przedawnienia tego typu roszczeń, gdyby jednak zastosować przepisy cywilnoprawne z tytułu nawiązania stosunku prawnego przechowania, to zgodnie z art. 118 K.c. termin przedawnienia roszczeń okresowych i prowadzenia działalności gospodarczej wynosi trzy lata i taki termin można by ewentualnie stosować w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art., 23 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. nr 52 poz. 525 ze zm.) koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi osoba deponująca która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej. Osobą taką była A.R. co wynika z oświadczenia złożonego przez nią w dniu 16. 09. 1999 r ( k- 35 akt administracyjnych ). W oświadczeniu tym A.R. ( wówczas S. ) oświadczyła, że zdaje do depozytu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] broń myśliwską po zmarłym jej ojcu C.S. Oświadczyła również, że broń będzie przechowywana w depozycie do czasu rozstrzygnięcia sprawy spadkowej wniesionej przez konkubinę zmarłego I.M. Pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r o broni, amunicji i materiałach wybuchowych przechowywanie broni i amunicji w depozycie było bezpłatne. W dniu zatem złożenia oświadczenia przez A.R. miała ona świadomość, że nie ponosi żadnych opłat związanych z przechowywaniem broni. Zmiana przepisów i wejście w życie art. 23 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 1999 r o broni i amunicji spowodowało powstanie obowiązku po stronie osoby deponującej ponoszenia kosztów przechowywania broni . Pomiędzy stronami pozostaje spór co do tego czy organ miał obowiązek zawiadomić skarżącą o zmianie przepisów i konieczności ponoszenia kosztów przechowywania broni. Zdaniem Sądu w tym składzie organ miał obowiązek poinformowania skarżącej o zmienionych przepisach ponieważ zmieniły się warunki przechowywania broni. Wprawdzie strony nie zawierały umowy o przechowanie broni, a przechowanie nastąpiło na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, ale z chwilą przyjęcia oświadczenia o zdeponowaniu broni pomiędzy A.R. a organem doszło do nawiązania stosunku administracyjno-prawnego. Zmiana warunków przechowywania broni spowodowała zmianę w/w stosunku administracyjno-prawnego i o tym A.R. powinna być powiadomiona. Brak powiadomienia osoby deponującej o zmianie warunków przechowywania należy oceniać negatywnie w świetle ogólnych zasad postępowania administracyjnego a zwłaszcza zasady obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej ( art. 9 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że organ miał świadomość obowiązku zawiadomienia skarżącej o zmianie warunków przechowywania broni i konieczności poniesienia kosztów przechowywania broni, gdyż o tym wszystkim poinformował w dniu 6.03 2002 r. I.M., konkubinę zmarłego ojca A.R.. Samo poinformowanie było prawidłowe, jednak skierowane do niewłaściwej osoby, bowiem to A.R. była osobą deponującą broń, i to do niej powinno być skierowane to zawiadomienie, a nie do I.M. Skoro organ nie poinformował skarżącej o zmianie warunków przechowywania broni nie powinien obciążać jej kosztami przechowywania tej broni. W wyroku z dnia 18 marca 2011 r sygn. OSK 522/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że " Z wykładni celowościowej art. 23 ust 1 pkt.3 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji wynika ponadto, iż koszty przechowywania broni w depozycie powinna ponieść osoba która faktycznie składając broń do depozytu ma świadomość skutków prawnych jakie mogą wiązać się z tą czynnością m. Inn. obowiązku poniesienia opłat za przechowywanie broni ". W przedmiotowej sprawie bezsporne jest pomiędzy stronami, że A.R. nie miała świadomości poniesienia opłat za przechowywanie broni. Nawet gdyby przyjąć, że A.R. powinna ponieść koszty przechowywania broni to podkreślenia wymaga, iż organ w toku postępowania administracyjnego nie odniósł się do zarzutu przedawnienia. Dopiero na rozprawie pełnomocnik organu stwierdził, iż w tej sprawie nie doszło do przedawnienia. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić . Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej co do obowiązywania w tym zakresie przepisów kodeksu cywilnego, bowiem kodeksu cywilnego nie stosuje się w postępowaniu administracyjnym. Ustawa o broni i amunicji z 1999 r. nie reguluje kwestii przedawnienia. W dniu 1. 01. 2010 r. weszła jednak w życie ustawa z dnia 27. 08. 2009 r. o finansach publicznych. Z art. 60 pkt. 7 tej ustawy wynika, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego – pkt 7 – dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Jednocześnie z art. 67 tej ustawy wynika, ze do spraw dotyczących należności o których mowa w art. 60 mają zastosowanie przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa. Przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa dotyczą zobowiązań w tym przedawnienia. Organ wyliczając koszty przechowywania broni nie wziął pod uwagę przedawnienia tych roszczeń. Błędem organu było również i to, iż w zaskarżonej czynności organ obciążył kosztami podwójnie, gdyż tą samą kwotą obciążył A.R. jak i jej siostrę przyrodnią A.S. W zaskarżonej czynności brak było stwierdzenia, iż organ obciąża obie siostry przyrodnie solidarnie. Wyjaśnienie tego organ zawarł dopiero w pismach z dnia 8.09.2015 r skierowanych do obu sióstr. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art., 146 paragraf 1 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. D.Cz.