III SA/Łd 13/09

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2009 roku wydanego w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie zabezpieczające p o s t a n a w i a: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2009 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt III SA/Łd 13/09 w ten sposób, że w pierwszym akapicie uzasadnienia zamiast "A. M." wpisać "A. M.". D.T. W dniu 24 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie zabezpieczające z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2009 roku oddalano wniosek skarżącego o uzupełnienie powyższego rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu postanowienia omyłkowo wskazano imię skarżącego "A." zamiast "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. W myśl natomiast art. 166 tej ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu postanowienia błędnie oznaczono imię skarżącego. Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że skarżącym jest A. M., a nie A. M. Wpisanie błędnego imienia stanowiło oczywistą omyłkę pisarską, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie. Mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. D.T.