III SA/Łd 13/22

Dnia 21 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi E. B.-C. na postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. 2020 r., poz. 1427 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E.B.-C., utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] oddalające zarzuty zobowiązanej. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W załączonej do akt sprawy karcie uodpornienia dziecka małoletniego L.C. urodzonego w dniu 25 lutego 2018 r., lekarz dokonał w dniu 21 maja 2018 r. wpisu, iż brak przeciwskazań do szczepień. Rodzice nie wyrażają zgody na szczepienia obowiązkowe dziecka wynikające z Programu Szczepień Ochronnych. Fakt ten został zgłoszony przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej A sp. z o.o. ul. [...], [...] R. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., który następnie pismem z dnia 18 marca 2019 r. przekazał do wykorzystania służbowego zgodnie z właściwością i kompetencjami kserokopię karty uodpornienia wskazanego dziecka do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. Adnotacja o braku zgody na wykonanie szczepień u dziecka została sporządzona przez lekarza specjalistę w dziedzinie pediatrii (odpowiedni wpis w karcie uodpornienia dziecka). Z akt spawy wynika, iż kierowano do strony skarżącej pisma przypominające o obowiązku szczepień ochronnych, niemniej jednak pozostały one bez odpowiedzi. Pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. skierowano do E.B.-C. – dalej: strona lub strona skarżąca, upomnienie nr 8/19, które został doręczone w dniu 29 kwietnia 2019 r. (w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru, doręczenie do rąk skarżącej). Pismem z dnia 2 maja 1019 r. strona zwróciła się do przychodni A sp. z o.o. w R., w tym do lek. K.S. z pismem, w treści którego wnosi o przeprowadzenie przez lekarza badania kwalifikującego dziecko skarżącej do szczepień ochronnych równocześnie wnosząc o: udostępnienie badań bezpieczeństwa szczepionek, które mają być podane dziecku – osobno dla każdej szczepionki oraz całego schematu szczepień, które ma otrzymać syn skarżącej; udostępnienie charakterystyk produktu leczniczego szczepionek, które mają być podane dziecku; udostępnienie szczepionek pojedynczych, nie zawierających związków glinu i rtęci, zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych oraz szczepionek etycznych, które nie są produkowane w oparciu o ludzkie linie komórkowe i nie zawierają ludzkiego DNA; przeprowadzenie wszelkich badań, na podstawie których można wykluczyć u dziecka skarżącej przeciwwskazania do podania poszczególnych szczepionek, w tym wymienionych przez producentów w treści ulotek, którymi dziecko ma być zaszczepione, wykluczenie alergii na składniki szczepionki oraz wykluczenie niedoborów odporności; a nadto wystawienie przez lekarza kwalifikującego do szczepień zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym, do którego załącznikiem będą wyniki badań przeprowadzonych w celu wykluczenia przeciwwskazań do podania szczepionek. Strona nie stawiła się jednak na wizytę lekarską w celu zbadania i zaszczepienia dziecka. Z akt sprawy wynika również, iż skarżąca była bardzo obszernie i szczegółowo informowana – zarówno w kwestii samych szczepień ochronnych jak i innych spraw związanych ze szczepieniami – m.in. Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w S. udzielił odpowiedzi na 22 wnioski strony składane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - łącznie odpowiedziano jej na 167 pytań. Z akt sprawy wynika również, że strona skarżąca informowała również, pisemnie, Przychodnie Rodzinną w R., iż w wykonaniu obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom stawi się na badanie kwalifikacyjne po odwołaniu w Polsce stanu epidemii. Zaznaczyła przy tym, iż po zakończeniu stanu epidemii złoży wniosek o wystawienie przez lekarza kwalifikującego do szczepienia zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu lekarskim kwalifikacyjnym, do którego załącznikiem będą wyniki badań przeprowadzonych w celu wykluczenia przeciwwskazań do podania szczepionek (pismo strony z dnia 1 grudnia 2020 r.). A co za tym idzie nadal nie stawiała się na wizytę lekarską w celu zbadania i zaszczepienia dziecka. W dniu 5 lipca 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] i skierował do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym wobec E.B.-C., jako zobowiązanej, która uchyla się od obowiązku szczepień ochronnych małoletniego L.C. i wniósł o zastosowanie wobec zobowiązanej środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. o nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nałożył na zobowiązaną E.B.-C., matkę małoletniego L.C. urodzonego 25 lutego 2018 r. grzywnę w wysokości 1.000,00 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym przeciw: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae oraz odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce – wskazanych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 5 lipca 2021 r. Pismem z dnia 12 sierpnia 2021 r. zobowiązana zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc iż obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia; naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 wskazanej powyżej ustawy, tj. niewłaściwe podanie przez wierzyciela podstawy prawnej obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz brak wskazania przez wierzyciela w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Skarżąca wskazała również, iż termin wizyty szczepiennej został ustalony na dzień 3 września 2021 r. oraz oświadczyła, iż natychmiast jak tylko nastąpi wykluczenie przez lekarza przeciwwskazań do szczepienia dziecko zostanie poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Postanowieniem z dnia [...] 2021 r. o nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowił zawiesić postępowanie egzekucyjne w całości z dniem 17 sierpnia 2021 r. do dnia zawiadomienia organu egzekucyjnego o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie wniesionych zarzutów. Z akt sprawy wynika, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. skontaktował się z Przychodnią Rodziną B w R. w celu uzyskana informacji czy termin określony na dzień 3 września 2021 r. - jaki wskazała zobowiązana w treści swojego pisma z dnia 12 sierpnia 2021 r., tj. w treści zgłoszonych zarzutów - jako termin wizyty szczepiennej został zrealizowany. W aktach sprawy znajduje się adnotacja, w treści której wskazano, iż rodzice stawili się z dzieckiem w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 3 września 2021 r., w przychodni, podczas wizyty rodzice poprosili lekarza o przeprowadzenie wszelkich badań na podstawie których można wykluczyć przeciwwskazania do przeprowadzenia szczepień ochronnych a następnie wystawienie zaświadczenia gwarantującego, że po szczepieniu nie wystąpią żadne niepożądane odczyni poszczepienne. Podczas wizyty w przychodni rodzice przedstawili również zaświadczenie z dnia 12 sierpnia 2021 r. z Prywatnego Gabinetu Alergologicznego C dr n.med. D.M. o stanie zdrowia dziecka z rozpoznaniem kataru alergicznego, w którym została zawarta opinia tegoż lekarza, iż do momentu ustalenia diagnozy należy wstrzymać szczepienia ochronne. Tym samym do szczepienia nie doszło. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...], wydanym na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735); Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S., oddalił zarzuty zobowiązanej. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż rodzice stawili się z dzieckiem na ustaloną wizytę szczepienną w dniu 3 września 2021 r. ale do szczepienia nie doszło, gdyż zostało przedstawione zaświadczenie z dnia 12 sierpnia 2021 r. z Prywatnego Gabinetu Alergologicznego C dr n.med. D.M. o stanie zdrowia dziecka z rozpoznaniem kataru alergicznego, w którym została zawarta opinia lekarza, iż do momentu ustalenia diagnozy należy wstrzymać szczepienia ochronne. Dalej wskazano, iż w związku z tym, że realizacja obowiązku nastąpiła po otrzymaniu przez zobowiązaną postanowienia o nałożeniu grzywny przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. podnosi, że w jego ocenie zgłoszone zarzuty są nieuzasadnione i jako takie, zgodnie z art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podlegają oddaleniu. Nadto organ szczegółowo odniósł się do stawianych przez skarżącą zarzutów. Skutkiem wniesionego przez stronę zażalenia, postanowieniem z dnia [...] o nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.); utrzymał w mocy zaskarżone doń postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] oddalające zarzuty zobowiązanej. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż wierzyciel odniósł się do wniesionych zarzutów, a organ odwoławczy podziela jego stanowisko w tym zakresie. Podkreślono przy tym, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera jasne i precyzyjne wyjaśnienia faktyczne i prawne. Zdaniem organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jest nieuzasadniony, gdyż organ I instancji wskazał podstawy prawne obowiązku szczepień. Dalej, powołując się na przepisy prawa, podniósł, że zobowiązana została zgłoszona przez podmiot leczniczy do wierzyciela jako osoba odmawiająca wykonywania ochronnych szczepień dziecka a wierzyciel wystawiając upomnienie a następnie tytuł wykonawczy, uwzględnił kartę uodpornienia dziecka, z której wynika, że u dziecka w nie stwierdzono przeciwwskazań do szczepień a rodzice nie wyrażają zgody na szczepienie. W tych warunkach, w opinii organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że strona z pełną świadomością uchylała się od poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Wskazano również, iż osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Organ odwoławczy zaznaczył też, iż o terminie wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych decyduje każdorazowo lekarz. Nadto, szczegółowo odniesiono się też do zasad wystawiania zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym do szczepień. Zaznaczono także, iż strona załączyła do zażalenia: kserokopię "Zaświadczenia o stanie zdrowia" z dnia 12 sierpnia 2021 r. z Prywatnego Gabinetu Alergologicznego C w W., z którego wynika, że dr. n. med. D.M. rozpoznała u L.C. katar alergiczny i w związku z powyższym orzekła, iż należy wstrzymać szczepienia ochronne do momentu ustania objawów; oraz kserokopię "Historii zdrowia i choroby w części porad ambulatoryjnych lub wizyt domowych" z Przychodni Rodzinnej B w R., z której wynika, że rodzice wymagali od lekarza kwalifikującego dziecko do szczepień, wykluczenia wszelkich możliwych uczuleń na wszystkie składniki szczepionek. Przy czym z powodu niemożności wykluczenia w warunkach POZ wymaganych przez rodziców przeciwwskazań do szczepień lek. W.A. wystawiła skierowanie do poradni pediatrycznej szczepień dla dzieci z grup wysokiego ryzyka. Organ zaznaczył jednak, że do dnia 20 października 2021 r. rodzice nie wyznaczyli terminu wizyty w Poradni Szczepień Ochronnych i Zaburzeń Odpornościowych Ośrodka Pediatrycznego D w Ł. ani nie stawili się wraz z dzieckiem w tej poradni, a strona nie przedstawiła żadnych innych zaświadczeń o przeciwwskazaniach do szczepień małoletniego. W tych warunkach organ odwoławczy doszedł do przekonania, że strona oczywiście uchyla się od obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym, co sprawia że dziecko, będąc w czwartym roku życia, nie jest zaszczepione przeciwko 11 chorobom zakaźnym. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. naruszenia tego przepisu poprzez fakt, że do szczepienia nie doszło z powodu nie dopełnienia przez lekarza obowiązku wykluczenia przeciwwskazań, pomimo stawienia się przez zobowiązaną na badanie kwalifikacyjne) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z Komunikatem Wspólnym Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej i Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 stycznia 2020 r. dotyczącego przypadków odmowy poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu, brak jest podstawy prawnej do żądania od lekarza, w ramach badania kwalifikacyjnego do szczepienia, szczegółowego wyjaśnienia wszelkich wątpliwości dotyczących takich zagadnień, jak: skład i działanie szczepionki, sposób jej produkcji, dystrybucji i przechowywania, możliwych działań niepożądanych, czy szkodliwości szczepionki, statystyka odczynów poszczepiennych i kwestia odpowiedzialności materialnej za powikłania poszczepienne. Podobnie jak brak jest podstawy prawnej do uzależnienia zgody na wykonanie szczepienia od wypisania przez lekarza zaświadczenia o braku przeciwwskazań do szczepienia, czy też od złożenia przez lekarza pisemnego oświadczenia o gwarancji braku możliwości wystąpienia powikłań poszczepiennych u dziecka. Finalnie organ odwoławczy zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż rodzice w dniu 3 września 2021 r. stawili się wraz z dzieckiem na wizytę w Przychodni Rodzinnej B w R. podczas, której prosili lekarza o przeprowadzenie wszelkich badań, na podstawie których można wykluczyć przeciwwskazania do przeprowadzenia szczepień ochronnych oraz o wystawienia zaświadczenia gwarantującego, że po szczepieniu nie wystąpią żadne niepożądane odczyny poszczepienne. Nadto organ zauważył, iż w dokumentacji przesłanej przez wierzyciela znajduje się m.in. pismo strony z dnia 2 maja 2019 r. zaadresowane do NZOZ A sp. z o.o., ul. [...] w R., w którym wnosi ona m.in. o: udostępnienie badań szczepionek, udostępnienie charakterystyki produktu leczniczego szczepionek, wykluczenie alergii na składniki szczepionek, wykluczenie niedoborów odporności. Podkreślono przy tym, że zobowiązana nie wrażała zgody na zapisanie dziecka na wizytę szczepienną, lecz dążyła jedynie do wyznaczania terminu badania kwalifikacyjnego. Takie działania, w ocenie organu jasno wskazują, że strona nie podejmowała działań w kierunku zaszczepienia małoletniego. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, E.B.-C. wskazała, na naruszenie przez organ: 1) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 7, 77, 136 i 138 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez to, że organ nie zbadał czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, podczas gdy tytuł zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie stawiała się z dzieckiem na wizyty kwalifikacyjne podczas gdy wizyta taka miała miejsce w dniu 3 września 2021 r. a na wizycie tej dziecko zostało skierowane do poradni specjalistycznej - pediatrycznej szczepień dla dzieci z grup wysokiego ryzyka; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 7 ust. 3 Rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, poprzez błędne zastosowanie wskazanych przepisów, skutkujące uznaniem przez organ, że skarżący uchyla się od obowiązkowych szczepień ochronnych, podczas gdy skarżący stawił się na wizytę kwalifikacyjną, jednakże w dokumentacji medycznej dziecka brak jest potwierdzenia wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia przez lekarza; 4) naruszenie art. 7a, 77 i 81 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego, w tym odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutu braku wymagalności obowiązku, braku podania terminów szczepień, braku zaświadczenia o przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym - podczas gdy zarzuty takie nie były przez zobowiązaną podnoszone; 5) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujące uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku. W dalszej części skargi strona szczegółowo uzasadniła stawiane przez siebie zarzuty pod adresem skarżonego postanowienia, wnosząc o uchylenie go w całości. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego do sądu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: ppsa, sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 ppsa. Wskazać też należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest niezależne od woli stron (por. np. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., II OSK 1867/17). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Ze wskazanych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawę prawną zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r., poz.1427 ze zm.) – dalej: upea. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 upea zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 upea podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarzut jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że: a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1) albo b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2), albo c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3), albo d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4), albo e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5), albo e) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6). Odnotować przy tym należy, że postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. np. wyrok NSA z dnia 29 marca 2022 r., III FSK 546/21, Lex/el nr 3341691). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji oddalające zarzuty strony skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 5 lipca 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wystawił tytuł wykonawczy zobowiązujący stronę skarżącą do poddania jej dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciwko: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, inwazyjnemu zakażeniu Hemophilus influenzae typu b, odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince), różyczce, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), wirusowemu zapalaniu wątroby typu B, inwazyjnym zakażeniom Strptococcus pneumoniae - zgodnie z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych. W świetle zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie ulega bowiem wątpliwości, że dziecko strony skarżącej nie było zaszczepione – mimo braku przeciwwskazań do szczepienia stwierdzonych przez lekarza rodzice nie wyrazili zgody na podanie szczepionek. Wszczęte zostało więc postępowanie egzekucyjne prowadzone przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zaś strona skarżąca wyniosła dwa zarzuty: po pierwsze, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badanie kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia; po drugie, naruszenie przez organ egzekucyjny art. 29 § 2 upea poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej podczas gdy tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 upea, tj. a) wierzyciel niewłaściwie podał podstawę prawną obowiązku o charakterze niepieniężnym pomijając art. 17 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi; b) wierzyciel nie wskazał w tytule wykonawczym podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. W świetle powyższego należy zauważyć, iż w przepisie art. 33 § 2 upea, w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r., jako podstawy zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea. Wprawdzie w przepisie tym – tj. art. 33 § 2 upea - w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. okoliczność ta mogła być podstawą zarzutu niemniej jednak począwszy od dnia 30 lipca 2020 r. nie może już stanowić podstawy zarzutu. W związku z tym nie może być wątpliwości co do tego, że zarzut strony skarżącej w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnotować należy, że w obecnym stanie prawnym okoliczność dotycząca tego, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w treści art. 27 upea kontroluje organ egzekucyjny i w przypadku, gdy stwierdzi, że wymogi te nie są spełnione to nie przystępuje do egzekucji zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 upea). W niniejszej sprawie [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przystąpił do egzekucji uznając tym samym, że tytuł wykonawczy z dnia 5 lipca 2021 r. spełnia wymogi z art. 27 upea. Należy zauważyć, że wskazany tytuł wykonawczy został wystawiony według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 176 ze zm.). W tytule tym wypełniono wszystkie niezbędne pola w tym także podstawę prawną egzekucji oraz podstawę prawną obowiązku objętego tytułem. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie strony skarżącej, że tytuł wykonawczy z dnia 5 lipca 2021 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 27 upea. Wobec tego jednak, że niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 upea nie może być obecnie podstawą prawną zarzutu organy administracji trafnie oddaliły zarzut w tym zakresie. Strona skarżąca zarzuciła również nieprawidłowe określenie obowiązku poprzez pominięcie przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. W przekonaniu sądu zarzut ten należałoby przyporządkować do art. 33 § 2 pkt. 2c upea, a mianowicie jako określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Należy bowiem zaznaczyć, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt. 1b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U z 2020 r., poz. 1845 ze zm.) – dalej: uzzz, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 uzzz osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 uzzz wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Ustawodawca zaznaczył również (art. 17 ust. 3 uzzz), iż obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia a tym szczepieniem upłynęło 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 4, a w myśl art. 17 ust. 4 uzzz po przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania. Zgodnie z art. 17 ust. 10 pkt 1 i 2 uzzz minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: 1) wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych; a także 2) osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 11 uzzz Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 753 ze zm.) określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem kto i w jakich sytuacjach podlega sczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie w tym jeżeli chodzi o dzieci w jakim okresie ich życia. Natomiast szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki przeciwko chorobom zakaźnym został określony w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Komunikat ten jest wydawany w oparciu o art. 17 ust. 1 uzzz. Z wymienionych powyżej przepisów można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres (por. np. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., II FSK 1494/08). Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych przy czym, jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/11, wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną innymi przepisami prawa (por. art. 115 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń). Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie, aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie poddania dziecka szczepieniu ochronnemu. W niniejszej sprawie obowiązek poddania dziecka strony skarżącej szczepieniu ochronnemu przeciw chorobom zakaźnym wynika z mocy przepisów ustawowych zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki został określony w komunikacie GIS w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Jak wynika z akt sprawy dziecko strony skarżącej mając ukończony 4 rok życia nie zostało zaszczepione przeciwko żadnej z jedenastu chorób zakaźnym mimo, iż upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionki określone w komunikacie GIS. W sytuacji gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły zaś dziecko strony skarżącej nie zostało zaszczepione przeciwko żadnej chorobie zakaźnej to obowiązek poddania się szczepieniu powstał i stał się również wymagalny. Odnotować bowiem należy, iż przez wykonalność trzeba rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi na domaganie się od zobowiązanego wykonania obowiązku, a w razie odmowy może on wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. A co za tym idzie wierzyciel prawidłowo określił ciążący na stronie skarżącej obowiązek. Zatem w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy należało uznać zarzut strony w tym zakresie za nieuzasadniony. Wyjaśnić trzeba, iż szczepienie musi poprzedzać badanie kwalifikacyjne, na co wprost wskazał ustawodawca w treści art. 17 ust. 2 uzzz. Również w judykaturze powszechnie przyjmuje się, iż poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 uzzz, jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. Tylko bowiem w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie. Wykonanie tego obowiązku obciąża zobowiązanego lub osobę odpowiedzialną za wykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Niepoddanie się badaniu kwalifikacyjnemu jest równoznaczne z niewykonaniem obowiązku poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. Zatem poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu jest elementem poddania się obowiązkowi szczepienia ochronnego, gdyż jedynie w trybie lekarskiego badania kwalifikacyjnego następuje określenie czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2019 r., II OSK 3322/17; II OSK 43/18 i z dnia 18 stycznia 2022 r., II OSK 459/19). Sąd w obecnym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony we wskazanych orzeczeniach. Dodać jeszcze należy, że celem badania kwalifikacyjnego jest ustalenie czy stan zdrowia danej osoby pozwala na jej zaszczepienie. Badania takie bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne i odmowa udziału w takim badaniu uniemożliwia wykonanie szczepienia. W istocie jest ono odmową poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu. Odnotować jednak należy, że strona skarżąca pomimo opinii lekarza o braku przeciwwskazań do zaszczepienia jej dziecka (vide karta uodpornienia dziecka wraz z adnotacją z dnia 21 września 2018 r. – w aktach sprawy) nie wyraziła zgody na podanie mu szczepionek. Z akt sprawy wynika również, iż strona skarżąca była powiadamiana o wizytach szczepiennych. Z akt sprawy wynika również, że strona nie stawiała się na każde wezwanie na szczepienie, a co za tym idzie nie było możliwym przeprowadzenie badania kwalifikacyjnego. Tym samym więc nie może być wątpliwości co do tego, że organy słusznie ustaliły, iż strona nie zrealizowała ciążącego nań obowiązku, w tym również po doręczeniu jej upomnienia. A co za tym idzie słusznie i prawidłowo wystawiono tytuł wykonawczy i wszczęto administracyjne postępowanie egzekucyjne. Odnotować wprawdzie należy, iż - jak wynika z akt sprawy - dopiero podczas wizyty w przychodni w dniu 3 września 2021 r., a więc już po wszczęciu egzekucji administracyjnej, strona skarżąca stawiła się z dzieckiem na wizytę szczepienną. Niemniej jednak dziecko nie zostało zaszczepione, gdyż strona skarżąca zwróciła się do lekarza dokonującego kwalifikacji do szczepienia o przeprowadzenie wszelkich badań na podstawie których można wykluczyć przeciwwskazania do przeprowadzenia szczepień ochronnych, a następnie zażądała ona wystawienia zaświadczenia gwarantującego, że po szczepieniu nie wystąpią u dziecka żadne niepożądane odczyny poszczepienne. Następnie strona skarżąca przedłożyła zaświadczenie z dnia 12 sierpnia 2021 r. (wystawione przez lekarza z Prywatnego Gabinetu Alergologicznego C), dotyczące stanu zdrowia dziecka, w którym wskazano na rozpoznany katar alergiczny i wyrażono opinię, iż do momentu ustalenia diagnozy należy wstrzymać szczepienia ochronne. Co więcej nie może ujść uwadze fakt, iż jak to wynika z akt sprawy, strona skarżąca mimo skierowania do poradni pediatrycznej szczepień dla dzieci i wyznaczenia terminu wizyty w Poradni Szczepień Ochronnych i zaburzeń Odpornościowych Ośrodka Pediatrycznego D w Ł. (w celu wykluczenia wszelkich możliwości uczuleń na wszystkie składniki szczepionki, czego strona skarżąca żądała od lekarza kwalifikującego dziecko do szczepienia, a co nie było możliwe w warunkach POZ) nie stawiła się z dzieckiem do wskazanej poradni. W świetle powyższego nie może być więc wątpliwości, że strona skarżąca nadal uchyla się od wykonania wynikającego z mocy samego prawa obowiązku poddania swojego dziecka szczepieniu ochronnemu. Co więcej wskazane okoliczności świadczą o tym, że strona skarżąca już po wszczęciu egzekucji administracyjnej starała się uwolnić od odpowiedzialności za niepoddanie dziecka szczepieniu ochronnemu powołując się na wizytę lekarską, która faktycznie miała miejsce dopiero w dniu 3 września 2021 r. Co więcej mimo stawienia się w przychodni do szczepienia nie doszło. W piśmie z dnia 28 marca 2022 r. strona skarżąca wskazała nadto, iż w dniu 16 marca 2022 r. odbyła się wizyta konsultacyjna w poradni pediatrycznej szczepień dla dzieci z grupy wysokiego ryzyka w Ł. przy al. [...], której wynikiem było odroczenie wykonania szczepień ochronnych na podstawie zaświadczenia specjalisty (fakt ten nie został jednak udokumentowany). Do wskazanego pisma załączono jedynie kserokopię zaświadczenia lekarskiego (Prywatny Gabinet Alergologiczny C) z dnia 7 marca 2022 r. – w którym wskazano na odroczenie szczepień ochronnych. Odnotować jednak należy, że okoliczność ta miała miejsce już po wszczęciu egzekucji administracyjnej i zdaniem sądu nie może mieć ona, w świetle zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, znaczenia. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący pominięcia przez wierzyciela obowiązku stawienia się na badania kwalifikacyjne w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia. Należy zaznaczyć, że obowiązujące przepisy prawa nakładają na rodziców dzieci obowiązek poddania ich badaniu kwalifikacyjnemu oraz szczepieniu ochronnemu. Strona skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku, a jednocześnie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie przedstawiła żadnych lekarskich przeciwwskazań stwierdzających konieczność odroczenia szczepień swojego dziecka. Wskutek tego dziecko strony skarżącej, urodzone w 2018 r., nie zostało zaszczepione przeciwko żadnej z jedenastu chorób wymienionych w rozporządzeniu z 18 sierpnia 2011 r. ani dawkami podstawowymi ani dawkami przypominającymi, co z kolei spowodowało wystosowanie do strony skarżącej upomnienia, a następnie doszło do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji administracyjnej. Tym samym w ocenie sądu organy administracji trafnie oddaliły zarzuty w tym zakresie. Nieuzasadnione są również zarzuty skargi naruszenia art. 7a, 77, 80, 81a, 136 i 138 kpa. Organy administracji w stopniu wystarczającym wyjaśniły bowiem stan faktyczny sprawy i oceniły zebrane dowody w ramach swobodnej a nie dowolnej oceny. W niniejszej sprawie jednocześnie nie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości co do treści norm prawnych lub co do stanu faktycznego. Zapadło też prawidłowe rozstrzygnięcie. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są uzasadnione. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji słusznie bowiem uznały, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ppsa, sąd oddalił skargę. k.ż.