III SA/Łd 1302/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że P. M. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym wystąpił o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO), uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca – PZ). Do wniosku załączył materiał graficzny, na którym wskazał położenie zadeklarowanych we wniosku działek. W dniu 14 września 2012r. została przeprowadzona w gospodarstwie strony kontrola na miejscu, metodą foto. Z kontroli sporządzono raport, do którego dołączono szkice działek rolnych oraz dokumentację fotograficzną. W dniu 21 maja 2013r. organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W dniu 30 czerwca 2013r. strona wniosła odwołanie od tej decyzji. W związku z zastrzeżeniami strony, co do prawidłowości ustaleń dokonanych w toku kontroli na miejscu została dokonana ponowna ich weryfikacja. Pismem z dnia 27 czerwca 2013r. poinformowano producenta o korekcie zapisów w raporcie z kontroli na miejscu (usunięcie kodu DR 50) oraz przesłano kopie poprawionego raportu. W piśmie z dnia 28 czerwca 2013r. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu podtrzymał ustalenia kontroli w odniesieniu do działki rolnej B1 oraz zastosowanej tolerancji pomiaru. W dniu 25 lipca 2013r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzję o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Następnie w dniu 18 września 2013r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał w dniu 18 września 2013r. decyzję w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ drugiej instancji podniósł następnie, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dniu 14 września 2012r. (wizytacja w terenie miała miejsce w dniu 13 oraz 20 lipca 2012r.) w gospodarstwie rolnym P. M. została przeprowadzona przez uprawnionego, wykonawcę zewnętrznego kontrola na miejscu metodą foto. Kontrola objęła wszystkie zadeklarowane we wniosku działki rolne. W jej toku stwierdzono zawyżenie powierzchni działki rolnej C/C1. Z raportu z czynności kontrolnych wynika, iż powierzchnia tej działki rolnej faktycznie wynosiła 1,09ha i była o 0,06ha mniejsza od powierzchni zgłoszonej do płatności. Wykonana przez inspektorów dokumentacja fotograficzna wyraźnie wskazuje, że część areału usytuowanego na północnych obrzeżach działki porośnięta była przez drzewa, krzewy i chwasty. Teren nieuprawniony do płatności został także wykreślony na szkicu pomiaru działki. W przypadku działki rolnej E1 powierzchnia stwierdzona kwalifikująca się do uzupełniającej płatności obszarowej wynosiła 0,70ha (we wniosku podano 0,83ha). Ze szkicu pomiaru działki oraz fotografii nr B 464 oraz B 465 wynika, iż na części działki E1 tj. 0,13ha faktycznie znajdowała się uprawa kapusty a nie jak strona wskazała pszenica. W toku kontroli stwierdzono również, iż cała uprawa znajdująca się na działce B1 nie kwalifikowała się do uzupełniającej płatności obszarowej. Kontrolujący zastosowali kod DR 7, oznaczający zgodnie z Tabelą "Kody dotyczące działek rolnych" (strona 5 protokołu), iż: "Na obszarze całej działki rolnej nie stwierdzono deklarowanej uprawy. Stwierdzona uprawa/uprawy należą do innej grupy upraw niż deklarowana." Według kontrolerów na działce tej była trawa oraz ugór, czyli uprawy które zgodnie z § 2 i § 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. nie kwalifikują się do objęcia uzupełniającą płatnością obszarową. Dokonane ustalenia potwierdzają zdjęcia wykonane na działce w dniu 13 lipca 2012r. tj. fotografia nr A2036, A2037, A1829, A1827, A1828, A1830 oraz szkic pomiaru nr 2. Z raportu z czynności kontrolnych wynika, iż powierzchnia działki G1 (1,10ha), H1 (1,10ha) oraz I1 (2,63ha) była większa od zadeklarowanej we wniosku i wynosiła odpowiednio 1,22ha, 1,31ha, 3,34ha. W przypadku działki A powierzchnia zadeklarowana odpowiadała powierzchni zmierzonej w toku kontroli. Kontrola na miejscu metodą foto polega na odwzorowaniu granic działek rolnych, wskazanych przez stronę na załącznikach graficznych złożonych wraz z wnioskiem na ortofotomapach (tj. zdjęcia lotnicze i satelitarne działek) znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR i pomiarze ich powierzchni. Uzupełnieniem tego rodzaju kontroli jest wizytacja w terenie, w trakcie której sprawdza się rodzaj uprawy/upraw, jaka występuje na kontrolowanej działce rolnej oraz wykonywane są zdjęcia obrazujące sposób ich użytkowania a w uzasadnionych przypadkach dokonywane są pomiary granic, których nie można było pomierzyć na ortofotomapie. W analizowanym przypadku wizytacje w terenie zostały przeprowadzone w dniu 13 oraz 20 lipca 2013r., czyli w okresie wegetacji roślin, a zatem stan roślinności umożliwiał stwierdzenie, czy i jakie nieprawidłowości wystąpiły w użytkowaniu gruntów zgłoszonych do płatności. Powyżej opisany sposób przeprowadzenia kontroli odpowiada metodzie teledetekcji opisanej w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE z 2 grudnia 2009r., nr L 316, str. 65), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1122/2009. Odnosząc się do kwestii prawidłowości pomiarów skontrolowanych działek, w tym zastosowanej tolerancji organ drugiej instancji przytoczył treść art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz wskazał, że przyjęta przez organ strefa buforowa 0,8m wpisuje się dyspozycję tego przepisu. Zastrzec należy jednak, że tolerancja pomiaru liczona jest dla poszczególnej działki rolnej a nie dla całej powierzchni zadeklarowanej powierzchni we wniosku. I tak np. w odniesieniu do działki rolnej C/C1 obwód działki wyniósł 497 m, uwzględniając zatem pas buforowy o szerokości 0,8 m, tolerancja pomiaru wyrażona w hektarach wyniosła 0,04 ha, natomiast w przypadku działki rolnej E1 obwód działki wyniósł 407 m, stąd uwzględniając pas buforowy o szerokości 0,8 m, tolerancja pomiaru wyrażona w hektarach wyniosła dla tej działki 0,03 ha. Organ drugiej instancji przytoczył też treść art. 57 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz zauważył, iż ze względu na to, że bezwzględna różnica pomiędzy zmierzoną a zadeklarowaną powierzchnią działki rolnej C/C1, tj. 0,06ha, jest większa od tolerancji pomiaru wyznaczonej dla tej działki tj. 0,04ha, do obliczania pomocy uwzględniona została powierzchnia zmierzona. W przypadku działki rolnej E1 różnica pomiędzy powierzchnią zmierzoną a powierzchnią zadeklarowaną wyniosła 0,13ha i tym samym jest większa od tolerancji pomiaru wyznaczonej dla tej działki tj. 0,03ha, stąd również w przypadku tej działki do obliczania pomocy uwzględniona została powierzchnia zmierzona. Co więcej, z raportu z czynności kontrolnych wynika, iż kontrolę przeprowadzili pracownicy spółki A S.A. z siedzibą w C. Wyniki tej kontroli zostały zatwierdzone przez osoby sprawujące bezpośredni nadzór i mające odpowiednie uprawnienia, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. nr 240, poz. 1605). W opinii organu kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z czynności kontrolnych sporządzony został raport spełniający wymogi formalne zawarte w art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. W toku kontroli wykonano dokumentację zdjęciową skontrolowanych działek. Na każdej fotografii umieszczono tablicę informacyjną wypełnioną danymi pozwalającymi na dokładną identyfikację sfotografowanej działki rolnej. Szkice wykonane przez inspektorów z oznaczeniem punktów wykonania materiału zdjęciowego, potwierdzają ustalenia kontrolerów w zakresie stwierdzonych upraw. Po przeprowadzeniu ponownej weryfikacji raportu z kontroli Kierownik Biura Kontroli na Miejscu ŁOR podtrzymał zawarte w nim ustalenia, w zakresie działki rolnej B1 jak i zastosowanej tolerancji pomiaru. Uczestnictwo w programach pomocowych nie jest obligatoryjne, a chcąc skorzystać z przywilejów dopłat należy dostosować się w pełni do bardzo precyzyjnych, sformalizowanych wymogów, jakimi systemy te są obwarowane i aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami. Postępowanie przed organami zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w K.p.a. Organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przyjęto też zasadę, iż ciężar dowodu ciąży na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści. Tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym strona jest zmuszona do większej aktywności. Nie ma podstaw do poddania w wątpliwość poczynionych przez organy ustaleń, co do powierzchni działek rolnych objętych przedmiotowym wnioskiem, stwierdzonej uprawy i ich wykorzystania rolniczego. Ustalenia te, oparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w postaci raportu z kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz dokumentacji fotograficznej, nie zostały podważone przez rolnika żadnym dowodem, uzasadniającym postawienie tym ustaleniom zarzutu dowolności. Ponieważ w analizowanym przypadku procentowa różnica wynosiła 0,36%, wysokość przysługującej stronie płatności została ustalona w oparciu o powierzchnie stwierdzoną w toku kontroli na miejscu, czyli 16,74ha. W związku z tym kwota przysługującej stronie jednolitej płatności obszarowej wynosiła 12.254,68 zł. Wysokość stawki w 2012r. została określona w wysokości 732,06zł na 1ha gruntów rolnych. Z raportu wynika, iż zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności dotyczyło następujących działek rolnych: C1 (deklarowana powierzchnia 1,15 ha, położona na działce ewid. nr 369, stwierdzona powierzchnia 1,09 ha), E1 (deklarowana powierzchnia 0,83 ha, położona na działce ewid. nr 166, stwierdzona powierzchnia 0,7 ha).W przypadku wymienionych działek kontrolujący zastosowali kod DR 13+.Co więcej, w odniesieniu do działki rolnej B1 stwierdzono, iż cała jej powierzchnia nie kwalifikuje się do uzupełniającej płatności obszarowej (kod DR 7). Większy areał niż zadeklarowany we wniosku stwierdzono natomiast w przypadku działek rolnych: G1 (deklarowana powierzchnia 1,10ha, położona na działce ewid. nr 189, stwierdzona powierzchnia 1,22ha), H1 (deklarowana powierzchnia 1,10ha, położona na działce ewid. nr 190, stwierdzona powierzchnia 1,31 ha), I1 (deklarowana powierzchnia 2,63ha, położona na działce ewid. nr 84, stwierdzona powierzchnia 3,34ha).W odniesieniu do tych działek zastosowano kod DR 13-. Ustalenie powierzchni uprawnionej do płatności zostało dokonane na podstawie kompensacji zawyżeń i zaniżeń powierzchni wszystkich działek rolnych dotkniętych kodami DR13+ i DR13- oraz wykluczenia z płatności działki B1, która w ogóle nie spełniała warunków do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej. Różnica między powierzchnią zgłoszoną o powierzchnią stwierdzoną wynosiła 1,98ha, co stanowi 23,54 % powierzchni stwierdzonej (stwierdzona różnica 1,98ha x 100 %) / pow. stwierdzona 8,41 ha = 23,54%). Zawyżenie procentowe przekracza 20%, co skutkuje odmową przyznania uzupełniającej płatności obszarowej za 2012r. Z informacji zawartych w rejestrze zwierząt oznakowanych wyliczona liczba zwierząt w przeliczeniu na duże jednostki przeliczone wynosiła 6,8DJP. Organ pierwszej instancji posiada z urzędu dostęp do wyników postępowania w zakresie przyznania płatności bezpośrednich na 2006r. W jego toku organ ustalił, iż powierzchnia traw na gruntach rolnych na których faktycznie prowadzona była działalność rolnicza wynosiła 0,80ha. Informacje te znane są również stronie ponieważ powierzchnia została ustalona w oparciu o dane zawarte we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2006r. Natomiast w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie płatności na 2012r. organ stwierdził, iż powierzchnia kwalifikująca się do płatności zwierzęcej faktycznie wynosiła 0,78ha. Ponieważ zgodnie z § 6 ust 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych nie większej niż wyznaczona maksymalna powierzchnia na podstawie wniosku z 2006r., w tym przypadku tj. 0,80ha organ pierwszej instancji właściwie ustalił, iż powierzchnia do której należy naliczyć płatność w 2012r. wynosiła 0,78ha. W związku z tym kwota przysługującej płatności to 239,45 zł. Stawka płatności PZ w wysokości 306,99 zł na 1 ha powierzchni uprawy została określona w § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012r. w sprawie stawki płatności uzupełniających za 2012r. W ocenie organu drugiej instancji w sprawie tej nie ma zastosowania art. 73 ust 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Ciężar dowodu braku winy zgodnie z treścią wskazanego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności jest zależne od woli strony i jej obowiązkiem jest staranne i rzetelne wykazanie okoliczności warunkujących spełnienie przesłanek do przyznania dopłat. Informacje podane przez stronę we wniosku są bowiem dla organu administracji wiążące i stanowią podstawę do jego oceny, w szczególności w zakresie różnic między zadeklarowaną, a rzeczywistą powierzchnią upraw. Tym samym kluczowe znaczenie dla wyniku postępowania ma rzetelne odzwierciedlenie stanu działek wykorzystywanych rolniczo. Strona zawyżyła powierzchnię działki rolnej C/C1 oraz błędnie zadeklarowała znajdującą się uprawę na działce B1 do uzupełniającej płatności obszarowej, co zostało stwierdzone w toku kontroli na miejscu. Strona nie wykazała, iż jest niewinna w rozumieniu art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. P. M. składając podpis na ostatniej stronie wniosku, oświadczył, iż zna zasady przyznawania płatności obszarowych i potwierdził zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym. Organ drugiej instancji wskazał przy tym na zawarte w treści wniosku zobowiązanie strony do informowania o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności oraz o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności gdy zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Strona nie skorzystała z uprawnienia wynikającego z art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009. Brak jest dowodów potwierdzających okoliczność dokonania zmian we wniosku w zakresie działki rolnej B1 oraz C/C1. Strona mogła dokonać wycofania wymienionych działek, bez negatywnych dla niej konsekwencji, do dnia powiadomienia przez organ pierwszej instancji o nieprawidłowościach we wniosku. W ocenie organu drugiej instancji P. M. ponosi wyłączną winę za nieprawidłową deklarację powierzchni użytkowanej rolnicza we wniosku oraz za zaniechanie wycofania czy dokonania zmiany we wniosku do dnia wykrycia nieprawidłowości przez organ w toku wizytacji terenowej. W skardze na powyższą decyzję P. M. zarzucił, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów: - błędnego pomiaru, gdyż powierzchnia stwierdzona zależy od kształtu działki; - braku odniesienia się do kwestii terminu kontroli; - braku odniesienia się do zasadności przyznania płatności JPO dla działki B1. Rolnikowi przysługuje płatność uzupełniająca dla roślin przeznaczonych na paszę dla bydła w sytuacji, gdy mieszanka zimowych zbóż, np. żyta i pszenica były zebrane w terminie 25 maja 2012r. i przeznaczone na kiszonkę dla bydła. Powyższe miało miejsce w tym przypadku i odmówienie przyznania płatności dla działki B1 jest błędem. Kontrola przeprowadzona w dniu 13 i 20 lipca lub 14 września 2013r. nie jest w stanie stwierdzić uprawy, gdyż w tym przypadku było już po zbiorze, a przepisy nie nakazują by pole po zbiorze było zaorane; - braku spójności w protokołach z kontroli; w dniu 27 czerwca 2013r. dokonano zmiany kodów DR poprzez usunięcie kodu DR 50. Skarżący zarzucił nadto, iż 18 września 2013r. nie otrzymał decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący nie wskazał nowych okoliczności a polemizuje ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie wskazuje dowodów przeciwnych. Na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego E. M. popierała skargę. Oświadczyła, że nie były składane zastrzeżenia do raportu z dnia14 września 2012 r., którego kopię doręczono skarżącemu w grudniu 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest uzasadniona. Przeprowadzona przez Sąd kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź do naruszenia prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( tekst jedn. Dz. U. 2012 r. poz. 1164 ze zm.) [dalej ustawa ], rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE L 2009.30.16 ze zm.)[dalej rozporządzenie Rady Nr 73/2009], rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina ( Dz. U. UE.L. 2009.316.65 ze zm.) [dalej: rozporządzenie Komisji Nr 1122/2009], rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2012 r. ( Dz. U. 2012, poz. 1309), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2009 r., Nr 40 poz. 326 ze zm.) W rozpoznawanej sprawie problem sprowadza się do oceny: zasadności przyznania skarżącemu jednolitej płatności obszarowej do powierzchni działek rolnych 16,74 ha, przy zadeklarowanej przez skarżącego do płatności powierzchni 16,80 ha oraz zasadności odmowy przyznania skarżącemu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, co wynikało z przyjęcia przez organ, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana do płatności ( 10,39 ha) jest mniejsza od stwierdzonej ( 8,41 ha) o 1,98 ha. Różnica wynikała z ustalenia w trakcie kontroli, że na działce B1 o powierzchni 1,98 ha znajduje się uprawa należąca do innej grupy upraw niż deklarowana we wniosku o przyznanie płatności ( kod DR 7). Pozostałe uwagi dotyczące innych działek objętych wnioskiem nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia i kwotę przyznanych płatności. Zasady i tryb realizacji uprawnień, o które ubiega się rolnik składając wniosek o przyznanie płatności reguluje wskazana wyżej ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 jeżeli: 1/ posiada w tym dniu działki rolne łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 tj 1 ha, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1ha; 2/ wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a/ przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności 3/ został mu nadany numer ewidencyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ( art. 7 ust. 1a ustawy). Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 2/ roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3/ innych roślin i powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin ( uzupełniająca płatność podstawowa), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Wysokość płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do tych płatności stawek płatności obszarowych na 1ha tej powierzchni ( art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy). Płatności są przyznawane na wniosek rolnika, o czym stanowi art. 18 ust. 1 ustawy i to rolnik we wniosku określa działki i powierzchnię obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego ubiega się o otrzymanie płatności. Należy podkreślić, że dla potrzeb pomocy obszarowej podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. Określony we wniosku obszar deklarowany do płatności w tym wypadku JPO i płatności uzupełniających, jest weryfikowany przez organ i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Podstawą przeprowadzania przez organ kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu jest art. 30 ust. 1 ustawy, który stanowi, że Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu, określone w przepisach UE, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, z zastrzeżeniem art. 31a i 32. Zasady i sposób przeprowadzania kontroli oraz ich dokumentowania, a także zasady kwestionowania ustaleń kontroli przez rolnika reguluje art. 31 ustawy. M.in. ust. 7 art. 31 stanowi, że w przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła. Rozporządzenie Komisji Nr 1122/2009 w art. 26 ust. 1 stanowi, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Tak jak wyjaśnił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kontrole na miejscu realizowane są metodą inspekcji terenowej lub metodą foto. Kontrole te mogą ( a więc nie muszą) być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli( art. 27 zd. 1). Ponieważ uczestnictwo w programach pomocowych jest dobrowolne, rolnik chcący skorzystać z przywilejów dopłat powinien w pełni dostosować się do precyzyjnych i sformalizowanych wymogów, jakimi systemy te są obwarowane i aktywnie uczestniczyć w postępowaniu przed organami. Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie skarżący składając wniosek o przyznanie płatności obszarowych swoim podpisem potwierdził, że dane podane we wniosku są prawdziwe, oraz że znane są mu zasady przyznawania płatności obszarowych. Zobowiązał się także do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem i o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności /../, w szczególności gdy zmiana dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Postępowanie dotyczące przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w indywidualnych sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego z mocy art. 3 ust. 1 ustawy zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy i chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przepis ten stanowiąc o stosowaniu przepisów K.p.a. zastrzega więc jednocześnie pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ust. 2 art. 3 stanowi, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej , płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej : 1/ stoi na straży praworządności; 2/ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3/ udziela stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń , co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4/ zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Ponadto, jak wynika z treści art. 3 ust 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W art. 3 ustawy wprowadzono więc odstępstwa od zasad ogólnych K.p.a., które powodują m.in., że strona wnioskująca o płatność jest zobowiązana do aktywnego przedstawiana dowodów potwierdzających jej stanowisko. Wynika to z zawartej w art. 3 ust. 3 zasady ciężaru dowodu. W gospodarstwie rolnym skarżącego w dniu 13 i 20 lipca 2012 r. przeprowadzona została wizytacja w terenie, o której rolnik nie był powiadomiony ( jak wynika z protokołu kontroli) , w trakcie której wykonano dokumentację fotograficzną. Natomiast w dniu 14 września 2012 r. przeprowadzona została przez uprawnionego wykonawcę zewnętrznego kameralna część kontroli metodą foto polegająca m.in. na ocenie wykonanej wcześniej dokumentacji. Podnoszone przez skarżącego wątpliwości co do tej daty przeprowadzenia kontroli nie są więc uzasadnione. W trakcie tej kontroli stwierdzono m.in. zawyżenie powierzchni działki rolnej C/C1 zgłoszonej przez skarżącego do płatności o 0,06 ha oraz na całej powierzchni działki B1 nie stwierdzono deklarowanej uprawy. Na działce B1, na której skarżący zadeklarował we wniosku pszenicę ozimą stwierdzono trawę i ugór. W związku z tym wskazać należy, że w świetle zebranego w sprawie materiału, w tym dokumentacji fotograficznej, ustalenia przyjęte przez organ za podstawę rozstrzygnięcia są prawidłowe. Organ miał podstawy do przyjęcia, że strona zawyżyła powierzchnię działki rolnej C/C1 oraz błędnie zadeklarowała znajdującą się uprawę na działce B1 do UPO. Wykonane w czasie kontroli w terenie fotografie (np. fotografia nr A 1793) dokumentują fakt, że północne obrzeża działki C/C1 porośnięte były przez drzewa, krzewy i chwasty. Teren nieuprawniony do płatności został także w postępowaniu wykreślony na szkicu pomiaru tej działki. Ustalenia poczynione przez organ w odniesieniu do tej działki znajdują pełne oparcie w zebranym materiale dowodowym. Jeżeli natomiast skarżący twierdzi, że powierzchnia działki rolnej C /C1 ( działka rolna zgłoszona do JPO i UPO) miała 1,15 ha, a nie 1,09 ha jak ustalił w toku kontroli organ, to powinien ten fakt udowodnić. Dokumentacja zdjęciowa potwierdza także w pełni ustalenia co do działki B1 (kod DR7). Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący w odniesieniu do działki B1 nie kwestionował wprost ustaleń organu, a jedynie wskazywał, że kontrola przeprowadzona w lipcu lub wrześniu 2012 r, nie była w stanie stwierdzić uprawy , gdyż w tym przypadku było już po zbiorze . Mieszanka zimowych zbóż była zebrana 25 maja 2012 r. i przeznaczona na kiszonkę dla bydła, a zdaniem skarżącego rolnikowi przysługuje płatność uzupełniająca dla roślin przeznaczonych na paszę dla bydła. W związku z powyższym zauważyć należy, że skarżący nie kwestionuje faktu, iż w grudniu 2012 r. została mu doręczona kopia raportu z przeprowadzonych w dniu 14 września 2012 r. czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni , w którym wyniki kontroli powierzchni działki C wykazały 1,09 ha zamiast 1,15 ha, a działka B1 opatrzona została kodem DR7. Skarżący nie złożył jednak żadnych zastrzeżeń do tego raportu, zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy. Dopiero w odwołaniu od decyzji z dnia 21 maja 2013 r. podniósł, że powierzchnie działek, w tym działki C ustalono błędnie przyjmując granicę błędu 0,8 mb, gdy wg przepisów unijnych granica błędu powinna wynosić 1,5 mb., i podniósł, że błędnie ustalono uprawę w pozycji B1, "gdyż w 2012 roku do upraw przyoranych do 31.08.2012 r. przysługiwała płatność uzupełniająca". Te same argumenty podnoszone były w kolejnym odwołaniu, a następnie w skardze skierowanej do sądu. Zaznaczyć też należy, że dokonana w postępowaniu odwoławczym na skutek zarzutów odwołania weryfikacja powierzchni zadeklarowanych działek rolnych doprowadziła do usunięcia kodów DR 50 ( granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku , co może skutkować redukcja działki rolnej) do działek C/C1,G/G1, I/I1, co jednak nie miało ostatecznie istotnego znaczenia dla kwoty przyznanej płatności, choć zadecydowało o uchyleniu pierwszej decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARi MR przez organ odwoławczy. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu wykonywania przez organ nieprawidłowych pomiarów działek i stosowania nieprawidłowej strefy buforowej wokół działki tj. 0,8 m zamiast 1,5 m wskazać należy, że zgodnie z art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej . Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji, że strefa buforowa wokół działki maksymalnie może wynieść 1,5 m , co oznacza, że organ może przyjmować mniejszą strefę buforową. W związku z tym przyjmowana przez organ tolerancja pomiaru dla każdej działki wynosząca 0,8 m jest dopuszczalna i zgodna treścią wskazanego przepisu. W uzasadnieniu swojej decyzji organ bardzo szczegółowo przedstawił jak należy wyliczać tolerancję pomiaru dla każdej działki. Wyjaśnił także, że gdy chodzi o działkę C, ponieważ bezwzględna różnica pomiędzy zmierzoną a zadeklarowaną powierzchnią ( 0,06 ha) jest większa od tolerancji pomiaru wyznaczonej dla tej działki ( 0,04ha), do obliczania pomocy uwzględniona została powierzchnia zmierzona. Stanowisko takie jest w ocenie Sądu prawidłowe. Jak wynika z raportu kontrola przeprowadzona została przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, więc brak podstaw do kwestionowania ich ustaleń i obliczeń, gdy skarżący nie przedstawił żadnych innych przeciwnych dowodów. Wymogi, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010 r. Przepisy te stanowią gwarancję, że czynności kontrolne przeprowadzane są przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje i dysponujące odpowiednim sprzętem pomiarowym umożliwiające przeprowadzenie pomiarów spełniających wymogi rozporządzenia Nr 1122/ 2009 r. W rozpoznawanej sprawie nie ulega także wątpliwości , że skarżący zadeklarował na działce B1 pszenicę ozimą i nie zgłosił organowi, przed zakończeniem kontroli, że wniosek jest nieprawidłowy lub stał się nieaktualny. Nie wykazał zatem, że jest niewinny w rozumieniu art. 73 ust. 1 rozporządzenia Nr 1122/2009. Art. 73 tego rozporządzenia stanowi bowiem, że : 1. Zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. 2. Zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podane przez rolnika informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy do faktycznej sytuacji. W tej sprawie organ wyjaśnił w swojej decyzji, że skarżący mógł w przypadku wykoszenia pszenicy ozimej na działce B1 na kiszonkę dla zwierząt, powiadomić organ o tym fakcie do dnia powiadomienia go przez organ o stwierdzonych nieprawidłowościach. Ponieważ tego nie uczynił organ prawidłowo uznał, że na działce B1 nie było zadeklarowanej przez skarżącego uprawy. O tym jakie rodzaje roślin objęte są płatnością uzupełniającą do powierzchni upraw stanowi § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. ( Dz. U. Nr 40, poz. 326 ze zm.) wymieniając w ust. 1 pkt 1 zboża ( a więc także pszenicę ozimą). Płatnością tą objęte są wprawdzie także trawy ale trawy na trwałych użytkach zielonych przeznaczone na susz paszowy . Działka B1 nie stanowiła jednak trwałego użytku zielonego. Odnosząc się do argumentu skarżącego, że uzupełniająca płatność przysługiwała jeżeli roślinność została przyorana w terminie do 31 sierpnia roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności stwierdzić należy, że § 2a wskazanego wyżej rozporządzenia stanowi, że płatność uzupełniająca do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin przysługuje , jeżeli na gruntach tych: 1/ rolnik dokonał zasiewu w celu podniesienia żyzności gleby przez wprowadzenie do niej świeżej masy roślinnej ( zielony nawóz); 2/ roślinność została przyorana lub wprowadzona do gleby na skutek zastosowania innego zabiegu mechanicznego w terminie do dnia 31 sierpnia roku , w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności uzupełniającej; 3/uprawa nie jest prowadzona nie dłużej iż rok. Zauważyć jednak należy, że w tym przepisie chodzi o grunty na których nie jest prowadzona uprawa roślin, a skarżący zadeklarował działkę B1 jako działkę na której będzie uprawiał w 2012 r. pszenicę ozimą . Sposób ustalenia należnej skarżącemu płatności także nie budzi wątpliwości . Gdy chodzi o jednolitą płatność obszarową organ prawidłowo przyznał płatność do powierzchni działek rolnych stwierdzonej w toku postępowania tj do 16,74 ha (zamiast do 16,80 ha), gdyż procentowa różnica między powierzchniami wyniosła mniej niż 3 %. ( art. 57 ust. 3 rozporządzenia Nr 1122/2009 ). Stawka jednolitej płatności obszarowej za 2012 r. wynosiła 732,06 zł na 1 ha gruntów rolnych ( § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2012 r. Dz. U. z 2012 r poz. 1308) , co dało kwotę 12254, 68 zł . Gdy chodzi o uzupełniającą płatność obszarową, wykluczenie z płatności działki B1 spowodowało, że różnica między powierzchnią zgłoszoną a stwierdzoną wyniosła 23,54 % ( stwierdzona różnica 1,98 ha x100%) : powierzchnię stwierdzoną 8,41 ha . Zgodnie zaś z art. 58 rozporządzenia Nr 1122/2009 jeżeli różnica ta przekracza 20% zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Zasadnie zatem organ odmówił przyznania skarżącemu uzupełniającej płatności obszarowej. Nie budzi też wątpliwości i nie była kwestionowana wielkość płatności zwierzęcej przyznanej skarżącemu. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo przedstawił sposób jej wyliczenia. W ocenie sądu zaskarżona decyzja w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i wyjaśnia wątpliwości podnoszone przez stronę. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. d.j.