III SA/Łd 134/10

Dnia 22 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w zakresie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w D. z dnia [...] roku, nr [...]. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w D. na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.) negatywnie zaopiniowała wniosek D. S. z dnia 12 listopada 2008 roku (data wpływu do organu), uzupełniony w dniu 18 marca 2009 roku o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz na piwo; powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu oraz powyżej 18 % zawartości alkoholu w zakresie lokalizacji punktu sprzedaży. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, iż zgodnie z postanowieniami Uchwały Rady Gminy i Miasta w Drzewicy Nr 111/25/98 z dnia 30 grudnia 1998 roku punkty sprzedaży lub podawania i spożywania napojów alkoholowych mogą być usytuowane w odległości 30 metrów od granicy posesji obiektów kultu religijnego. Stosownie natomiast do treści art. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, najbliższa okolica punktu sprzedaży napojów alkoholowych to obszar mierzony od granicy posesji obiektu zamknięty trwała przeszkodą o charakterze faktycznym. Odległość natomiast pomiędzy punktem sprzedaży napojów alkoholowych a obiektami o szczególnym przeznaczeniu, powinna być mierzona wzdłuż osi dróg publicznych. Z opinii Dyrektora Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych Nr [...] sporządzonej w dniu 9 kwietnia 2009 roku wynika, że odległość punktu sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów sakralnych powinna być mierzona nie od obiektu (Kościoła), ale od granicy terenu, na którym obiekt został usytuowany do punktu sprzedaży, nie zaś do stoiska w sklepie. Zgodnie zatem z dokonanym w dniu 18 marca 2009 roku przez Komisję pomiarem drogi faktycznego dojścia od granicy posesji Kościoła (tj. od skrajnego słupka ogrodzenia kościoła) do drzwi wejściowych punktu sprzedaży - odległość wyniosła 16 m 30 cm. Zatem warunki do wydania pozytywnej opinii - wymagane minimum 30 m nie zostały spełnione. Na powyższe postanowienie D. S. złożył zażalenie, w którym zarzucając organowi naruszenie przepisów procesowych, a w szczególności art. 35 k.p.a., podkreślił, iż "droga faktycznego dojścia" powinna być mierzona drogą najkrótszą uwzględniającą przestrzeganie przez pieszego zasad ruchu drogowego, a więc powinna to być droga bezpieczna. Wskazał również, że członkowie komisji nie dokonali nowych pomiarów w następstwie kolejnego wniosku złożonego w dniu 13 listopada 2008 roku. W ocenie skarżącego pomiar powinien być dokonany od nowa, gdyż przedstawiciel policji wyraźnie stwierdził, że pomiar nie powinien być dokonany przez skrzyżowanie, a tak właśnie w rozpatrywanej sprawie się stało. Pomimo już dwukrotnego uchylenia postanowień Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w D. w zakresie złożonego w dniu 13 listopada 2008 roku wniosku, Komisja nie podjęła żadnych kroków, aby bez zbędnej zwłoki zakończyć postępowanie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust, l i 2 (art. 18 ust. 3a ustawy). Stosownie zaś do art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy, rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy planowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych spełnia wymogi określone w uchwale Rady Gminy i Miasta w Drzewicy Nr 111/25/98 z dnia 30 grudnia 1998 roku tj. czy odległość od punktu sprzedaży alkoholu do granicy posesji kościoła wynosi co najmniej 30 m. Odległość ta, jak stanowi uchwała mierzona będzie "drogą faktycznego dojścia", przy czym uchwała nie precyzuje dokładnie, jak należy interpretować to pojęcie. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała natomiast, że czynności mające na celu ustalenie odległościom granicy posesji kościoła do punktu sprzedaży w dniu 15 grudnia 2009 roku zostały przeprowadzone trzykrotnie. Pierwszy pomiar polegał na zmierzeniu odległości od drzwi wejściowych do sklepu L. przy ul. S. 1 do najbliższego przejścia dla pieszych, czyli przy P. Odległość ta wyniosła 89 m, a pokonujący tę drogę pieszy musiał pokonać cztery przejścia dla pieszych znajdujące się na ruchliwej drodze wojewódzkiej nr [...], a całkowita droga dojścia wyniosła 250 m. Dokonując drugiego pomiaru członkowie Komisji obrali najbardziej bezpieczny punkt, z którego widoczność była najlepsza, tj. od punktu znajdującego się w odległości około 3 m od rogu ogrodzenia kościoła prostopadle przez ulicę S. do środka chodnika przy sklepie "L.". Odległość ta wyniosła 8 m, a następnie zmierzono odległość od środka chodnika wzdłuż budynku sklepu L. do drzwi wejściowych tego sklepu, która wyniosła 16,20 m. Całkowita zaś droga dojścia w tym przypadku wyniosła 24,20 m. Trzeci pomiar, który został przeprowadzony na ustny wniosek pełnomocnika skarżącego polegał na ustaleniu odległości od granicy posesji Kościoła do przejścia dla pieszych na pasach przy ul. W. Odległość ta wyniosła 11 m. W ocenie Kolegium dla rozstrzygnięcia właściwym jest przyjęcie wyliczeń dokonanych podczas drugiego pomiaru, czyli odległości zmierzonej od punktu sprzedaży do granicy posesji Kościoła, która wynosi 24,20 m. Drogą faktycznego dojścia będzie bowiem przejście przez ulicę S. Jest to droga najkrótsza i przecina jezdnię w najwęższym jej miejscu, a poza tym, w tym miejscu nie ma żadnej przeszkody, która uniemożliwiałaby ruch pieszych. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego droga faktycznego dojścia ma być drogą najkrótszą, a przyjęcie wyliczeń ustalonych podczas pierwszego pomiaru, tj. 250 m, niweczyłoby w ogóle cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i z całą pewnością nie byłaby to najkrótsza droga dojścia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, przewlekłość postępowania, niekompletne zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie i nieudostępnienie zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację zawartą w zażaleniu i podkreślił, iż obrany dla potrzeb pomiarów przez członków Komisji "najbardziej bezpieczny punkt, z którego widoczność była najlepsza", usytuowany przy narożniku ogrodzenia kościoła został wskazany jako właściwe miejsce do przechodzenia przez jezdnię, podczas gdy przejście przez ul. S. w tym miejscu prowadzi do łamania przepisów art. 13 ust.2 , art. 14 ust. 1 pkt b i ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Kierując się zasadami bezpieczeństwa i obowiązującymi przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zdaniem skarżącego właściwym jest dokonanie pomiarów przez ul. S. ale w rejonie skrzyżowania z drogą wojewódzką Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga D. S. jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego a mianowicie art.7, 9, 10, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. nr 70 z 2007r. poz.473 z późn. zm.) oraz przepisu uchwały nr III/25/98 Rady Gminy i Miasta w Drzewicy z 30 grudnia 1998r. w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta i gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych i ilości punktów sprzedaży napojów alkoholowych. Zgodnie z treścią art.18 ust.1 ustawy z 26 października 1982r. sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. W myśl art.18 ust.3a wymienionej ustawy, zezwolenia o których mowa w ust.3 organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art.12 ust.1 i 2. Zgodnie z treścią art.12 ust.2 cytowanej ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W myśl § 1 ust.1 uchwały z 30 grudnia 1998r., punkty sprzedaży lub podawania i spożywania napojów alkoholowych będą w odległości 30m od granicy posesji: obiektów kultu religijnego, obiektów sportowych i kąpielisk. Zgodnie z treścią § 1 ust.2 wymienionej uchwały odległość ta mierzona będzie drogą faktycznego dojścia. W rozpoznawanej sprawie kwestia sporną jest to czy planowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych spełnia wymogi określone w uchwale Rady Gminy i Miasta w Drzewicy z 30 grudnia 1998r. W szczególności chodzi o to czy punkt ten znajduje się w odległości 30 m od granicy posesji kultu religijnego. Organy administracji trefnie uznały, iż odległość 30 m, o której mowa w § 1 ust.1 uchwały z 30 grudnia 1998r., winna być liczona od granicy posesji na której znajduje się obiekt kultu religijnego. W wymienionym przepisie jest bowiem mowa o granicy posesji a nie o wejściu do obiektu chronionego (bramie posesji). Odległość 30 m winna być zatem liczona od punktu granicy posesji, najbliżej położonego od planowanego punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Organy administracji słusznie również uznały, iż odległość 30 m winna być liczona do wejścia do obiektu handlowego, a nie do wydzielonego w nim stoiska, na którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych. Przepis § 1 ust.1 uchwały z 30 grudnia 1998r. stanowi bowiem o odległości do "punktu sprzedaży...napojów alkoholowych" a nie do wydzielonego stoiska w tym punkcie. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby w wymienionej uchwale chodziło o odległość do stoiska w punkcie sprzedaży to treść § 1 ust.1 byłaby inna niż obecne brzmienie tego przepisu. Skoro w § 1 ust.1 jest mowa o punkcie sprzedaży a nie o wydzielonym stoisku w tym punkcie, to sporna odległość winna być liczona do wejścia do punktu sprzedaży. Należy przyjąć, iż punktem sprzedaży napojów alkoholowych jest obiekt handlowy, w którym prowadzona jest taka sprzedaż a nie konkretne stoisko znajdujące się w tym obiekcie. Właściciel obiektu handlowego może dowolnie umiejscawiać stoisko sprzedaży alkoholu. Może je zorganizować tuż przy wejściu do obiektu lub w samym końcu tego obiektu. Dla oceny spełnienia przesłanki, o której mowa w § 1 ust.1 uchwały z 30 grudnia 1998r. nie ma większego znaczenia, w którym miejscu na terenie obiektu handlowego będzie się odbywała sprzedaż napojów alkoholowych. Istotne jest tylko to, iż odległość 30 m winna być liczona do wejścia do obiektu handlowego na terenie którego ma się odbywać sprzedaż napojów alkoholowych. Przy interpretacji przepisu § 1 ust.1 należy również kierować się celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Założeniem tej ustawy jest bowiem między innymi ograniczenie dostępności napojów alkoholowych. Interpretacja przepisu § 1 ust.1, w zakresie liczenia odległości 30 m do punktu wejścia do obiektu handlowego, przyjęta przez organy administracji, jest zgodna z celami ustawy z 26 października 1982r. Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma kwestia sposobu liczenia odległości 30 m, o której mowa w § 1 ust.1. Przepis § 1 ust.2 uchwały stanowi, iż odległość ta mierzona będzie "drogą faktycznego dojścia". Przez sformułowanie "droga faktycznego dojścia" należy rozumieć drogę jaką można pokonać "na pieszo" od granicy posesji kościoła do wejścia do obiektu handlowego. Nie ulega wątpliwości, iż chodzi tu o drogę najkrótszą. W przekonaniu sądu droga ta winna być drogą bezpieczną dla pieszego i musi respektować zasady ruchu drogowego określone w ustawie z 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 108 z 2005r. poz. 908 z późn. zm.). Nie może być tak, iż "droga faktycznego dojścia" oznacza drogę w linii prostej od granicy obiektu chronionego do obiektu handlowego bez względu na to czy przejście tą drogą stanowi naruszenie przepisów ruchu drogowego. Droga ta winna uwzględniać zasady określone w tych przepisach. Pogląd, iż droga od granic posesji obiektu chronionego do obiektu handlowego winna być wyznaczona zgodnie z zasadami ruchu drogowego wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 6 lipca 2006r. w sprawie II SA/Rz 591/05 (nie publikowany), przy podobnym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tym wyroku. W rozpoznawanej sprawie droga od granic posesji kościoła do wejścia do sklepu "L." wiąże się z koniecznością przejścia przez jezdnię (ul. S.). Organy administracji dokonały pomiaru "drogi faktycznego dojścia" przyjmując, iż przejście przez jezdnię winno się odbyć 3 m od rogu ogrodzenia kościoła prostopadle przez ulicę S. Nie oceniono jednak czy przejście przez ulicę w tym miejscu jest zgodne z przepisami ruchu drogowego. Ruch pieszych został uregulowany w przepisach art.11-15 ustawy z 20 czerwca 1997r. Z przepisów tych wynika, iż zasadą jest, że pieszy przechodząc przez jezdnię jest obowiązany korzystać z przejścia dla pieszych (art.13 ust.1) z wyjątkami określonymi w ustępie 2 i 3 artykułu 13. Wyjątki te wiążą się między innymi z sytuacją gdy przejście znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od skrzyżowania. Organy administracji winny zatem wyjaśnić, czy przed sklepem "L." znajduje się skrzyżowanie w rozumieniu art.2 pkt.10 ustawy z 20 czerwca 1997r. i w zależności od tego ustalenia wskazać w którym miejscu przejście przez ul. Słowackiego jest zgodne z zasadami ruchu drogowego. Kwestia ta winna być dokładnie wyjaśniona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organy administracji obu instancji tego jednak nie uczyniły. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji brak jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Pominięto w ogóle problem czy przyjęta "droga faktycznego dojścia" respektuje przepisy ruchu drogowego, a jeżeli tak to dlaczego. Brak rozważań w tym zakresie uniemożliwia skontrolowanie legalności zaskarżonego postanowienia. Dodać należy, iż D. S. już w zażaleniu z 30 września 2009r. podnosił, iż przyjęta "droga faktycznego dojścia" nie uwzględnia zasad ruchu drogowego. Powołał się przy tym na ocenę Komisarza Ruchu Drogowego KPP w O., który na posiedzeniu Komisji stwierdził, że pomiar nie powinien być dokonywany w miejscu przyjętym przez Komisję (k.50 akt administracyjnych). Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do tego zarzutu. Organy administracji naruszyły również przepisy art. 9 i 10 kpa. Zgodnie z treścią art.10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W myśl zaś art.9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z wymienionych przepisów wynika między innymi, iż organ administracji winien pouczyć stronę o przysługujących mu prawach, w tym o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt administracyjnych nie wynika, iż skarżący został pouczony po przysługujących mu prawach. W dniu 28 grudnia 2009r. zapoznał się on ze zgromadzonym materiałem dowodowym lecz nie pouczono go, iż w określonym terminie może wypowiedzieć się co do tego materiału i zgłosić ewentualne żądania. Dwa dni później natomiast (tzn. 30 grudnia 2009r.) wydano zaskarżone postanowienie. Skarżący zgłosił zastrzeżenia do zgromadzonego materiału w obszernym piśmie, które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 11 stycznia 2010r. Doszło zatem do takiej sytuacji, iż organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie nie czekając na wypowiedzenie się skarżącego co do zgromadzonego materiału. Obowiązkiem organu administracji było pouczenie skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w określonym terminie (np. 7 dni), a po bezskutecznym jego upływie miał prawo wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Organ administracji jednak tego nie uczynił lecz wydał zaskarżone postanowienie dwa dni po zapoznaniu się skarżącego z zebranym materiałem dowodowym. W rzeczywistości skarżący został pozbawiony prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia do nich zastrzeżeń, co stanowiło naruszenie art.9 i 10 § 1 kpa. Reasumując sąd uznał, iż skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły czy przyjęta "droga faktycznego dojścia", o której mowa w § 1 ust.2 uchwały z 30 grudnia 1998r., jest zgodna z zasadami ruchu drogowego. W szczególności dotyczy to miejsca, które przyjęto dla przejścia przez ulicę S. Kwestia ta w ogóle nie była rozważana przez organy administracji. Organy administracji nie podjęły zatem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego zaś uzasadnienia postanowień organów obu instancji nie odpowiadają wymaganiom określonym w art.107 § 3 kpa. Naruszono tym przepisy art.7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organy administracji nie pouczyły skarżącego o prawie wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i zgłoszenia do nich zastrzeżeń w określonym terminie wskutek czego uniemożliwiły mu skorzystanie z tego prawa przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Stanowiło to naruszenie przepisu art.9 i 10 § 1 kpa. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1c.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w D. z [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy dokonać analizy przepisów dotyczących ruchu pieszych zawartych w ustawie z 20 czerwca 1997r. – prawo o ruchu drogowym, a następnie ocenić zgodność przyjętej "drogi faktycznego dojścia" z tymi przepisami. W zależności od wyników tej analizy należy podjąć dalsze czynności w sprawie. Przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie należy dokonać wnikliwej analizy całego materiału dowodowego odnosząc się między innymi do zastrzeżeń D. S. podniesionych w piśmie z dnia 2 stycznia 2010r. (w aktach administracyjnych) oraz w skardze zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia winno odpowiadać wymogom określonym w art.107 § 3 kpa. Należy również zapewnić skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania pouczając go o przysługujących mu prawach, tak jak stanowi o tym przepis art.9 i 10 kpa. a.ł.