III SA/Łd 136/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. a.l. T. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego Uzasadniając ten wniosek pełnomocnik skarżącego wskazał na możliwość trudnych do odwrócenia skutków polegających na braku możliwości powrotu skarżącego do wykonywania służby na dotychczasowym stanowisku. Ponadto brak dokonanych przez organ administracji ustaleń, co do przeciwskazań po stronie skarżącego, do wykonywania zadań na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, może mieć negatywny wpływ na stan zdrowia skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369)- dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, dostępne: www.cbois.nsa.gov.pl). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią jednak obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego powołał się jedynie na możliwość trudnych do odwrócenia skutków polegających na braku możliwości powrotu do wykonywania służby na dotychczasowym stanowisku. Ponadto wskazał na możliwość wystąpienia negatywnego wpływu na stan jego zdrowia, służby na stanowisku, na które został mianowany przedmiotowym rozkazem personalnym. W ocenie Sądu, mając na uwadze treść złożonego wniosku stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, iż w sprawie istnieją możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonego rozkazu personalnego, a co za tym idzie nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Powołana przez stronę skarżącą okoliczność braku możliwości powrotu na dotychczas zajmowane stanowisko, nie stanowi zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotowy wniosek, przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Z przedstawionego w tym zakresie twierdzenia nie wynika na czym miałaby polegać ewentualna szkoda dla skarżącego, czy też trudne do odwrócenia ewentualne skutki, wynikające z zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie dokonując oceny zasadności skargi, co będzie miało miejsce na etapie jej merytorycznego rozpoznania, wskazać jednak należy, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza, w tym dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektyzowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji. Ponadto wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie wpływa negatywnie na sytuację ekonomiczną skarżącego i jego rodziny, gdyż jak wynika z jego treści wynagrodzenie funkcjonariusza z tytułu służby na nowo mianowanym stanowisku, pełnionej w tej samej Komendzie Powiatowej Policji w P., pozostaje bez zmian. Za niedostateczną dla wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, w ocenie Sądu uznać należy również podniesioną argumentację, co do możliwości negatywnego wpływu na stan zdrowia skarżącego, służby na nowo mianowanym stanowisku służbowym. Również w tym zakresie strona skarżąca, poza lakonicznym stwierdzeniem, że "brak dokonanych przez organ administracji ustaleń, co do przeciwskazań po stronie skarżącego, do wykonywania zadań na stanowisku detektywa Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego, może mieć negatywny wpływ na stan zdrowia skarżącego", nie uprawdopodobniła w jakikolwiek sposób możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga również, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane przed wniesieniem przedmiotowej skargi. Zaskarżony rozkaz personalny określał bowiem datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska, to jest 31 grudnia 2017 r. oraz datę mianowania na nowe stanowisko, to jest 1 stycznia 2018 r. Natomiast przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest, jak już wyżej wskazano, groźba wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym wcześniej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie brak podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem w takim przypadku bezprzedmiotowe (podob. postanowienia NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 59/08; z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 26/04). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.l.