III SA/Łd 137/08

Dnia 10 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 13 marca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności wynikającej z długu celnego. W skardze skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca podała, że ostatnie dwa okresy zamykają się stratą z prowadzonej działalności gospodarczej (załączając dowody: bilans z 2006 r., rachunek zysków i strat za 2006 r., formularz F-01/101 za IV kwartał 2007 r. Ponadto skarżąca spółka podała, że zaskarżona decyzja jest jednym z 8 rozstrzygnięć zapadłych w analogicznym stanie faktyczny, które określają łączną kwotę długu celnego w wysokości 900000 złotych oraz stanowią podstawę faktyczną wydania decyzji określających kwotę podatku od towarów i usług. Strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci znacznego ograniczenia działalności (w tym ograniczenie zatrudnienia), a nawet konieczności ogłoszenia upadłości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Ponadto poinformował, że należności celne w kwocie 104223 zł zostały uiszczone w dniu 4 lutego 2008 r. wraz z należnymi odsetkami w kwocie 21116 zł (pismo Wydziału Rozliczeń Ceł i Podatków Izby Celnej w Ł. z dnia 5 marca 2008 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z wymienionego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei powyższe przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony. Skoro strona skarżąca w dniu 4 lutego 2008 r. uiściła kwotę długu celnego wraz z należnym odsetkami, to obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji został spełniony. Trudno więc uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci znacznego ograniczenia działalności (w tym ograniczenia zatrudnienia), a nawet konieczności ogłoszenia upadłości. W ocenie Sądu, nie może czynić wniosku uzasadnionym przekonanie strony skarżącej o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Należy przy tym podkreślić, iż każda sprawa sądowoadministracyjna rozpatrywana jest indywidualnie, natomiast subiektywne przekonanie strony o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem jest wyłącznie motywem wniesienia skargi do sądu administracyjnego, którego racjonalność znajdzie uzasadnienie w orzeczeniu kończącym postępowanie przed sądem administracyjnym. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. e.k.