III SA/Łd 139/08

Dnia 17 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. e.k. W dniu 18 lutego 2008 roku A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego. W skardze na powyższą decyzję, skarżąca Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci znacznego ograniczenia działalności (ograniczenia zatrudnienia), a nawet konieczności ogłoszenia upadłości. Do wniosku strona załączyła dokumenty w postaci: bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2006 roku, rachunek zysków i strat za rok 2006 oraz formularz sprawozdania o przychodach i wyniku finansowym, nakładach na środki trwałe za IV kwartał 2007 roku. W odpowiedzi na skargę z dnia 12 marca 2008 roku Dyrektor Izby Celnej w Ł. wnosząc o oddalenie skargi wskazał, iż należności celne określone w zaskarżonej decyzji wraz z należnymi odsetkami zostały przez stronę skarżącą uiszczone w dniu 4 lutego 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na tle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie podnieść należy, że zarówno w doktrynie, jak i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Stwierdzić przy tym także należy, iż chodzi tutaj nie tylko o to, by zaskarżony akt posiadał przymiot wykonalności, ale również o to, by obowiązek wykonania decyzji nie został jeszcze spełniony. Bez znaczenia pozostaje natomiast fakt, czy adresat spełnił obowiązek w sposób dobrowolny, czy też przy zastosowaniu środków przymusu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika bowiem z akt sprawy, obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji został przez skarżącą Spółkę spełniony. Spółka uiściła określoną zaskarżonym rozstrzygnięciu należność publicznoprawną wraz z odsetkami. Wobec powyższego należy zatem stwierdzić, iż decyzja stanowiąca przedmiot zaskarżenia została wykonana, co w konsekwencji powoduje, że złożony w niniejszej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja została wykonana, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uprawniony był orzec jak postanowieniu. e.k.