III SA/Łd 142/08

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat U. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej postanawia przyznać adwokat U. B., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A., kwotę łączną 163,40 (sto sześćdziesiąt trzy 40/100) złotych, w tym kwotę 146,40 (sto czterdzieści sześć 40/100) obejmującą podatek od towarów i usług – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu P. K. oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa i nakazać wypłacenie powyższej kwoty adwokat U. B. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R.A. III SA/Łd 142/08 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. W dniu 4 lutego 2009 r. skarżący P. K. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". Postanowieniem z dnia 6 lutego 2009 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów postępowania i ustanowienie adwokata. W dniu 19 lutego 2009 r. P. K. umocował wyznaczoną z urzędu adwokat U. B. do reprezentowania go w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 142/08. W dniu 20 lutego 2009 r. adwokat U. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. W piśmie tym pełnomocnik wniosła jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych. W aktach sprawy znajduje się także dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł. Ustęp 2 lit b stanowi natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł. Paragraf 19 wskazywanego rozporządzenia stanowi przy tym, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. W niniejszej sprawie, w dniu 20 lutego 2009 r. adwokat U. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Łd 142/08, oddalającego skargę P. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Wyżej wymienione pismo zawierało wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez adwokata ustanowionego z urzędu. W aktach sprawy znajduje się także dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Obliczając 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 § 18 powoływanego rozporządzenia otrzymamy kwotę 120 zł, która w związku z powyższym stanowi kwotę wynagrodzenia. Wymienione wynagrodzenie należy powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 2 ust. 3 (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 22 % tego podatku), a także o poniesione koszty w wysokości 17 zł opłaty skarbowej. Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 163,40 zł (120 zł x 22 % = 26,40 zł; 120 zł + 26,40 zł + 17 zł = 163,40 zł). W ocenie referendarza sądowego rozpoznającego wniosek nie zachodzą natomiast podstawy do uwzględnienia wniosku pełnomocnika o przyznanie wielokrotności tej opłaty. Stosownie bowiem do § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W świetle zatem powołanych wyżej przepisów, referendarz ustosunkowując się do wniosku strony o zasądzenie kosztów ponad stawkę minimalną, zobowiązany jest ocenić zawiłość sprawy oraz wkład pracy reprezentującego stronę pełnomocnika. Konieczne jest zatem uwzględnienie etapu postępowania na jakim znajduje się sprawa, gdyż oczywistym jest, że nieporównywalnie większy będzie nakład pracy pełnomocnika reprezentującego stronę i stawającego na rozprawy przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym przygotowującego pisma procesowe, z pełnomocnikiem, który jedynie sporządził skargę lub opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej już po zapadnięciu wyroku i jego uzasadnieniu przez sąd. Zasadnicze znaczenie ma bowiem w tym przypadku faktyczny wkład pracy pełnomocnika. W tym kontekście podnieść należy, że pełnomocnik w niniejszej sprawie ustanowiony został na etapie postępowania kasacyjnego, już po wydaniu wyroku przez sąd I instancji. W praktyce pełnomocnik nie brał więc udziału w całym toku postępowania, a jedynie przygotował opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Nie sposób też ocenić przedmiotowej sprawy jako szczególnie skomplikowanej i wymagającej istotnie zwiększonego nakładu pracy w przypadku ustalenia podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Niewątpliwie przygotowanie opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej wymaga od pełnomocnika zaangażowania się w sprawę i zapoznania się w szczególności z uzasadnieniem wyroku. Nie mniej jednak w takim przypadku należy każdorazowo oceniać stopień skomplikowania sprawy, konieczność ewentualnego przeprowadzenia dodatkowych ustaleń, nowych problemów prawnych w zakresie np. interpretacji przepisów prawa. W analizowanym przypadku znajduje to odzwierciedlenie w treści wyroku i samej opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, które opierają się na podobnych założeniach. Opinia w zasadniczej części podziela rozważania zaprezentowane w wyroku sądu I instancji. Przyjąć zatem należy, że czynności rzeczywiście dokonane przez ustanowionego w niniejszej sprawie adwokata podejmowane w imieniu strony pozwalają wyłącznie na zasądzenie stawki minimalnej, tj. kwoty 120 zł. Bowiem wbrew argumentacji pełnomocnika, brak jest podstaw do uznania zwielokrotnionego nakładu pracy adwokata przy sporządzaniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W omawianej sprawie – zdaniem referendarza – nie zachodzą zatem okoliczności uzasadniające przyznanie wielokrotności opłaty. Z wyżej wymienionych względów, mając na uwadze okoliczności sprawy, działając na podstawie § 19 pkt 1 i 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, należało orzec jak w postanowieniu. R.A.