III SA/Łd 144/26

Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 lutego 2026 roku nr 1001-IUOD-2.4811.878.2026.2 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z 4 lutego 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził uchybienie przez A. Spółkę z o.o. z siedzibą w W. terminu do wniesienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą pojazdu o nr. rej. [...]. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 4 lutego 2026 r. wskazując, że jako użytkownik pojazdu dokonała opłat w dniu przejazdu i dlatego wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej jest bezpodstawne. W postępowaniu przed organem administracji M. K. występowała jako pełnomocnik A. Spółki z o.o. Jak wynika z treści pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych, M. K. była również użytkownikiem pojazdu o nr. rej. [...] oraz pracownikiem leasingobiorcy przedmiotowego pojazdu, tj. P. Spółki z o.o. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 5 marca 2026 r. wezwano M. K. do wyjaśnienia, czy skargę składa w imieniu własnym, czy jako pełnomocnik A. Spółki z o.o., w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że składa skargę w imieniu własnym. Dodatkowo, jeżeli składa skargę w imieniu spółki jako jej pełnomocnik, to: - wezwano M. K. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwana dalej "p.p.s.a.", przez nadesłanie skargi w formie dokumentu elektronicznego, podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a.) na elektroniczną skrzynkę podawczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ePUAP: /wsalodz/SkrytkaESP; - do wykazania, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., które mogą występować w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Jeżeli należy do kręgu tych osób, to wezwano do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w charakterze pełnomocnika spółki. Jeżeli nie należy do kręgu osób wymienionych w przepisie, to wezwano do nadesłania skargi podpisanej przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki z zgodnie z wpisem w KRS w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.); - do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przesyłki zawierające powyższe wezwania do usunięcia wskazanych powyżej braków formalnych i fiskalnych skargi zostały doręczone M. K. na podany w skardze adres w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) 26 marca 2026 r. Przesyłki zawierające wezwania awizowano po raz pierwszy 12 marca 2026 r. i złożono je na okres 7 dni we właściwej placówce pocztowej (tj. Urząd Pocztowy [...]). Przesyłki te awizowano powtórnie 20 marca 2026 r., a następnie 27 marca 2026 r. zwrócono przesyłki nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Skoro zatem M. K. nie odebrała przesyłek, należało uznać je za doręczone z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. 26 marca 2026 r. W tej sytuacji termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi rozpoczął swój bieg od 27 marca 2026 r. i upłynął 2 kwietnia 2026 r. (czwartek). W zakreślonym terminie M. K. nie udzieliła odpowiedzi na pytanie czy składa skargę we własnym imieniu czy jako pełnomocnik spółki , w związku z tym Sąd przyjął, biorąc pod uwagę treść skargi, że skarżącą w sprawie jest M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Na wstępie należało wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku musi być poprzedzone sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. i zgodnie z nim uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie jego związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa, a co za tym idzie pozbawiony jest przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak legitymacji do wniesienia skargi jest podstawą do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1–5a p.p.s.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy M. K., która wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 4 lutego 2026 r., nie posiada przymiotu strony, bowiem nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z akt administracyjnych, brała ona udział w postępowaniu administracyjnym jedynie jako pełnomocnik A. Spółki z o.o. na podstawie udzielonego pełnomocnictwa i nie jest adresatem rozstrzygnięcia zaskarżonego do sądu administracyjnego. Z zaskarżonego postanowienia nie wynikają dla M. K. żadne uprawnienia ani obowiązki w zakresie opłaty dodatkowej wymierzonej przez organ w związku z naruszeniem obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. Interes, na który powoływała się M. K. w postępowaniu, występując ze skargą w imieniu własnym, nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. M. K. może posiadać jedynie interes faktyczny wynikający z użytkowania pojazdu w dniu zarejestrowania nieopłaconego przejazdu oraz zapłacenia przez nią opłaty dodatkowej. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że brak indywidualnego interesu prawnego M. K. w przedmiotowym postępowaniu skutkuje uznaniem, iż nie jest ona legitymowana do wniesienia skargi. Z tych przyczyn skarga M. K. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. ec