III SA/Łd 146/16

Dnia 10 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 oddala skargę Decyzją z dnia (...), nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 § 1, art. 151 § 2 K.p.a., art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 1438 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2017r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013r., poz. 173), § 2 i 3 rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007r., nr 68, poz. 448 z późn. zm.), art. 2, art. 16 ust. 3 akapit drugi, ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.L.368z 23.12.2006, str. 74-84), art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 31 stycznia 2009 r., nr L 030, str. 16-99) - rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009, art. 22, art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. (WE) z 30 kwietnia 2004 r., nr L 141, str. 18-58, ze zm.) - Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. - po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia (...), nr (...) o stwierdzeniu wydania decyzji dotychczasowej z naruszeniem prawa, tj. z dnia (...), nr (...), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 16 kwietnia 2007r. K. G. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. W dniu 26 lipca 2007r. strona złożyła korektę wniosku wskazując, że powierzchnia działki rolnej I faktycznie wynosi 19 ha. Oświadczyła również, że została poinformowana przez organ o możliwości skierowania sprawy do kontroli na miejscu. Decyzją z dnia (...) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznał stronie płatność ONW na rok 2007 w łącznej wysokości 4 059,72 zł. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 7 marca 2008r. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wznowił postępowanie w sprawie o przyznanie płatności ONW na rok 2007 i odrębnym postanowieniem z tej samej daty dołączył do akt sprawy pismo z dnia 3 lipca 2014r., nr OS-7/14 Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w K. oraz pismo z dnia 7 lipca 2014r. stanowiące uzupełnienie pisma z dnia 3 lipca 2014r. Wezwaniem z dnia 2 marca 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w sprawie o przyznanie płatności ONW na rok 2007. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 9 marca 2015r. K. G. złożyła wyjaśnienia wskazując, że w roku 2007 zawarła z M. S. umowę dzierżawy działki o nr ewidencyjnym 494 położonej w obrębie (...), S., gm. K.. Podała, że czynsz dzierżawny stanowiła połowa kwoty dopłat przysługujących za dany rok. Zgodnie z umową kwota z tytułu przyznanych dopłat wpływała na konto skarżącej, która następnie połowę dotacji zwracała dzierżawcy. Tego rodzaju postępowanie miało być ułatwieniem dla dzierżawcy. Skarżąca nadmieniła, że do wydzierżawienia przedmiotowej nieruchomości zmusiła ją trudna sytuacja życiowa (samodzielnie wychowuje dwójkę małoletnich dzieci i nie była w stanie pracować na roli), a środki finansowe otrzymane z tytułu czynszu dzierżawnego pozwoliły na zaspokojenie podstawowych potrzeb dzieci. Postanowieniem z dnia 20 maja 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. dołączył do akt sprawy wyjaśnienia M. S. z dnia 15 maja 2015r., umowę dzierżawy działki ewidencyjnej nr 494 zawartej pomiędzy K. G. a M. S. na okres 7 lat, tj. od 2005 do 2012r. i wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. IX Zamiejscowy Wydział Cywilny z/s w B. z dnia 7 czerwca 2013r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa M. S. przeciwko K. G. o zapłatę. Decyzją z dnia (...), nr (...) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. stwierdził wydanie decyzji dotychczasowej, tj. z dnia (...) o przyznaniu płatności ONW na rok 2007 z naruszeniem prawa. Od powyższej decyzji K. G. złożyła odwołanie, w których podniosła, że nie działała w złej wierze i nie zamierzała wyłudzić dopłat na rok 2007. Wskazała, że za dzierżawę gruntu M. S. nie wypłacał jej żadnych środków finansowych, ponieważ wspólnie ustalili, że skarżąca będzie pobierała połowę dopłat. Rozwiązanie to było korzystne dla dzierżawcy, ponieważ nie musiał wykładać własnych środków finansowych, a przedmiotem umowy dzierżawy było 25 ha. Powołując się na okoliczność nieznajomości prawa oraz trudną sytuację materialną i rodzinną skarżąca podkreśliła, że nie działała w złej wierze, nie wyłudziła przyznanych środków, a na zawartej umowie dzierżawy skorzystał jedynie M. S.. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dokonując wykładni powyższego przepisu należy stwierdzić, że wznowienie postępowania może nastąpić przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1) decyzja musi być ostateczna, 2) po jej wydaniu muszą wyjść na jaw nowe dowody (bądź okoliczności), które muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, 3) powyższe dowody (bądź okoliczności) muszą istnieć w dacie wydania decyzji, której wznowienie dotyczy, 4) dowody te (bądź okoliczności) nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję (której wznowienie dotyczy) w momencie jej wydawania. Mając na uwadze powyżej określone warunki wznowienia postępowania, organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie o przyznanie płatności ONW na rok 2007 zostało zakończone wydaniem przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu (...) decyzji o przyznaniu przedmiotowych płatności. Decyzja została doręczona stronie w dniu 7 marca 2008r. i uzyskała walor decyzji ostatecznej z dniem 21 marca 2008r. W dniu 3 lipca 2014r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynęła informacja z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w K., z treści której wynika, że K. G. wydzierżawiła M. S. na okres od 2005 do 2012 r. grunty rolne o powierzchni 25 ha, przy czym faktycznie uprawianych było 20 ha. Z przedstawionej informacji wynika, że M. S. sugerował skarżącej, że to on będzie składał wniosek do ARiMR o dopłaty do gruntów rolnych jako faktyczny uprawiający, a połowę należności będzie jej dawał, ale skarżąca odmówiła, sama składała wnioski i pobierała dopłaty i rozliczała się z M. S., który zgodnie z umową nie płacił za dzierżawę gruntów. Opisana sytuacja trwała do roku 2009. Natomiast za lata 2010-2012 dzierżawca nie otrzymał żadnych pieniędzy, pomimo że w dalszym ciągu uprawiał ziemię, aż do momentu zerwania umowy przez K. G., co miało miejsce wiosną 2011r. Ustalono również, że M. S. w związku z powyższym w 2011 roku złożył pozew w Sądzie Rejonowym w B. przeciwko K. G. o zwrot połowy dopłat. Wiosną tego roku uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 7 czerwca 2013r., w którym Sąd nakazał skarżącej zwrot na rzecz M. S. połowy równowartości dopłat za lata 2010 i 2011 (...). Istniało bowiem podejrzenie, że w celu uzyskania dla siebie dotacji do gruntów rolnych składała wnioski o dopłaty do ARiMR poświadczając nieprawdę (...). " W dniu 7 lipca 2014r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. wpłynęła informacja uzupełniająca z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w K., z treści której wynika, że przedmiotem dzierżawy była działka ewidencyjna nr 494 o powierzchni 26,20 ha, położona w obrębie (...) S. w gm. K.. W wyjaśnieniach z dnia 15 maja 2015r. M. S. oświadczył, że był dzierżawcą gruntu rolnego, tj. działki o nr 494 (...) w latach 2005-2010". W roku 2010 przygotowywał pole pod zasiew w 2011 roku, lecz zostało mu to uniemożliwione przez K. G.". Na potwierdzenie powyższych okoliczności przedstawił umowę dzierżawy działki ewidencyjnej nr 494 zawartą na okres od 2005 do 2012 roku. Z treści dokumentu wynika, że dzierżawca zobowiązał się użytkować działkę zgodnie z jej przeznaczeniem, a wydzierżawiający zobowiązał się do zapłaty połowy dopłat bezpośrednich dzierżawiącemu przez 7 lat po wpłynięciu gotówki na konto. M. S. dołączył również wyrok Sądu Rejonom w Ł. z dnia 7 czerwca 2013r., sygn. akt [...], w którym Sąd uznał, że strony łączyła umowy dzierżawy w latach 2005-2011. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o przyznaniu płatności ONW na rok 2007 z dnia (...) jest ostateczna. Po jej wydaniu wyszły na jaw nowe dowody i nowe okoliczności, które mają istotne znaczenie dla spraw, bowiem wpływają na ustalenie, czy producent spełniał warunki przyznania przedmiotowych płatności w roku 2007. Powyższe dowody i okoliczności istniały w dacie wydania decyzji, których wznowienie dotyczy, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzje. Zostały zatem spełnione warunki określone w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ powołał treść § 2 oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia ONW i stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wykazała, że w roku 2007 K. G. nie była w posiadaniu działki rolnej I o nr ewidencyjnym 494 o powierzchni 20 ha i tym samym nie spełniała warunków przyznania wnioskowanych płatności, o których mowa w § 2 rozporządzenia ONW. Organ wyjaśnił, że płatność jest przyznawana producentowi rolnemu do położonych na obszarach ONW działek rolnych użytkowanych zgodnie z § 3 rozporządzenia ONW. Istotą płatności ONW jest pomoc producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne, stosując zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności przez zrównoważoną gospodarkę rolną. Chodzi tu o osobę, która decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie jedynie posiada tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów. Sama więc możliwość władania gruntami rolnymi nie wystarczy, liczy się efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne ich użytkowanie. Właściciel nie może otrzymać takich płatności za działki, których w danym roku objętym przyznawaną płatnością nie posiadał, nie prowadził na nich upraw, a więc nie utrzymywał ich zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1257/1999/WE. Przepisy w przytoczonym powyżej brzmieniu, obowiązywały już w dniu składania wniosku. Organ nie miał zatem obowiązku informowania strony o treści powszechnie obowiązujących przepisów prawa, zwłaszcza, że na str. 4 wniosku o przyznanie płatności znajduje się oświadczenie, z treści którego wynika, że K. G. zna zasady przyznawania płatności. Ponadto na str. 4 wniosku znajduje się zobowiązanie wnioskodawcy dotyczące, m.in. niezwłocznego informowania Agencji na piśmie o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne przyznanie płatności. W szczególności na wnioskodawcy ciąży obowiązek poinformowania ARiMR na piśmie o przeniesieniu posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego. Wniosek wraz z zawartymi nim zobowiązaniami i oświadczeniami został własnoręcznie podpisany przez skarżącą. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w roku 2007 K. G. nie była w posiadaniu działki o nr ewidencyjnym 494 i tym samym nie spełniała warunków przyznania wnioskowanych płatności, o których mowa w cyt. § 2 rozporządzenia ONW i art. 16 ust. 3 akapit 2 oraz ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006. W związku z powyższym, gdyby organ w dacie wydania pierwotnej decyzji posiadał wiedzę dotyczącą faktycznego użytkowania działki ewidencyjnej o nr 494, wydałby decyzję o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i nałożyłby sankcje wieloletnie. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z treścią art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania, w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie do co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. Skarżąca nie poinformowała Kierownika Biura Powiatowego ARiMR na piśmie do czasu stwierdzenia przez organ nieprawidłowości we wniosku, że zgłoszona do płatności działka ewidencyjna 494 nie była przez nią użytkowana rolniczo. W związku z powyższym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do tego, aby przyjąć, że strona nie ponosi winy stwierdzonej nieprawidłowości. Ubieganie się o przyznanie środków publicznych do działki rolnej I, w sytuacji gdy była ona w posiadaniu innego rolnika stanowi daleko idące nadużycie ze strony skarżącej i przesądza jednocześnie o niedopuszczalności zastosowania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który stanowi o możliwości wyłączenia winy producenta, a co za tym idzie, o możliwości odstąpienia od pomniejszenia płatności, w przypadku, gdy wniosek jest poprawny pod względem faktycznym lub gdy producent wykaże że nie ponosi winy stwierdzonych nieprawidłowości. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, skutkujące nieważnością decyzji w związku z oparciem zaskarżonej decyzji na uchylonych aktach prawnych, tj. uchylonym w dniu 1 stycznia 2011r. rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006, uchylonym z dniem 1 stycznia 2015r. rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009, uchylonym w dniu 1 stycznia 2010r. rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 i uchylonym z dniem 13 marca 2009r. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007r; - art. 6 oraz art. 7 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji przez organ na podstawie uchylonych przepisów prawa oraz przepisów nie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ powinien działać na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz braku wskazania w uzasadnieniu przyczyn, z powodu których dowodom przedstawionym przez skarżącą organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, tj.: nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącej z dnia 12 lutego 2015r. dotyczących uzyskania od pracownika Biura ARiMR w K. informacji o poprawności złożenia wniosku przez właściciela nieruchomości w przypadku podpisania umowy dzierżawy oraz niepodjęcie przez organ innych działań (przeprowadzenia dowodów) zmierzających do wyjaśnienia tej kwestii i błędnym przyjęciu, że wnioskodawczyni nie poinformowała pracownika ARiMR o podpisaniu umowy dzierżawy gospodarstwa rolnego, co stanowiło przyczynę wznowienia postępowania, podczas gdy skarżąca nie ukrywając okoliczności zawarcia umowy dzierżawy działała zgodnie z wytycznymi pracownika ARiMR w K., - art. 80 K.p.a. polegającego na dowolnej, a nie swobodnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i błędnym przyjęciu, że skarżąca nie poinformowała organu o wydzierżawieniu gospodarstwa rolnego co stanowiło przyczynę wznowienia postępowania, podczas gdy zgodnie z wyjaśnieniem skarżącej z dnia 12 lutego 2015r. działała zgodnie z wytycznymi pracownika ARiMR, informując o zawartej umowie dzierżawy, co prowadzi do wniosku, że organ był w posiadaniu informacji o wydzierżawieniu gospodarstwa w dniu wydania decyzji, - art. 107 § 1 K.p.a. polegające na niewskazaniu przez organ istotnych elementów jakie powinna zawierać zaskarżona decyzja, tj.: niepowołanie prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a tym samym błędne wskazanie w podstawie uchylonych przepisów prawa oraz przepisów nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji, - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, skutkujące wznowieniem postępowania, podczas gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca informowała o fakcie podpisania umowy dzierżawy z M. S. pracownika ARiMR w K., a ponadto uzyskała informację, że fakt ten nie ma żadnego znaczenia dla przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że nie zaistniała przesłanka wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 21 ust. 2 pkt 1,2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. poprzez naruszenie zasady praworządności polegającej na oparciu zaskarżonej decyzji na uchylonych przepisach prawa, niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w szczególności na pominięciu wyjaśnień skarżącej z dnia 9 marca 2015r. dotyczących kwestii informowania pracownika o zawartej umowie dzierżawy z M. S. oraz uzyskania od pracownika ARiMR w K. informacji o prawidłowości złożonego wniosku o dopłaty, nieudzielenie skarżącej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania polegających na braku informacji ze strony pracownika ARiMR w K. o zasadach prawidłowego wypełnienia wniosku o dopłaty w przypadku podpisania umowy dzierżawy gospodarstwa oraz udzielenie błędnych informacji w zakresie poprawności złożonego wniosku, podczas gdy organ do udzielenia takiej pomocy był zobowiązany. W oparciu o sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR w Ł., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymujące w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatu Ł. W. ARiMR z siedzibą w K., który po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania skarżącej płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2007 stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji w sprawie przyznania skarżącej płatności ONW na ww. rok. Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. Kierownika Biura Powiatu Ł. W. ARiMR z siedzibą w K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w związku z uzyskaniem informacji z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji z dnia 3 lipca 2014 r. (znak sprawy OS-7/14) dotyczącej użytkowania działki ewidencyjnej nr 494 położonej w obrębie nr (...), S., gm. K., powiat ł. W. przez inną osobę niż wnioskodawca. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowił art. 151 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej K.p.a. w związku § 2, § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2007 r. nr 68, poz. 448 ze zm.) oraz art. 2 i art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. UE.L.2006.368.74) i przepisy rozporządzenia nr 73/2009 Rady Unii Europejskiej z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. UE.L.2009.30.16). Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4, poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. sygn. akt OPS 11/02, LEX nr 75104). Jak stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Podnieść należy także, że w przywołanym przepisie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, a zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (zob. wyrok SN z 6 marca 2002 r., III RN 75/01 - OSNAP 2002, nr 17, poz. 401). Z powyższego wynika, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Powołując cytowaną normę prawną organ wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że taką nową istotną dla sprawy okolicznością nieznaną organowi w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności ONW na rok 2007 było ustalenie w toku postępowania administracyjnego, że skarżąca składając wniosek o płatności faktycznie nie użytkowała rolniczo gruntów zgłoszonych do płatności. Potwierdzeniem powyższego jest umowa dzierżawy zawarta pomiędzy skarżącą a M. S.. W ocenie sądu, analizując argumentację organu i zgromadzony w sprawie materiał dowody, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję o przyznaniu płatności ONW na rok 2007. Co za tym idzie - sąd uznał, że były podstawy faktyczne i prawne do wznowienia postępowania – postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r., a w następstwie - do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Stosownie do treści § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. - płatność ONW przyznaje się rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, z późn. zm.), zwanemu dalej "rolnikiem": 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391); 2) jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia wymienionego we wprowadzeniu do wyliczenia, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym". W świetle treści powyższych przepisów płatności ONW przysługują temu, kto użytkuje rolniczo grunt i zobowiązuje się go użytkować przestrzegając na obszarze całego gospodarstwa rolnego zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z przepisami dotyczącymi wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Prawodawca wspólnotowy wprowadzając przesłanki uprawniające do otrzymania pomocy powiązał je z faktycznym użytkowaniem gruntu. Pomoc finansowa w formie płatności ONW udzielona może być tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych, tzn. rolnikom, którzy rolniczo użytkują posiadane działki rolne (niezależnie od ustalenia tytułu prawnego wnioskodawcy). Przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. W rozpoznawanej sprawie podstawą do weryfikacji decyzji Kierownika Biura Powiatu Ł. W. ARiMR była przesłanka opisana w cytowanym już przepisie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z taką oceną, wobec przywołanych faktów, należy się zgodzić, a to z uwagi na to, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przewiduje, że ma wyjść istotna dla sprawy nowa, nieznana organowi w dacie wydania decyzji okoliczność. Oznacza to, iż musi być to okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Za takim rozumieniem omawianej przesłanki przemawia wypracowane na tle podobnych stanów faktycznych stanowisko judykatury. Nie można natomiast zapominać, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (por. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08). W ocenie sądu, prawidłowe jest stanowisko organów administracji w zakresie w jakim wywodziły one, że warunkiem przyznania płatności na dany rok kalendarzowy jest ich faktyczne użytkowanie. Posiadanie na gruncie prawa cywilnego polega na faktycznym władztwie nad rzeczą, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą, a efektywne korzystanie z rzeczy (nieruchomości) w sensie gospodarczym nie jest konieczną przesłanką posiadania. W związku z powyższym, na gruncie prawa cywilnego, o istnieniu posiadania nie przesądza rzeczywiste, faktyczne korzystanie z rzeczy, lecz sama możność takiego korzystania. Stąd posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (art. 337 k.c.), ani też nie przerywa posiadania niemożność posiadania wywołana przez przeszkodę przemijającą (art. 340 k.c.). Istotne zatem jest to, że tego rodzaju posiadanie nie jest równoznaczne z posiadaniem istotnym na gruncie przepisów dotyczących płatności ONW. Posiadanie jako warunek przyznania płatności do gruntów rolnych przewidziany w § 2 rozporządzenia ONW ściśle wiąże się bowiem z produkcją rolną, a więc konieczne jest, zdaniem sądu, faktyczne, rolnicze użytkowanie gruntów rolnych. Zatem analiza przesłanek przyznania przedmiotowego rodzaju pomocy ONW prowadzi do konkluzji, że pomoc ta jest udzielana "producentowi rolnemu" jako osobie, która faktycznie użytkuje dane grunty rolne, a nie tylko dysponuje tytułem prawnym do zadeklarowanych gruntów. W wyroku z dnia 20 marca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 456/07 NSA stwierdził, że sama możność władania gruntami nie wystarczy, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) rolnicze wykorzystywanie gruntów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, z punktu widzenia gospodarowania nimi. Skoro chodzi tu zaś o udzielenie pomocy finansowej w stosunku do faktycznie prowadzonej, z zachowaniem określonych zasad, działalności rolniczej, to nawet właściciel nie może uzyskać takiej pomocy w powołaniu się tylko na tytuł prawny do gruntu, jeżeli określonych działek w danym roku nie posiadał (nie władał nimi faktycznie) i nie prowadził na nich upraw. Podkreślić zatem należy, że wobec dokonania przez organy prawidłowej wykładni § 2 rozporządzenia ONW i zawartej w nim przesłanki posiadania gruntów rolnych, należy również zgodzić się z organami administracji, że istotą niniejszej sprawy było ustalenie, czy skarżąca wnioskująca o płatności ONW do spornych działek, była ich faktycznym posiadaczem w powyżej zaprezentowanym znaczeniu, a więc czy faktycznie je użytkowała. W związku z zarzutami skargi jeszcze raz należy podkreślić, że istota problemu w tej sprawie dotyczy zagadnienia faktycznego użytkowania przez wnioskodawcę gruntów rolniczych w dniu składania wniosku do organu administracji publicznej. Taka interpretacja ww. przepisów ma racjonalne i logiczne uzasadnienie. Trudno bowiem przyjąć za racjonalnie uzasadnione, że ktoś kto nie użytkuje rolniczo na dzień złożenia wniosku danej działki mógłby mieć podstawę i prawo ubiegania się o przyznanie korzyści z niej przysługujących w postaci płatności. Nadto, już w dacie składania wniosku ubiegający się o pomoc finansową producent rolny powinien wskazywać tylko te grunty rolne, które spełniają warunki do przyznania tych płatności, to znaczy są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej i są przez niego faktycznie użytkowane. Niewątpliwie, uwzględniając treść ww. przepisów rozporządzenia ONW zgodzić należy się z organem, iż wobec ustalenia, że dzierżawcą przedmiotowych działek był - na podstawie umowy dzierżawy – M. S. niezbędnym było ustalenie rzeczywistego stanu sprawy i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Umowa dzierżawy przedmiotowych działek i faktyczne ich użytkowanie przez dzierżawcę M. S., co do których przyznane zostały skarżącej jako właścicielowi działek ostateczną decyzją płatności ONW na rok 2007 - jest nową okolicznością istniejącą w dacie wydania ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności ONW nieznaną organowi. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżąca na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności za rok 2007 nie spełniała warunku faktycznego użytkowania przedmiotowych działek, które użytkowane były przez M. S.. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie reguł i zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Ustalony stan faktyczny na dzień składania wniosków jak i wydania rozstrzygnięć w sprawie w zakresie użytkowania (posiadania) spornych działek rolnych, pozwalał ocenić faktyczne ich użytkowanie. Za prawidłowe sąd uznał więc stanowisko organów, że deklarowane przez skarżącą we wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2007 działki nie były przez nią użytkowane, a tym samym brak było podstaw do przyznania skarżącej płatności ONW na ww. rok. Wskazać także należy, że na osobie ubiegającej się o przyznanie płatności ciąży obowiązek, by udzielane informacje były zgodne z rzeczywistością. Nie jest rolą Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poszukiwanie dowodów w sprawie. Za niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia przez organy przepisów procesowych przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak też nieudzielenie skarżącej koniecznych pouczeń. Co do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, to w świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych, trudno uznać, że obowiązkowi temu uchybiono. W przypadku gdy sfera faktów jest niesporna i ustalona w sposób zupełny, a więc dający podstawę do zastosowania przepisu prawa materialnego, niezasadne jest czynienie organom administracji zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007, nr 64, poz. 427) stanowi, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 21 ust. 3 cyt. ustawy - strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W tym postępowaniu organ nie ma zatem obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. Ciężar dowodu spoczywa nie na organie, tylko na stronach oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających inny stan faktyczny od tego, który został ustalony przez organy administracji. Skarżąca wbrew zasadom wynikającym z przepisu art. 21 ust. 3 ustawy z 2007 r. nie przedstawiła w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów ARiMR stanowiące podstawę faktyczną wydanych w sprawach decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżąca nie zainicjowała i nie podjęła żadnych działań procesowych, które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów administracji. Nie było więc wystarczające jedynie lakoniczne stwierdzenie przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 10 lutego, 9 marca oraz 25 marca 2015 r., że była właścicielką działki ewidencyjnej nr 494, a działka ta znajdowała się w jej wyłącznym posiadaniu i była uprawiana w zakresie zgłoszonym we wniosku o przyznanie płatności, oraz że wypełnianie wniosków obszarowych przez właścicieli było utrwaloną, akceptowaną praktyką, o czym dowiedziała się w Agencji, zasięgając opinii co do tego sposobu postępowania. Skarżąca nie przedstawiała żadnego dowodu na potwierdzenie powyższych twierdzeń. Za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący wydania decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa. Wskazać bowiem należy, że wprawdzie postępowanie wznowieniowe jest nowym postępowaniem administracyjnym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (głównym), zatem organ administracji publicznej, wydając decyzję co do meritum sprawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. rozpoznaje sprawę na nowo, a więc stosuje przepisy obowiązujące w chwili wydawania tej nowej decyzji. Jednak odstąpienie od powyższej zasady jest możliwe wówczas, gdy na podstawie wyraźnego upoważnienia zawartego w akcie prawnym, organ może stosować przepisy sprzed daty wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W rozpoznawanej sprawie upoważnienie do stosowania przepisów w brzmieniu poprzednio obowiązującym wynika - jak wskazał organ II instancji w odpowiedzi na skargę, z upoważnień zawartych w innych aktach prawnych. I tak stosownie do treści art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8) - rozporządzenie (WE) nr 1975/2006 traci moc z dniem 1 stycznia 2011 r. Rozporządzenie obowiązuje jednak nadal w odniesieniu do wniosków o płatność złożonych przed dniem 1 stycznia 2011 r. Zgodnie z art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65) - rozporządzenie (WE) nr 796/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r. Jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2010 r. W myśl art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608) - rozporządzenie (WE) nr 73/2009 traci moc. Jednakże rozporządzenie to stosuje się nadal w odniesieniu do wniosków o pomoc odnoszących się do lat składania wniosków rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r. Wobec powyższego, w rozpoznawanej sprawie miały zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed daty wydania nowych decyzji w wyniku wznowienia postępowania - stwierdzające wydanie uprzedniej decyzji z naruszeniem prawa, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Reasumując stwierdzić należy, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ nie miał jednak możliwości uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Stosownie bowiem do treści art. 151 § 2 K.p.a. - w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Organ prawidłowo zatem wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowań było ustalenie nowej okoliczności, tj. faktu użytkowania spornych działek przez dzierżawcę M. S., a więc braku możliwości użytkowania tych działek przez skarżącą. Wbrew zarzutom skargi powyższa okoliczność nie była znana Kierownikowi Biura Powiatu Ł. W. ARiMR z siedzibą w K. przed wydaniem decyzji przyznającej płatności ONW na rok 2007. Ponadto organ prawidłowo stwierdził wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem prawa. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. B.K.