III SA/Łd 147/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. obecnie B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800), art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 167), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego z tytułu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu analizatorów składu ciała modele: BF 306 (HBF-306-E, HBF-306-UK), BF 508 (HBF-508-E), BF 511 (HBF-511B-E, HBF-511T-E), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie w całości ze względu na zawarte w skardze zarzuty; uchylenie decyzji organu I instancji ze względu na pominięcie istotnych dowodów oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej, a także wydanie rozstrzygnięcia niezgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i krajowego; zmianę danych zgłoszenia celnego nr [...] z 6 listopada 2015 r. w zakresie pola "kod" z 8423109000 na 9027801700 dla towarów z asortymentu analizatorów składu ciała oznaczenia: HBF-306-E ujętych w pozycji 3, 29, 30, 74 i HBF-306-UK ujętych w pozycji 74 z jednoczesnym utrzymaniem klasyfikacji do pozycji 8423109000 dla towarów z asortymentu analizatorów składu ciała: oznaczenie HBF-508-E ujętych w pozycji 17 i 74, oznaczenie - HBF-511B-E ujętych w pozycji 3, 29, 64 i 88 oraz oznaczenie HBF-511T-E ujętych w pozycji 3, 29, 64 i 74. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu zapłaconej kwoty należności celnych w wysokości 2533,00 zł wraz z odsetkami oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 lutego 2019 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 101 zł, złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania w powyższym zakresie strona skarżąca otrzymała 4 marca 2019 r. Braki skargi do dnia dzisiejszego nie zostały uzupełnione. Natomiast pismem z 6 marca 2019 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie obecnie B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oświadczyła jedynie, że cofa wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018r, poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. Przepis art. 214 § 1 powołanej ustawy stanowi zaś, iż jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Wysokość wpisu w przedmiotowej sprawie określona została w przepisie § 2 ustęp 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Stosownie do przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 powołanej ustawy). Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, którego niezbędne wymogi określone zostały przez ustawodawcę w art. 46 i 47 p.p.s.a. Z tego względu do skargi stosuje się art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., w myśl których każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; a do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Poza tym art. 37 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że pełnomocnik skarżącego wnoszący do sądu skargę, ma obowiązek jej podpisania i dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego. Następnie wskazać trzeba, że kwestia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w art. 28 i art. 29 p.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Na tle powyższych uregulowań w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia powyższego dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt II GZ 19/05, Lex nr 424781; wyrok NSA z 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt FSK 1675/04, Lex nr 154837). Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest odrzucenie skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Wezwania w powyższym zakresie zawierały szczegółowe pouczenia co do terminu wypełnienia obowiązku nałożonego na stronę oraz co do skutków jego niedochowania. Zostały one doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącej 4 marca 2019 r., co oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie 11 marca 2019 r. Wobec tego, iż reprezentujący skarżącą doradca podatkowy nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków złożonej skargi podlega ona odrzuceniu. Na marginesie należy jeszcze wskazać, iż nie mogło w sprawie niniejszej podlegać merytorycznej ocenie zawarte w piśmie z dnia 6 marca 2019 roku oświadczenie pełnomocnika skarżącej o cofnięciu przedmiotowej skargi. Skarga ta wobec nie usunięcia jej braków formalnych i fiskalnych nie została bowiem skutecznie wniesiona do sądu, a więc nie mogła zostać także skutecznie cofnięta (por. postanowienie naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 10 czerwca 1987 roku w sprawie sygn. akt SA/Gd 537/87 opubl. w OSP 1990/4 poz. 207.) Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji. e.o.