III SA/Łd 15/22

Dnia 12 maja 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant asystent sędziego Beata Drożdż po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2022 roku sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z 8 listopada 2021 r. nr SKO.4121.187.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1 lit. c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.) w związku z art. 135 ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania E. G. - dalej: wnioskodawca, skarżący - od decyzji Starosty Zgierskiego z 23 września 2021 r. znak: KM.5430.08234.2004/10 w sprawie zatrzymania prawa jazdy, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 2 września 2021 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu wpłynęła informacja z Komendy Powiatowej Policji w Poddębicach (pismo z dnia 29 sierpnia 2021 r.), o elektronicznym zatrzymaniu w dniu 29 sierpnia 2021 r., E. G., prawa jazdy kategorii B o numerze [...], numer druku [...], wydanego w dniu 27 listopada 2004 r. przez Starostę Zgierskiego, w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 60 km/h. Zaznaczono przy tym, że E. G. został ukarany mandatem karnym w wysokości 400,00 zł i 10 pkt karnymi i przyjął mandat. Do wniosku załączono świadectwo legalizacji przyrządu pomiarowego z dnia 9 września 2020 r. W związku z powyższym, pismem z dnia 8 września 2021 r. Starosta Zgierski wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania E. G. prawa jazdy. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało doręczone w dniu 14 września 2021 r. Decyzją z dnia 23 września 2021 r. znak: KM.5430.08234.2004/10 Starosta Zgierski orzekł o zatrzymaniu E. G. prawa jazdy kategorii B nr [...], numer druku [...] (wydanego w dniu 27 listopada 2004 r. przez Starostę Zgierskiego), na okres 3 miesięcy – od dnia 29 sierpnia 2021 r. do dnia 29 listopada 2021 r. włącznie. Decyzji tej nadano rygoru natychmiastowej wykonalności i w dniu 29 września 2021 r. została ona doręczona stronie skarżącej. Wnioskodawca, pismem z 8 października 2021 r., z zachowaniem przepisanego terminu, złożył odwołanie od wskazanej powyżej decyzji Starosty. W treści odwołania strona skarżąca wskazała, iż organ nie ustalił, że policja w dniu 29 sierpnia 2021 r. dokonywała pomiaru prędkości na drodze za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości z odległości i stała z urządzeniem pomiarowym w miejscu, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h, natomiast pomiaru dokonano z odległości około 800 – 1000 m w chwili, w której pojazd wnioskodawcy znajdował się poza obszarem zabudowanym, gdzie obowiązywała dopuszczalna prędkość do 70 km/h. Nadto, strona podniosła, iż Starosta przed wydaniem zaskarżonej decyzji powinien zbadać legalizację urządzenia pomiarowego, którym dokonano pomiaru, a w przypadku gdyby takie urządzenie miało wymaganą prawem aktualną legalizację, powinien uwzględnić immanentnie wpisany w takie urządzenia błąd w pomiarze rzędu 10 - 15% na korzyść kierującego. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia 8 listopada 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi – dalej: SKO lub Kolegium - utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 23 września 2021 r. w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. B. W uzasadnieniu tej decyzji SKO przywołało przepisy prawa będące podstawą wydanego rozstrzygnięcia oraz wskazało, że organ I instancji podjął swą decyzję w oparciu o informację policji, z której jednoznacznie wynika, iż strona dopuściła się przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o wartość wyższą niż 50 km/h. Na gruncie rozpatrywanej sprawy przesłanki do zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy zostały więc spełnione. Przy czym w sprawie nie zachodziła sytuacja prowadzenia pojazdu w stanie wyższej konieczności. Kolegium podkreśliło, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy podjęta przez organ I instancji nie należała do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami, organ miał obowiązek ją wydać. Podniesiono przy tym, że przepisy wskazanej ustawy nie przewidują możliwości prowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego ani na okoliczność dokonanych przez policję pomiarów prędkości, ani w zakresie innych okoliczności samego zdarzenia. Zaznaczono też, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami organy administracyjne nie ustalają winy kierowcy. Zwrócono też uwagę na to, iż skierowane do organu I instancji powiadomienie policji precyzuje wszystkie dane dotyczące zarówno osoby jak i okoliczności zatrzymania prawa jazdy i nie zawiera braków formalnych, które uniemożliwiałyby wydanie decyzji przez organ. Wskazana decyzja kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzją organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji występujących uchybień wskazanych w zarzutach odwołania; 2) art. 7 i 77 kpa poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego wyjaśnienia wszelkich doniosłych w sprawie okoliczności podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie miejsca, w którym znajdował się pojazd w momencie kontroli prędkości dokonywanej przy pomocy urządzenia pomiarowego z odległości ok. 800 - 1000 m od miejsca gdzie stali policjanci oraz w zakresie legalizacji urządzenia oraz błędu pomiarowego około 10 - 15%, i bezkrytycznym poprzestaniu jedynie na formalnej czynności przyjęcia mandatu za jazdę z prędkością 110 km/h, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, rzutujących na to, czy uwzględniając powyższe możliwym jest, aby skarżący w okolicznościach sprawy przekroczył prędkość o 50 km/h w stosunku do dopuszczalnej - obowiązującej w miejscu gdzie znajdował się pojazd w momencie kontroli prędkości. 3) art. 80 w zw. z art. 81 kpa i 81a § 1 kpa poprzez dokonanie dowolnej, nie swobodnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie miejsca na drodze, w którym znajdował się skarżący w momencie kiedy jechał z prędkością 110 km/h, za które to wykroczenie drogowe przyjął mandat w sytuacji, gdy powyższe nie oznacza, iż przekroczył on dopuszczalną prędkość obowiązującą go w miejscu poruszania się o ponad 50 km/h co uprawniałoby do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak dalej wywodzi skarżący wskazane przez niego uchybienia skutkowały obrazą przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 102 ust 1 pkt 4 i art. 102 ust 1 lit c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez ich błędne zastosowanie w realiach sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący oprócz argumentów z odwołania potwierdził, iż mandat za kierowanie pojazdem 110 km/h został przyjęty, a policjanci na miejscu zdarzenia nie zatrzymali stronie prawa jazdy, tj. nie odebrali kierującemu dokumentu prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: ppsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ppsa). Skarga podlega natomiast oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 ppsa). Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Istotą niniejszej sprawy jest wyjaśnienie czy pochodząca od organu policji informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, może stanowić wyłączną podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami – dalej: ukp. Skarżący zarzuca bowiem, iż w niniejszej sprawie organy obydwu instancji zaniechały przeprowadzenia własnego wszechstronnego i wnikliwego postępowania, poprzestając w istocie na informacji otrzymanej od policji, z której wynika, że skarżący kierując pojazdem przekroczył dopuszczalną w terenie zabudowanym prędkość o 50 km/h i przyjął mandat za jazdę z prędkością 110 km/h. Wobec powyższego należy wyjaśnić, że przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp stanowi, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy: kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Nie ulega wątpliwości, że zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o wskazany przepis, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp, jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjno-ochronnym i zabezpieczającym nakierowaną na ochronę takich zasadniczych wartości, jakimi są zdrowie i życie oraz bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Sankcja ta stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego, a jej istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym realizuje bowiem bez wątpienia cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Jak wskazuje się w judykaturze oraz w doktrynie z jednej strony sankcja ta pozwala na czasowe wykluczenie z ruchu drogowego kierujących pojazdami, którzy przekraczają dozwoloną prędkość o 50 km/h na obszarze zabudowanym (prewencja indywidualna), z drugiej zaś oddziałuje w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (prewencja ogólna) – (por. uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019 r., I OPS 3/18, uchwała dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA oraz wskazane tam poglądy R. A. Stefańskiego, Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2018 r., s. 428 - 429). Przy czym skuteczność realizowania celu prewencyjno-ochronnego sankcji administracyjnej w postaci czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił poprzez obligatoryjność i natychmiastowość jej zastosowania, aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcić ich do nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. Realizacji powyższego celu służy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) – dalej: ustawa zmieniająca kk i in. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy może być wyłącznie informacja o ujawnieniu naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Należy przy tym pamiętać, że zakres postępowania dowodowego wyznaczają przepisy prawa materialnego, a co za tym idzie w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym o zakresie prowadzonego postępowania dowodowego przesądza treść art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ukp w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawa zmieniająca kk i in. Zatem podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi informacja policji o ujawnieniu naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym lub prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie. Przy czym załączona do akt niniejszej sprawy informacja policji o ujawnieniu naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest jedynie weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. Odnotować również należy, iż realizacji celu prewencyjnego, jakim jest zatrzymanie prawa jazdy na podstawie decyzji wydanej w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp ma służyć także przepis art. 102 ust. 1da ukp, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w terminie 21 dni od powzięcia informacji o fakcie przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym. O prewencyjno-ochronnym charakterze zatrzymania prawa jazdy świadczy również nadanie przez starostę rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy – obowiązek ten ustawodawca statuuje w art. 102 ust. 1c ukp (por. uchwała NSA z dnia 1 lipca 2019 r., I OPS 3/18, CBOSA). Trzeba też zaznaczyć, iż posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest prawem podstawowym o konstytucyjnym umocowaniu. W świetle powyższego należy podkreślić, iż kwestia interpretacji art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej kk i in., które to przepisy mają zastosowanie w sprawie, była przedmiotem rozważań składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sąd ten podjął w tym zakresie w dniu 1 lipca 2019 r. uchwałę, sygn. akt I OPS 3/18 (CBOSA). Zgodnie z jej treścią, podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmieniającej kk i in., może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Z uwagi na fakt, iż uzasadnienie złożonej do sądu skargi stanowi niejako polemikę z treścią wskazanej uchwały NSA – skarżący akcentował bowiem, iż ocena zaprezentowana przez organ odwoławczy jawi się jako wykraczająca poza granice swobodnej oceny, zważywszy iż – jak dalej argumentuje skarżący - w przywołanej uchwale NSA dał wyraz, iż podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jedynie może ale nie musi stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu - należy wyjaśnić, iż z art. 269 § 1 ppsa wynika moc ogólnie wiążąca uchwał powiększonych składów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale NSA wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (por. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II GSK 1419/18, CBOSA). Również w doktrynie pogląd ten nie budzi wątpliwości, podkreśla się bowiem, że wszystkie uchwały NSA mają charakter ogólnie wiążący, co powoduje, iż wiążą sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. w szczególności, A. Skoczylas [w:] K. Celińska-Grzegorczyk, W. Chróścielewski, R. Hauser, Z. Kmieciak, W. Piątek, W. Sawczyn, A. Skoczylas, J.P. Tarno, Sądowa kontrola administracji publicznej, System prawa administracyjnego pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., w szczególności s. 727; a także A. Kabat, Komentarz do art. 269 [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el). W związku z powyższym zaprezentowane we wskazanej uchwale stanowisko wiąże skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, orzekający w niniejszej sprawie, który też stanowisko to w pełni podziela. W konsekwencji należało uznać, iż organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie ma podstaw do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, ale opiera swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – dalej uprd. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa we wskazanym przepisie, tj. w przypadku ujawnienia kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2860/18, CBOSA). Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że organy prawidłowo uznały, iż w oparciu o informację o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, należało wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp. Informacja ta stanowi bowiem wystarczającą podstawę do zastosowania sankcji administracyjnej. Ważnym zadaniem tego rodzaju sankcji jest – jak już wskazywano - aspekt prewencyjny, wyraźnie widoczny w przypadku zatrzymania prawa jazdy. Co więcej również wątpliwości co do prawidłowości pomiaru prędkości nie mogą stanąć na przeszkodzie wydania decyzji w omawianym trybie. Zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, jeżeli później zostanie ustalone – w przewidzianym trybie, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję (por. wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2860/18, CBOSA). W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie ma podstaw do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości, ale opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie przywołanego już przepisu uprd. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w tym przepisie jest bowiem dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. Sąd podziela więc stanowisko, że wskazana powyżej informacja pełni rolę sformalizowanego źródła wiedzy o popełnionym wykroczeniu, a jej przekazanie jest zdarzeniem mającym doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18; a także chociażby wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 670/17, obydwa dostępne w CBOSA). Z przedłożonych akt sprawy wynika, że strona skarżąca kierując w dniu 29 sierpnia 2021 r. samochodem osobowym przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym (jechała z prędkością 110 km/h). Informacja o tym zdarzeniu, a w konsekwencji o elektronicznym zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy należącego do strony skarżącej została przekazana organowi pierwszej instancji w dniu 2 września 2021 r. (w tym dniu wpłynęła do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Zgierzu stosowana informacja podpisana przez Komendanta Powiatowego Policji w Poddębicach). Okoliczność ta pozostaje w sprawie bezsporna. Wobec powyższego, organy w sposób prawidłowy ustaliły w sprawie stan faktyczny, kierując się treścią art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej kk i in. oraz art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) uprd i opierając swoje rozstrzygnięcie na przekazanej przez organ policji informacji o zatrzymaniu prawa jazdy. Należy podkreślić, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest decyzją związaną, o czym świadczy treść art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp, a co za tym idzie rozstrzygnięcie oraz jego zakres nie zostały pozostawione uznaniu organu (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18, CBOSA). Decyzja ta wydawana jest na podstawie uzyskanej przez organ informacji o zatrzymaniu prawa jazdy - przy czym wskazana informacja stanowi podstawę wydania decyzji zarówno wówczas, gdy kierujący pojazdem nie przeczy zaistnieniu okoliczności, iż przekroczył dopuszczalną prędkość o 50 km/h na obszarze zabudowanym, jak również wówczas, gdy kwestionuje on, że dopuścił się popełnienia przypisanego mu naruszenia prawa. Tym samym nie można w niniejszej sprawie zasadnie zarzucać organom administracji ani wadliwego ustalenia stanu faktycznego, ani też błędnej interpretacji przepisów, stanowiących podstawę jej wydania. Zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym, realizuje cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Przy czym skuteczność realizowania powyższego celu sankcji czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił przez natychmiastowość jej zastosowania, tak aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcać ich do podejmowania niebezpiecznych zachowań wynikających z nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. Wniosek taki wypływa zarówno z gramatycznej, systemowej, jak i z celowościowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej kk i in., gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ukp jest informacja, o której stanowi art. 7 ust. 1 pkt 1 lub 3 ustawy zmieniającej kk i in. (zob. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18; a także chociażby: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 670/17; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 802/17, CBOSA). Równocześnie okoliczności sprawy wskazują, iż nie miała miejsca sytuacja opisana przez ustawodawcę w treści art. 102 ust. 1aa ukp (kierujący pojazdem nie działał bowiem w celu uniknięcia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, którego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego) – okoliczności takich w ogóle w niniejszej sprawie nie podnoszono. Zauważyć należy, że wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą jedynie w stosunku do sądów administracyjnych. Oznacza to, że nie wiąże formalnie organów administracji oraz stron i uczestników postępowania sądowoadministracyjnego. Mimo to czynności stron zmierzające do wydania orzeczenia sądu sprzecznego z taką wykładnią pozostaną zwykle bezskuteczne. Oznacza to, że strony oraz uczestnicy postępowania są pośrednio związani mocą prawną uchwały. Można więc uznać, że "pośrednia" moc wiążąca uchwał NSA wobec strony i uczestników postępowania przed sądami administracyjnymi polega na tym, że nie są oni w stanie swą interpretacją przełamać wykładni uzyskanej w uchwale NSA. W praktyce organy administracji będą z reguły akceptowały pogląd prawny NSA, obawiając się o utrzymanie swojego orzeczenia opartego na wykładni sprzecznej z uchwałą NSA. Decydować tu więc będzie przede wszystkim tzw. motywacja prognostyczna. Nie można bowiem zapominać, iż uchwały NSA oddziałują na orzecznictwo administracyjne na zasadzie uznania autorytetu NSA oraz siły przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu. Wobec czego, jeżeli uchwały NSA nie wiążą formalnie organów administracji, to mają jednak względem nich charakter precedensów faktycznych – nie wiążących, ale mających moc (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004 r., passim). Wobec powyższego w niniejszej sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, iż z uwagi na wyrażenie przez NSA jednoznacznego stanowiska w uchwale z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18 (CBOSA) brak jest podstaw do podważania zasadności dalszego procedowania i wydania rozstrzygnięcia zaskarżonego obecnie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił. a.l.