III SA/Łd 153/11

Dnia 6 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 24 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 53 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [zwanej dalej w skrócie –p.p.s.a.], odrzucił skargę A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Powyższe rozstrzygnięcie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 czerwca 2011 roku. W piśmie procesowym z dnia 7 czerwca 2011 roku skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując w uzasadnieniu, że działając w dobrej wierze i zaufaniu powierzyła prowadzenie sprawy profesjonalnemu pełnomocnikowi, z którym w zakresie świadczonych usług prawnych współpracuje już od ponad roku. Skarżąca podniosła, iż w ramach zawartej umowy o zastępstwo procesowe, ustanowiony pełnomocnik był zobowiązany do sporządzenia i wniesienia w terminie skargi do sądu administracyjnej na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby i reprezentacji przed Sądem. Skarżąca wskazała, iż oczekując na wyznaczenie terminu rozprawy, w dniu 4 czerwca 2011 roku z informacji zawartych w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach dowiedziała się o postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2011 roku o odrzuceniu skargi z powodu nie zachowania terminu do jej wniesienia. Pomimo podjętych prób skontaktowania się z pełnomocnikiem w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, nie udało się z nim skontaktować i ustalić jakie były przyczyny niedochowania terminu do wniesienia skargi. Do wniosku skarżąca załączyła skargę oraz kserokopię odwołania pełnomocnictwa z dnia 7 czerwca 2011 roku skierowanego do pełnomocnika wraz z potwierdzeniem jego nadania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wówczas, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W tym miejscu należy zważyć, iż brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchyleniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić także należy, że wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił profesjonalny pełnomocnik procesowy, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika. W judykaturze przyjęto bowiem pogląd, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu przez tego pełnomocnika (por postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 roku, sygn. akt I OZ 1008/07). Osoba działająca przez pełnomocnika działa bowiem tak, jakby sama dokonywała czynności procesowych. Dlatego też odpowiedzialność za działania i zaniechania pełnomocnika obciąża stronę i w żadnym wypadku nie uwalnia strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 roku, sygn., akt II CKN 554/00 - LEX nr 51986 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 334). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż okoliczności wskazane przez skarżącą, tj. działanie w dobrej wierze i zaufaniu do ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika oraz niemożność skontaktowania się z pełnomocnikiem w celu wyjaśnienia przyczyny niedochowania przez niego terminu do wniesienia skargi, o którym skarżąca dowiedziała się z informacji zawartych w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach stanowi zaniedbanie ze strony pełnomocnika skarżącej, naruszające reguły starannego działania. Nie stanowi natomiast okoliczności, która uzasadniałyby wykluczenie winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wskazać bowiem należy, że skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego z racji wykonywanego zawodu radcy prawnego przy wykonywaniu powierzonego zlecenia wymaga się szczególnej staranności. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się skarżący, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Pełnomocnik działa bowiem w imieniu i na rzecz strony, a jego działania oraz zaniedbania w postępowaniu są rozumiane jako działania samej strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w postanowieniu. a.ł.