III SA/Łd 157/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia (...), nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 859), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...), znak; (...) o zatrzymaniu R.K. prawa jazdy kategorii B nr (...) seria (...) wydanego w dniu 13 lipca 2006r. przez Prezydenta Miasta Ł.. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia (...) Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 2 i ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uznał R. K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W dniu 30 września 2015r. do UM(...) Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów wpłynął wniosek z dnia 22 września 2015r. o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego z uwagi na fakt, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) o uznaniu za dłużnika alimentacyjnego stała się ostateczna z dniem 11 września 2015r. Zawiadomieniem z dnia 1 października 2015r. Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wysłane na znany organowi adres strony, tj. (...) Ł., ul. (...) 7 i uznane za doręczone w trybie art. 44 K.p.a. Decyzją z dnia (...), wydaną na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, Prezydent Miasta Ł. zatrzymał R. K. prawa jazdy kategorii B. Powyższa decyzja została wysłana na wskazany powyżej adres strony. Odbiór powyższej decyzji w dniu 5 listopada 2015r. pokwitował własnoręcznym podpisem pełnoletni domownik – K. S. W dniu 19 listopada 2015r. od powyższej decyzji R. K. złożył odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy ponownego rozpoznania zarzucił, że nie zostało mu doręczone jakiekolwiek wezwanie do złożenia wyjaśnień w sprawie w miejscu jego zamieszkania, tj. w Ł. przy (...) 7, nie pozostawiono żadnej przesyłki zawierającej powyższe wezwanie, w skrzynce pocztowej nie było również żadnego awiza przesyłki pocztowej. Skarżący podał, że nie posiadał wiedzy o decyzji o uznaniu go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, ponieważ wypełnia w całości ciążący na nim obowiązek alimentacyjny względem dwójki dzieci, z którymi wspólnie zamieszkuje i ponosi koszty ich utrzymania. Podkreślił, że mieszka w Ł. przy ul. (...) 7 wspólnie z partnerką – K. S., która przez cały czas przebywa pod wskazanym adresem, ponieważ sprawuje opiekę nad małymi dziećmi. Nadmienił również, że we wcześniejszym okresie, tj. wówczas, kiedy dzieci zamieszkiwały wspólnie z matką – W. K. wywiązywał się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego przekazując alimenty na rzecz dzieci za pośrednictwem ojca. Do odwołania skarżący załączył oświadczenie K. S. z dnia 19 listopada 2015r., która przyznała, że zamieszkuje w Ł. przy ul. (...) 7. Przebywa pod wskazanym adresem cały czas, z wyjątkiem krótkotrwałych i rzadkich nieobecności w domu. Oświadczyła, że w okresie od sierpnia 2015r. nie było pod wskazanym adresem żadnej próby doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. o uznaniu R. K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych ani wezwania do zajęcia stanowiska w sprawie, w skrzynce pocztowej nie pozostawiono również żadnego awiza przedmiotowych przesyłek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że zgodnie z art. 5 ust. 3b ustawy, jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, dołączając odpis tej decyzji, oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.). Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 5 ustawy, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu podjęta przez organ I instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych w związku z powyższym organ administracji publicznej stosując powołane powyżej przepisy obowiązany jest do jej wydania. Organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie cyt. powyżej art. 5 ust. 5 nie dokonuje oceny zachowania się dłużnika alimentacyjnego, tj. spełnienia przesłanek określonych obecnie w art. 5 ust. 3 ww. ustawy. Przesłanką warunkującą wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy - co wynika wprost z art. 5 ust. 5 ustawy - jest wniosek organu właściwego dłużnika o zatrzymanie prawa jazdy kierowany do starosty, który poprzedzony jest ostateczną decyzją o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że skarżący został uznany na podstawie decyzji z dnia (...) za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a organ właściwy dłużnika, tj. Prezydent Miasta Ł. złożył w dniu 22 września 2015r. wniosek o zatrzymanie prawa jazdy. Konsekwencją powyższego było wydanie przez Prezydenta Miasta Ł. zaskarżonej decyzji. Z uwagi na związanie organu decyzją administracyjną o uznaniu strony za dłużnika alimentacyjnego sformułowane przez skarżącego zarzuty pozostają bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy stwierdził, że w chwili rozpoznawania sprawy decyzja Prezydenta Miasta Ł. o uznaniu R. K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych z dnia (...) pozostawała nadal w mocy, co oznacza, że na obecnym etapie postępowania stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie, który upoważniałaby organ odwoławczy do jego uwzględnienia i wydania innego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Odwołując się do treści art. 42 – 44 K.p.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji prawidłowo uznał, że zawiadomienie zostało stronie doręczone w trybie art. 44 K.p.a., a okoliczność powyższą potwierdza kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru, z której wynika, że pismo było dwukrotnie awizowane, w dniu 5 i 13 października 2015r. i zwrócone do nadawcy w dniu 20 października 2015r. W takiej sytuacji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, wskutek niepodjęcia przez stronę przesyłki przez ponad siedem dni, wydał w dniu 2 listopada 2015r. decyzję. Okoliczności braku fizycznego odbioru przesyłki przez stronę nie oznacza, że decyzja nie wywiera skutków prawnych, a niepodjęcie przesyłki w oznaczonych terminach, o których mowa art. 44 k.p.a. nie chroni strony przed skutkami decyzji, czy postanowień, jak i nie przyznaje żadnych dodatkowych uprawnień. Oznacza to, że organ stwierdzając fakt odbioru przesyłki przez stronę, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały nie musi wysyłać przesyłki ponownie, czy też czekać z wydaniem decyzji kończącej wszczęte postępowanie do czasu, aż strona rzeczywiście fizycznie odbierze zawiadomienie o jego wszczęciu. Organ stwierdził, że podnoszona w odwołaniu okoliczność braku odbioru przesyłki, nie ma w rozpatrywanej sprawie żadnego znaczenia prawnego, albowiem doręczenie zawiadomienia w trybie zastępczym odbyło się zgodnie z art. 44 K.p.a., świadczą o tym znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru, adnotacje i pieczęcie placówki pocztowej oraz podpisy doręczyciela. Oświadczenie strony, jak i osoby zamieszkującej ze stroną – K. S. o braku próby doręczenia przesyłki w postaci zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy, nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skoro zatem UM(...) Centrum Świadczeń Socjalnych przesyłając wniosek do organu I instancji UM(...) Wydział Praw i Rejestracji Pojazdów w dniu 22 września 2015r., stwierdził, że decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego R. K. za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się ostateczna w dniu 11 września 2015r., brak było podstaw prawnych, aby badać w niniejszym postępowaniu zarówno zasadność tej decyzji, jak i aspekty formalne związane z jej ostatecznością. W skardze skierowanej o Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: - art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 K.p.a., poprzez niezasadne nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oświadczenia skarżącego oraz oświadczenia K. S. o braku próby doręczenia przesyłki w postaci zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sytuacji w której oświadczenia te pozostają kluczowe dla możliwości stwierdzenia przez organ, czy doszło do skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 44 K.p.a.; - dowolne uznanie, że skarżący w odwołaniu podnosił okoliczność braku odbioru przesyłki zawierającej informację o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sytuacji w której skarżący wyraźnie wskazał, że nie było żadnej próby doręczenia przesyłki ani też nie pozostawiono awiza takiej przesyłki, co powoduje brak możliwości uznania doręczenia za skuteczne w świetle art. 44 K.p.a., - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego; - nieuwzględnienie okoliczności, że skarżący nie miał wiedzy o wydaniu decyzji o uznaniu go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, w sytuacji w której również w tym zakresie nie miał możliwości odniesienia się do podstaw wydania takiej decyzji. Wniósł o zwrócenie się do Prezydenta Miasta Ł. o nadesłanie akt postępowania w sprawie (...) i dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w tych aktach, na okoliczność nie została skarżącemu skutecznie doręczona przesyłka zawierająca decyzję o uznaniu za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a także, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji. Na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia przed Prezydentem Miasta Ł. postępowania w sprawie (...), tj. w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji o uznaniu za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie, wniosło o jej oddalenie i oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania, wskazując, że wniosek mógł zostać złożony przez stronę w dniu powzięcia informacji o wydaniu decyzji przez organ I instancji, tj. w dniu 5 listopada 2015r., tymczasem został złożony dopiero teraz. Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wnosił o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez WSA w Łodzi skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2015 r. poz. 859 ze zm.). Stosownie do treści art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Z kolei przepis art. 5 ust. 3b stanowi, że jeżeli decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna, organ właściwy dłużnika: 1) składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. nr 88, poz. 553, ze zm.) oraz 2) po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienia do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego wraz z odpisem tej decyzji, oraz Jak wynika z akt sprawy, takie działania nastąpiły w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzją z dnia (...) organ I instancji zatrzymał skarżącemu prawo jazdy kat. B, a w uzasadnieniu powołał się na prawomocną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz wniosek z dnia 22 września 2015 r. o dokonanie czynności zmierzających do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta Ł., co do zastosowania w sprawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów jako przepisu powszechnie obowiązującego i wiążącego. Ponadto organ zasadnie podkreślił, że wydając decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie działa w ramach uznania administracyjnego, decyzja ta ma bowiem charakter związany. Przypomnieć należy, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obowiązywała ustawa z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. nr 86, poz. 732 ze zm.), która w przepisie art. 5 przewidywała unormowania analogiczne do regulacji z art. 5 ust. 3b i ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. W wyroku z dnia 22 września 2009 r. (P 46/07) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej jest niezgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec powyższego, wskazać należy, że po tym wyroku Trybunału zapadło kilka orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, w których sądy odmówiły zastosowania przepisu art. 5 ust. 5 nowej ustawy z 7 września 2007 r., z uwagi na jego oczywistą niezgodność z Konstytucją. W wyroku z dnia 7 września 2011 r. w sprawie II SA/Rz 374/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że porównanie rozwiązań zawartych w ustawie z 2005 r. i w ustawie z 2007 r. prowadzi do wniosku, że obecna regulacja mieści rozwiązania analogiczne do zawartych w zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny art. 5 ustawy z 2005 roku, co oznacza, że występuje w tym przypadku tzw. wtórna niekonstytucyjność przepisu, polegającą na powtórzeniu przez parlament rozwiązania prawnego, już uznanego przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczny z aktem prawnym wyższego stopnia. WSA w Rzeszowie uznał, że zastosowanie przepisu art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów narusza - z uwagi na jego wtórną niekonstytucyjność - prawo materialne i odstąpił od jego zastosowania. Podkreślić jednak należy, że sądy administracyjne przyjmowały, że w sprawach o zatrzymanie prawa jazdy zastosowanie art. 5 ust. 5 narusza prawo materialne, natomiast organy administracji nie mogły odstąpić od zastosowania tego przepisu, nie są bowiem uprawnione do niestosowania powszechnie obowiązującego prawa. Wnioskiem z dnia 19 listopada 2010 r. Prokurator Generalny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o ocenę legalności przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. W dniu 12 lutego 2014 r. Trybunał Konstytucyjny dokonał oceny konstytucyjności przepisów, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem o sygn. akt K 23/10 orzekł, że art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zakresie, w jakim stanowi, że organ właściwy dłużnika kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, jest zgodny z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. Trybunał umorzył postępowanie w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2014 r., poz. 236). W tej sytuacji uznać należało, że kwestionowany przepis ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów obowiązuje i powinien być respektowany przez organy administracji publicznej stosujące prawo i sądy. Dokonując analizy charakteru decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, wydawanej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zauważyć trzeba, że nie jest ona decyzją uznaniową, gdyż z brzmienia przepisu jednoznacznie wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest do jej wydania w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie. Organ wydający decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy nie dokonuje oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 3 ustawy. Jak wynika z brzmienia art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r., przesłanką wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest wniosek organu właściwego dłużnika o zatrzymanie prawa jazdy kierowany do starosty na podstawie art. 5 ust. 3b, gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna. Zatem związany charakter decyzji wydawanej w trybie art. 5 ust. 5 ustawy uniemożliwia organowi badanie zasadności uznania skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, jego stanu majątkowego, zdrowotnego czy też częstotliwości spełniania świadczeń alimentacyjnych. Należy zaznaczyć, że te okoliczności stanowią podstawę do oceny w toku postępowania o uznanie za dłużnika alimentacyjnego. Na związany charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazuje także art. 5 ust. 6 tej ustawy. Według unormowania zawartego w tym przepisie, uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy następuje na wniosek organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, gdy: 1) ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3, oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub 2) nastąpi utrata statusu dłużnika alimentacyjnego. Bez wspomnianego wniosku organu właściwego dłużnika skierowanego do starosty, organ ten nie jest władny uchylić decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Jednocześnie wskazać należy, że postępowanie administracyjne w przedmiocie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych prowadzone było przez Prezydenta Miasta Ł. - będącego organem właściwym dłużnika w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Postępowanie to zakończyło się decyzją z dnia (...). Z uzupełnionych (o dowód doręczenia) akt administracyjnych z dnia 25 marca 2016 r. wynika, że powyższa decyzja stała się ostateczna. Analiza treści zwrotnego potwierdzenia doręczenia tej decyzji skarżącemu, pozwala uznać dokonane w dniu 27 sierpnia 2015 r. doręczenie za skuteczne (zgodnie z treścią art. 44 K.p.a.). Zaznaczyć przy tym należy, że z załączonej przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r. skargi z dnia 24 lutego 2016 r. wynika, że postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) W tej sytuacji zasadnie uznano, że ww. decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. W ocenie sądu, niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 78 K.p.a. Stosownie do treści art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (art. 78 § 2). Jak wyżej wskazano, treść zwrotnego potwierdzenia doręczenia skarżącemu decyzji z dnia (...) pozwala uznać doręczenie za skuteczne, zgodnie z treścią art. 44 K.p.a. Organ nie ma zaś kompetencji do ingerowania w postępowanie dotyczące uznania za osobę uchylająca się od zobowiązań alimentacyjnych oraz przeprowadzenia dowodów dotyczących innego postępowania. Za niezasadny sąd uznał także zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz możliwości złożenia wyjaśnień z dnia 1 października 2015 r. wysłane zostało skarżącemu na adres: Ł., ul. (...) 7. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. w dniu 5 października 2015 r. oraz w dniu 13 października 2015 r., o czym pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie sądu, Kolegium zasadnie wskazało w odpowiedzi na skargę, że wobec znajdującej się w aktach sprawy informacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, o tym, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do nadawcy, brak jest podstaw do kwestionowania działań operatora publicznego doręczającego przesyłki. Powyższe potwierdzają również wydruki z systemu elektronicznego śledzenia przesyłek. Reasumując stwierdzić należy, że nie doszło do uchybienia przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, które dawałoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji uznającej skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych oraz złożenia przez właściwy organ wniosku o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy, organy orzekające w sprawie, będąc związane decyzją i wnioskiem Prezydenta Miasta Ł. – nie mogły odstąpić od dyspozycji zawartej w art. 5 ust. 5 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Z uwagi na to, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia (...) stała się ostateczna, sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez WSA w Łodzi skargi na postanowienie z dnia 13 stycznia 2016 r. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. B.K.