III SA/Łd 16/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania E. B. wraz z córką R. oddala skargę III SA/Łd 16/12 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. (znak [...]) Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. orzekającą o odmowie wymeldowania E. M. B. wraz z córką R. W. B. z pobytu stałego w lokalu położonym w B. osiedle D. Nr [...] [...]. Z wnioskiem o wymeldowanie E. B. z córką R. B. wystąpił C. G. (ojciec E. B.). Uzasadniając swój wniosek C. G. podnosił, iż córka opuściła lokal dobrowolnie, bowiem wyprowadziła się do lokalu, w którym zamieszkuje jej mąż G. B., a który położony jest w miejscowości B.. W toku postępowania wyjaśnił także, iż nie jest zorientowany, czy córka i wnuczka posiadają w miejscu stałego zameldowania swoje rzeczy osobiste. Przyznał natomiast, że córka wraz z rodziną co najmniej raz w miesiącu, a nawet częściej składa wizyty w mieszkaniu. Najczęściej są to weekendy podczas których wspólnie z rodziną pozostaje w mieszkaniu. E. B. oświadczyła natomiast, że lokalu w B. na osiedlu D. [...] [...] nie opuściła na stałe, bowiem zawsze nosiła się z zamiarem powrotu do mieszkania. Z mieszkania zabrała swoje i córki rzeczy osobiste, te najbardziej im potrzebne. Jak wyjaśniła, sytuacja taka wytworzyła się w 2006 r, kiedy to podjęła pracę zarobkową na terenie Ł. Wówczas to czasowo zamieszkała w nieruchomości teściów w miejscowości B. 37 wraz z mężem i córką. Nigdy nie wyprowadzała się z lokalu rodziców. Nie zaprzecza, że czasowo zamieszkuje w lokalu teściów, ale pobyt ten związany jest z zatrudnieniem. Z chwilą rozwiązania z nią umowy o pracę ma zamiar powrócić do lokalu rodziców, w którym często przebywa. Spędza przeważnie w nim dni wolne od pracy. Wskazała także, że obecnie powrót do miejsca stałego zameldowania ograniczają jej również nieporozumienia pomiędzy rodzicami. Wyjaśniła, że został złożony wniosek o znęcanie się ojca nad nią, jej siostrą i jej matką. Załączyła do akt zawiadomienie kierowane do Prokuratury Rejonowej w B. dotyczące przesłania do sądu aktu oskarżenia przeciwko C. G. oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k., jako dowód na potwierdzenie jej wyjaśnień w zakresie znęcania się ojca nad rodziną. Z oględzin lokalu przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji wynikało, że aktualnie sporny lokal jest zamieszkiwany przez C. G., jego matkę Z. G. i żonę J. G. Mimo, iż – jak ustalił organ I instancji – w lokalu tym nie zamieszkuje E. B. z córką R. to w mieszkaniu znajduje się znaczna część ich rzeczy tak osobistych jak i trwałych, które zgromadzone są w jednym z trzech pokoi mieszkania. Reasumując organ I instancji uznał, że ustalenia przeprowadzonego postępowania przemawiają za stwierdzeniem, że opuszczenie spornego lokalu przez E. B. i jej córkę R. nie posiada w aktualnej sytuacji cech trwałości. Organ podkreślił także, że E. B. zadośćuczyniła swojemu obowiązkowi meldunkowemu, bowiem zgłosiła organowi meldunkowemu swój i córki pobyt czasowy w B., który związany jest z czasookresem jej zatrudnienia. Zdaniem organu, pobyt w miejscowości B. - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego - nosi tylko znamiona pobytu czasowego. W związku z tym, w ocenie organu I instancji, nie zostało potwierdzone istnienie niezbędnej przesłanki do wymeldowania E. B. i jej córki R. B. z lokalu w B. na osiedlu D. [...] [...], tj. "opuszczenie lokalu" trwale i dobrowolnie. W związku z tym organ decyzją z dnia [...] r. odmówił wymeldowania E. B. i jej córki R. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia złożył C. G.. W uzasadnieniu odwołania wskazał na obowiązki wynikające z przepisów ustawy o ewidencji ludności, wskazując, iż jego córka E. B. po opuszczeniu lokalu w B. winna po trzech miesiącach po opuszczeniu lokalu dokonać wymeldowania się. Podnosił również, że E. B. posiada komfortowe warunki mieszkaniowe u męża, w związku z czym nie jest prawdopodobne, iż powróci do mieszkania o pow. 2.30 x 4,70, w którym miałaby zamieszkać wraz z rodziną. Zarzucił także organowi I instancji stronniczość i brak obiektywizmu w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przebywanie poza miejscem stałego zameldowania uzasadnione ważnymi względami obiektywnymi, nie jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Dotyczy to w szczególności przebywania poza miejscem stałego zamieszkiwania, w związku z wykonywaniem pracy, kształceniem się, leczeniem, wypoczynkiem, ze względów rodzinnych, a także w związku z odbywaniem służby wojskowej, pobytem w zakładach karnych i poprawczych. Organ odwoławczy szeroko przytoczył ustalenia faktyczne przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego, stwierdzając w reasumpcji, iż E. B. wraz z córką R. B. faktycznie nie przebywają w lokalu nr 6 na osiedlu D. nr [...] w B. od około 5 lat. Stwierdził przy tym, że opuszczenie przez ww. lokalu nie miało charakteru trwałego, ani dobrowolnego. Zdaniem Wojewody, E. B. wyprowadziła się na pobyt czasowy do męża w miejscowości B. w związku ze znalezieniem pracy zarobkowej w Ł., a – co istotne – z chwilą rozwiązania umowy o pracę zamierza powrócić do miejsca stałego pobytu. Organ II instancji, mając na uwadze, iż w aktach sprawy organu I instancji znajduje się zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w B. z dna [...] r., z którego wynika, iż Prokuratura przesłała do Sądu Rejonowego w B. akt oskarżenia przeciwko C. G. oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. zwrócił się do Sądu Rejonowego Wydział Karny w B. o udzielenie informacji o sposobie zakończenia sprawy o fizyczne i psychiczne znęcanie się odwołującego nad członkami rodziny. W odpowiedzi na powyższe Sąd Rejonowy w B. pismem z dnia [...] r. poinformował organ odwoławczy, iż przed tut. Sądem toczą się dwie sprawy przeciwko C. G., oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 207 § k.k. W ww. sprawach w dniu [...] r. wydany był już wyrok nakazowy, jednakże oskarżony w dniu 20 grudnia 2010 r. wniósł sprzeciwy. Organ odwoławczy wystąpił także do Komendy Powiatowej Policji w B. w ww. sprawie. W odpowiedzi Komenda Policji pismem z dnia 17 lutego 2011 r. poinformowała organ II instancji, iż w 2010 r. prowadziła przeciwko C. G. dwa postępowania o znęcanie się fizyczne i psychiczne nad członkami rodziny, dlatego też C. G. - jako sprawca przemocy w rodzinie w maju 2010 r. został objęty procedurą "niebieskiej teczki". W związku z powyższym, mając na uwadze okoliczności faktyczne ustalone w sprawie przez organ I instancji i potwierdzone przez organ odwoławczy oraz poczynione ustalenia związane z prowadzonymi przeciwko odwołującemu postępowaniami karnymi o znęcanie fizyczne i psychiczne nad rodziną, Wojewoda stwierdził, iż opuszczenie lokalu przez E. B. spowodowane było podjęciem pracy poza miejscem zamieszkania, jak również wynikiem przymusu fizycznego oraz psychicznego stosowanego wobec członków rodziny przez C. G. W tej sytuacji w ocenie Wojewody nie zaistniały przesłanki warunkujące wymeldowanie E. B. wraz z córką R. z lokalu położonego w B., osiedle D. Nr [...] [...]. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł C. G. zarzucając jej naruszenie art. 8, art. 10 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem skarżącego, organy błędnie przyjęły, że ponad 5-letni stały pobyt E. B. w miejscu zamieszkania swojego męża w innej miejscowości, prowadzenie z nim wspólnego gospodarstwa domowego oraz szereg innych – szczegółowo wskazanych okoliczności – świadczących o skoncentrowaniu tam jej centrum życiowego nie są wystarczającą przesłanką do wymeldowania E. B. wraz z córką R. B. z pobytu stałego w lokalu położonym w B., osiedle D. Nr [...] [...]. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Ł. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta B. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wnosił o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego " czy stroną postępowania o wymeldowanie ( zameldowanie) w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest wyłącznie osoba, co do wymeldowania której toczy się postępowanie administracyjne, czy też przymiot strony przysługuje także podmiotowi posiadającemu tytuł prawny do lokalu, w którym w/w osoba jest zameldowana ( ma zostać zameldowana). Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 25 października 2011 r., oddalił zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. W dniu 5 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Siedmiu Sędziów NSA podjął uchwałę: "Osoba dysponująca tytułem prawnym do lokalu jest stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym o zameldowanie (wymeldowanie) w tym lokalu innej osoby, prowadzonym na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych" ( sygn. II OPS 1/11) Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 10 lutego 2012 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania E. B. – J. B. wnosiła o oddalenie skargi. Oświadczyła, że jej córka E. B. wraz z wnuczką była zameldowana na pobyt czasowy do 5 stycznia 2012 r. Obecnie teściowie zameldowali ją na pobyt czasowy jeszcze na 1 rok. Oświadczyła również, że dnia [...] r. zakończyło się postępowanie karne w sprawie o znęcanie się nad rodzina przez C. G. ale wyrok będzie wydany w dniu [...] roku. Wyjaśniła także, że wystąpiła o rozwód i orzeczenie eksmisji męża z mieszkania. Złożyła równocześnie od akt sprawy dokumenty m.in. zaświadczenie od psychologa klinicznego, odpis jej pozwu o rozwód, potwierdzenie zameldowania uczestniczki i jej córki na pobyt czasowy do 13.01.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Sąd nie przejmuje więc sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [ dalej p.p.s.a.] Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wymeldowania E. B. wraz z córką R. B. z pobytu stałego z lokalu nr 6 położonego na osiedlu D. nr [...] w B. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) [dalej: ustawa o ewidencji ludności], która normuje ewidencję ludności polegającą na rejestracji między innymi danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ustawy). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do powołanej regulacji jedyną przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca, w którym była zameldowana na pobyt stały. W orzecznictwie sądowym utrwalony został przy tym pogląd, że przesłanka ta zostaje spełniona jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Ustalając, czy doszło do opuszczenia pobytu stałego, należy mieć na uwadze znaczenie pojęcia "pobyt stały". Pobytem stałym, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego, uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek, tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Uwzględniając treść definicji "pobytu stałego" przyjąć należy, iż stanowiące hipotezę przepisu art. 15 ust. 2 ustawy "opuszczenie miejsca pobytu stałego", nie oznacza więc jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym, niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma natomiast to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00). W rezultacie, opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 ustawy, rozumiane jest jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania z zamiarem trwałego związania się z tym miejscem. Dlatego też, postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania, w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga nie tylko ustalenia, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, ale także zbadania trwałości i dobrowolności zamiaru jego opuszczenia. W szczególności chodzi o fizyczne przebywanie w określonym miejscu, cel przebywania w tym miejscu, cel i przyczynę opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz związek z dotychczasowym miejscem pobytu. Podkreślić należy, iż wymeldowanie nie będzie uzasadnione, jeżeli zostanie stwierdzone, że co prawda dana osoba opuściła lokal, lecz jedynie czasowo z zamiarem powrotu i stałego w nim zamieszkiwania. Należy przy tym uwzględnić wszystkie okoliczności towarzyszące wyjazdowi i związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego, a nie tylko sam prosty fakt opuszczenia lokalu i zamieszkania w innym miejscu, zwłaszcza w sytuacji gdy dana osoba przebywa w innym lokalu w ściśle określonym celu niezwiązanym z zamiarem urządzenia tam swojego centrum życiowego (bliskość dojazdu do pracy). Taka zmiana miejsca pobytu sama w sobie nie uprawnia bowiem do wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Ustalenie tego zamiaru winno być dokonane w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego. Uwzględniając powyższe rozważania przyjąć należy, iż o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego i tym samym zaistnieniu przesłanki do wymeldowania, w szczególności nie stanowi czasowe opuszczenie miejsca pobytu, nawet jeśli ma ono charakter długotrwały, w tym w szczególności czasowy pobyt w innym miejscu zamieszkania związany z celami zarobkowymi. Sam fakt czasowej zmiany miejsca zamieszkania związany z podjęciem pracy nie może jeszcze przemawiać za uznaniem spełnienia przesłanek wymeldowania. Należy przy tym podkreślić, że wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego ustawodawca uznaje za przesłankę uzasadniającą obowiązek zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności). Dlatego też, nawet długotrwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego, w związku z podjęciem pracy w innym miejscu, nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, jeżeli okoliczności faktyczne związane z opuszczeniem miejsca pobytu stałego w sposób niebudzący wątpliwości nie potwierdzają, że zmianie miejsca zamieszkania towarzyszył zamiar zmiany centrum życiowego. Za wymeldowaniem z miejsca pobytu stałego nie przemawia również okoliczność dokonania zameldowania się w innym miejscu na pobyt czasowy. W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, przez pojęcie zameldowania na pobyt czasowy, należy bowiem rozumieć przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego, w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Na tle relacji pomiędzy pobytem czasowym a pobytem stałym w rozumieniu ustawy, w orzecznictwie ukształtował się pogląd, który tutejszy Sąd w pełni podziela, w świetle którego zameldowanie czasowe stanowi dla strony potwierdzenie, że dopełniła nałożone przepisami ustawy obowiązki w zakresie ewidencji meldunkowej. W świetle przedstawionych powyżej rozważań, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu uznać w niniejszej sprawie należało, że prawidłowo zaskarżoną decyzją organ orzekł o odmowie wymeldowania E. B. wraz z córką R. B. z pobytu stałego w lokalu położonym w B., osiedle D. Nr [...] [...]. Przede wszystkim należy stwierdzić, że ze zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego wynika, iż wnioskowane do wymeldowania osoby nie opuściły miejsca pobytu stałego w sposób uzasadniający ich wymeldowanie. Jak prawidłowo ustaliły organy, E. B. wraz z córką R. B., zamieszkują obecnie czasowo w innej miejscowości, niemniej jednak wynika to z faktu podjęcia przez E. B. pracy w innej miejscowości, a argumentem za czasową zmianą miejsca zamieszkania był fakt ułatwionego dojazdu do pracy z miejsca czasowego zamieszkania. Ponadto, jak oświadczyła E. B., zmiana miejsca zamieszkania ma charakter jedynie tymczasowy i zamierza ona powrócić do miejsca pobytu stałego. Jako dowód potwierdzający fakt zmiany miejsca zamieszkania w związku z podjęciem pracy w innej miejscowości w celach zarobkowych przedłożyła do akt administracyjnych sprawy umowę o pracę. Trafnie także organy ustaliły, że opuszczenie lokalu nie miało cech dobrowolności również z uwagi na przypadki przymusu fizycznego i psychicznego stosowane przez skarżącego w stosunku m.in. do E. B.. Wskazywane przez stronę skarżącą fakty znęcania się psychicznego przez C. G. oraz toczących się postępowań zostały potwierdzone w toku postępowania dowodowego. Ze zgromadzonych przez organ dokumentów wynika, że przed Sądem Rejonowym w B. toczyły się dwie sprawy przeciwko C. G., oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 207 § k.k. W ww. sprawach w dniu [...] r. wydany był już wyrok nakazowy. Także z informacji uzyskanych od Policji wynikało, że przeciwko C. G. prowadzone były postępowania o znęcanie się fizyczne i psychiczne nad członkami rodziny. Tak więc i te okoliczności świadczyć mogły o braku dobrowolności opuszczenia spornego lokalu przez E. B. i jej córkę. Ponadto, w toku postępowania, na podstawie zeznań E. B. i jej matki J. G. potwierdzono, że sporny lokal stanowił miejsce pobytu E. B. od kilkunastu lat i nigdy nie zerwała ona związków z tym lokalem. W szczególności, jak wynika ze złożonych zeznań, w miejscu stałego zameldowania zainteresowana przebywa często, są to dni wolne od pracy, a także w czasie urlopu. Z kolei z przeprowadzonej wizji lokalnej wynika, że w spornym lokalu pozostały rzeczy E. B. i jej córki, z których – jak wyjaśniła zainteresowana - korzysta ona gdy przyjeżdża do spornego lokalu. Są to zarówno rzeczy osobiste jak i trwałe, które zgromadzone są w jednym z trzech pokoi mieszkania. Wszystkie te okoliczności, w ocenie Sądu, potwierdzają, że E. B. związana jest z miejscem pobytu stałego. Jednocześnie też zgromadzony materiał dowodowy nie ujawnia okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczeń złożonych przez nią osobiście przed organem. Okoliczności, na które wskazała, nie kwestionował również skarżący. Jak wyjaśnił w trakcie przesłuchania, nie jest zorientowany, czy córka i wnuczka posiadają w miejscu stałego zameldowania swoje rzeczy osobiste. Przyznał natomiast, że córka wraz z rodziną składa wizyty co najmniej raz w miesiącu, a bywa że i częściej. Nie wskazywał natomiast jakichkolwiek dowodów potwierdzających opuszczenie przez E. B. wraz z córką R. B. miejsca pobytu stałego w sposób trwały i dobrowolny. Fakt, że zainteresowana zabrała z mieszkania część swoich rzeczy i część wyposażenia, w świetle konieczności przebywania w innym miejscu z uwagi na pracę i z tego względu konieczności urządzenia tam sobie czasowo życia, nie stanowi samo w sobie wystarczającej przesłanki do uznania opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego zameldowania w sposób trwały. W ocenie Sądu, samo przebywanie przez E. B. w innym miejscu zamieszkania nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Ponadto, z jej zeznań wynika, że nie zamierza mieszkać w miejscu czasowego zameldowania na stałe i że cały czas wykazuje wolę powrotu do miejsca stałego zameldowania. Z zeznań tych wynika również, że co prawda przebywa obecnie w innym lokalu, ale nie ma zamiaru zerwania z dotychczasowym miejscem pobytu stałego wszelkich związków, ani interesów osobistych. Potwierdza to zatem, że nie doszło do opuszczenia przedmiotowego lokalu w sposób trwały. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że E. B. wraz z córką R. B. opuściły miejsce pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Samo opuszczenie danej nieruchomości w związku z czasowym pobytem w innej miejscowości w celu zarobkowym nie uprawnia – wbrew twierdzeniom skarżącego – do wymeldowania z dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Należy podkreślić, że wykonywanie pracy poza miejscem pobytu stałego ustawodawca uznaje jedynie za przesłankę uzasadniającą uznanie pobytu za czasowy (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy). Dlatego też, nawet długotrwałe opuszczenie miejsca stałego zameldowania w celach zarobkowych nie stanowi przeszkody do utrzymania dotychczasowego zameldowania stałego, chyba że w toku postępowania wyjaśniającego wykazane zostało w sposób nie budzący wątpliwości, że nastąpiła zmiana centrum życiowego zainteresowanej, z którą nierozerwalnie wiąże się brak zamiaru uczynienia takim centrum miejsca pobytu stałego. Zdaniem Sądu, istnienia takich okoliczności w toku postępowania przed organami administracji publicznej nie wykazano. Nie wskazał na nie również sam skarżący. Z tego też powodu należało uznać, że prawidłowo zaskarżoną decyzją odmówiono wymeldowania E. B. wraz córką R. B. z miejsca pobytu stałego. Reasumując, podkreślić należy, iż w rozpoznawanej sprawie słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że wobec osób wnioskowanych do wymeldowania nie zaistniała przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy, w postaci opuszczenia miejsca pobytu stałego. Zaakcentować też należy, że jej brak wynikał z czasowego opuszczenia miejsca zameldowania w związku z wykonywaniem pracy poza miejscem pobytu stałego i pobytem w innej miejscowości. W świetle przedstawionych rozważań, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, stwierdzono, że zaskarżona decyzja jako odpowiadająca przepisom prawa zasługuje na akceptację. Z tego też powodu, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, oddalono skargę. A. B.